Time Loves a Hero

Tom Fuller Band. Nooit van gehoord. Althans, tot een aantal weken terug. Toen startte op facebook een like-campagne voor wat bleek de support(ing) act, het voorprogramma van de legendarische L.A.-band Litte Feat die afgelopen donderdagavond Paradiso aandeed.

Tom Fuller Band. Wie steekt daar nu zijn geld in? Het is zo’n typische hoeveel-kunnen-er-in-een-dozijn band, helemaal strak getrokken op het zogenaamde AOR-format waar Amerikanen zo dol op schijnen te zijn, de nep-macho-adrenaline, de rockerpose, maar tegelijkertijd zo glad en gelikt en zonder eigenheid dat je nooit weet welke band het is en dat je dus ook nooit zult weten wie Tom Fuller nu is.

Auke Kok had er gisteren in zijn De stad van Auke Kok in Het Parool een mooi stukje over. Over de Tom Fuller Band. Maar eigenlijk over de rol en het lot van het voorprogramma waar zelden iemand voor komt en waar zelden iemand van uit zijn of haar dak gaat. ‘De band zonder naam speelt liedjes zonder naam omdat een popconcert nu eenmaal een voorprogramma moet hebben,’ zo columnt Kok.

Het zijn de ongeschreven wetten van de popcircuits. Er is bier, een band, nog meer bier, en dan de band waar iedereen voor komt, maar wel met bier. Donderdagavond was dat dus Little Feat, de vooral in Nederland wereldberoemde band die ondanks de dood van voorman Lowell George in 1979 weer en nog steeds leeft en speelt en een naam heeft hoog te houden.

Tom Fuller band heeft inmiddels 11.997 likes, maar die zijn gratis, zoals we weten. Ik zou niet weten wat ik aan Tom Fuller Band zou moeten liken. Het lijkt me typisch een geval van nog wat jaren doorploeteren on the road en dan toch maar eens aan de vrouw en kinderen in een inwisselbare suburb van Shitville, Missouri. Time Loves a Hero, zong Lowell George ooit. Maar dan moet je wel op tijd doodgaan. Of veel talent hebben. Thank you Amsterdam. Bye.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *