Aangeschoten wild

De benedenzaal van Rialto was gisteravond, maanden na de release van ‘Jagten’, nog steeds vol. Je kon op momenten de bekende spelden horen vallen, en het publiek voelde – zelfs verbaal – mee met de val van kleuterleider Lucas die plots van kindermisbruik wordt verdacht.

‘Jagten’ van de Deense regisseur Thomas Vinterberg is geen gemakkelijke film. In zijn ‘Festen’, uit 1998 alweer, prikt hij door de familieschijn heen en stelt incest aan de kaak. In zijn nieuwste film wordt de bekroonde hoofdrolspeler Mads Mikkelsen van de ene dag van vriend, vader en dorpsgenoot tot vijand, viespeuk en outcast omdat de crècheleidster met onprofessionele ogen in het verhaaltje van de vijfjarige Klara tuint.

Weg is de beschaving, weg is de vriendschap van vroeger, van scheuren met brommers en appels jatten, weg is het samen in het ijskoude water springen, en vergeten zijn de jacht- en slemppartijen. Lucas is direct verdacht en wordt door het vrijwel het hele dorp – zonder enig bewijs – veroordeeld en uitgestoten.

De film schuurt onaangenaam en Winterberg laat heel goed voelen hoe het isolement als een razendsnel gif werkt, en hoe een mogelijke verdachte plots aangeschoten wild is. Zijn hond wordt vermoord, er vliegt een steen door het keukenraam, en hij wordt uit de lokale supermarkt gegooid en gestenigd met conservenblikken. Vrienden voor het leven. Tsja.

Het duurt een jaar en dan lijkt eind goed ook hier al goed. Maar Vinterberg vertelt geen sprookje. Althans niet een sprookje met een happy end. Veel is vergeten, maar niet alles is vergeven. Want waar rook was, zal toch wel iets van vuur zijn geweest. En dus zal Lucas niet lang en gelukkig leven. Hij zal achter achtervolgd worden door de woorden van het kind dat volgens haar vader ‘nooit liegt,’ maar wel een levendige fantasie heeft.

Het is frappant hoe snel het kwaad een gezicht en een naam heeft, hoe snel het proces van uitsluiting collectief blijkt te werken, en Lucas maar een millimeter verwijderd lijkt van een lynching. Het is een ongemakkelijke film van Vinterberg, maar van mij mag hij nog wel een paar van dit soort aangrijpende ongemakkelijke films draaien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *