Shut up and read this

Treindromen telt welgeteld 87 pagina’s – en niet de allergrootste – maar in die zeer bescheiden ruimte ontvouwt de auteur Denis Johnson een ‘vuistdikke roman,’  zo schrijft en jubelt Hans Bouman in de Volkskrant dit weekend. ‘Nauwelijks honderd pagina’s, maar wat een ongelooflijk rijke roman.’

De kleine ruimte die Johnson nodig heeft, lijkt een perfect contrast met de onmetelijke ruimte van de onherbergzame Idaho Penhandle waar dagloner Robert Grainier aan het begin van de 20e eeuw bomen kapt en zo ruimte maakt voor de ontginning, de ontsluiting en de economische verovering van het Westen van de V.S.

Geen woord te veel bij Johnson, maar ook geen grote woorden, al heeft Train Dreams na die 87 pagina’s een grote impact, misschien juist wel door die enorme beheersing en door het verhaal dat Johnson slijpt als ‘een rauwe poëet en een meester van de suggestie.’ Net als eerder Het Parool en NRC loftrompettert de Volkskrant ook vijf sterren bijeen voor Johnson. The Small Great American Novel.

En dan hebben we het nog niet eens over de dreigende aanbeveling van Michael Cunningham. Op de achterflap van Treindromen staat een aanbeveling van Cunningham die elke schrijver wel zou willen: “Treindromen heeft mijn leven een beetje veranderd. Net als alle goede boeken heeft het me rijker en bedachtzamer gemaakt. Wat ik zou zeggen tegen mensen aan wie ik het boek geef? Just shut up and read this, motherfucker!’  Dat lijkt me duidelijk.

Minder duidelijk is waarom Train Dreams geen Pulitzer Price for Fiction 2012 mocht krijgen, ondanks de jubelwoorden en de latere push van Cunningham. Cunningham c.s. vermoeden dat de fysieke kleinheid van het grote boek de reden is. Te dun on te winnen, te klein om serieus te kunnen zijn, daar wil de jury niet mee worden gezien. Size matters, ook in de literatuur.

Robert Grainier is een gewone man in buitengewone tijden. Wat een heerlijke punch line is dat. Hij is een kleine man in een groter verhaal, zoals Train Dreams een klein boek is met een majestueuze omvang. Kom er maar eens om. En kom maar eens om een boek dat je op afstand houdt en je naar de strot grijpt, en je als in een film meeneemt naar een wereld die allang vele stations verder is en waar nog af en toe de eenzame fluit van de locomotief klinkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *