De Aanslag

Hij heeft inmiddels tien jaar de tijd gehad om de hemel te ontdekken. Harry Mulisch overleed op 30 oktober 2010, en vrienden en intimi vertellen in de 2Doc ‘Harry Mulisch – schepper van zichzelf’- hoe het was aan zijn sterfbed en hoe het leven met hem was.

Mulisch was niet een uitgesproken mensenvriend. Hij was koel, afstandelijk, arrogant, een charlatan en poseur, maar hij kon een aardig boekje schrijven. ‘De Aanslag’ werd een hit, maar de Nobelprijs ging altijd aan hem voorbij. Pijnlijk: de verfilming van ‘De Aanslag’ won een Oscar.

Het schrijverschap ging voor alles, ook voor het gezin en zijn kinderen. Het zou komen door zijn jeugd. Zijn moeder vertrok, zijn vader was er nauwelijks voor hem. Hij vond in zijn jeugd en in zijn hele leven speelkameraadjes in teckels. Dieren stelden je niet teleur. En die zeurden niet dat ze naar de Efteling wilden. Daar had de grote schrijver echt geen zin tijd voor en zin in.

Mijn vader en Mulisch scheelden net een jaar. Mijn vader wilde dichter worden, Mulisch vind zich al een genie en groot schrijver voordat anderen dat beaamden. Ook mijn vader had belangrijker dingen te doen dan zijn gezin. Het heeft mij altijd scherp en tegelijk twijfelend gehouden over hoe ik vader was en of ik er wel genoeg was. Altijd die twijfel. Daar had Mulisch geen last van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *