See Jacco Play

Jacco Gardner

Wat bezielt een gezonde Hollandse jongen van 25 uit Hoorn om muziek te maken die zo uit de psychedelische platenkast van zijn ouders weggelopen lijkt? Of is die vraag net zo onzinnig als waarom pianisten hun vingers maar kapot blijven spelen op de etudes van Chopin of de gymnopédies van Satie?

Hoe dan ook, de muziek van Jacco Gardner klinkt als Syd Barrett en de nog prille Pink Floyd, gemixed met The Beach Boys en andere psychedelisch klankmoois uit de startfase van de hippieperiode toen de wereld bevolkt leek door trollen, elfen, verdronken vlinders en Meester Prikkebeen, niet zelden in een Afghaanse jas.

Jacco Gardner steelt niet, maar schept wel met grote lepels uit de muzikale erfenis van bijna een halve eeuw her, het linkt lieflijk, licht en zomers, als een muzikaal palet voor Alice in Wonderland, een groot bos op een heerlijke dag waar de mellotron en orgels en koortjes vrolijk om je heen tintelen.

Het is bijzonder deze herschepping van de dagen toen Pink Floyd de wereld aan viel met rare singles als Arnold Layne en See Emily Play. Het roze elfenland stortte al snel in toen voorman Syd Barrett ten onder ging aan LSD en vele jaren later heilig werd verklaard door zijn eigen Floyd in het epos Shine On You Crazy Diamond.

Het schijnt dat Gardner van al het verslavende snoepgoed afblijft, het verklaart mede waarom zijn muziek toch wat lieflijker en onschuldiger klinkt dan de bronnen die hem zo ter inspiratie dienen. Gardners eerste album Cabinet of Curiosities – de titel zegt voldoende, lijkt mij – is heel bijzonder, nu is het wachten op het altijd lastige tweede.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *