Onderweg naar de vrede toe

Het nummer verscheen een jaar voordat ik werd geboren, dus ik zal Ik zou wel eens willen weten van Jules de Corte bewust pas hebben beluisterd in het midden van de jaren ’60, en had ook al altijd gedacht dat De Corte het toen schreef, maar dat was dus al in 1957, toen Nederland nog zo onschuldig zwart-wit was, in de eindfase van de wederopbouw.

Ik weet niet meer precies wat mij raakte, in ieder geval de blindheid van Jules de Corte. Als kind leek me dat het ergste dat je kon overkomen. De Corte was op 1-jarige leeftijd door een medische fout blind geworden. Ik vond zo’n blinde man zielig, maar ook fascinerend en beangstigend, die grote zwarte bril, en dat grote kale hoofd, en van die tekstregels die ik niet helemaal snapte, misschien wel zonder het te beseffen mijn eerste filosofische lesje in mijn toen nog jonge leven.

Ik weet nog dat de naam Jules de Corte een tijdje een scheldnaam was voor iemand die niet goed uitkeek. Maar voor een blinde zag De Corte best veel. Het door velen als geneuzel weggezette Ik zou wel eens willen weten is zijn roep om vrede en gerechtigheid in een wereld van kapitaal en kerk waar hij vanuit zijn jeugd en door zijn grote handicap pijnlijk mee in aanraking kwam. De Corte zag respect voor de aarde en de menselijke maat het onderspit gaan delven. In die zin was hij een beetje een ziener.

Hoe ouder hoe pessimistischer over de mensheid. Het overkomt velen, het overkwam zeker Jules de Corte. De massa liet zich anonimiseren. De wansmaak die de commercie opdrong, werd gretig aanvaard. En de media droegen bij aan de vervlakking. Het klinkt ons allemaal bekend in de oren. Maar een halve eeuw geleden was het een niet-alledaags geluid. En ondanks de waarschuwende woorden zou ik wel eens willen weten waarom we er dan toch ingetuind zijn.

Het nummer duurt amper twee minuten. Een man en een vleugel. Het bestaat uit vijf identiek gebouwde coupletten, zonder refrein, of uit vijf identiek gebouwde refreinen zonder couplet. Het is of een bijna gedragen monotoon zeurliedje, of je herkent iets van een knap geconstrueerde, repeterende boodschap zonder opsmuk, maar met de tintelende toetsen van een klassiek geschoold pianist en een tekst die je belachelijk kunt maken of graag nog eens wat langer over nadenkt, zo na een jaar of 50 nog eens.

Ik zou wel eens willen weten, waarom zijn de mensen zo moe – Misschien door hun jachten en jagen – Of misschien door hun tienduizend vragen – En ze zijn al zo lang onderweg naar de vrede toe – Daarom zijn de mensen zo moe…

http://www.youtube.com/watch?v=cFlJ6EvicF0

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *