De olifant die het uitzicht belemmert

Mark Rutte is vandaag 10 jaar premier, maar het lijkt me niet het moment om dat groots te vieren. Daarnaast zijn we – vermoedelijk – nog lang niet van hem af, dus die taart komt nog wel een keer. Hij lijkt zo kleurloos en ongrijpbaar en ideologisch maagdelijk, maar het is opvallend hoe populair hij nu na een decennium (nog) is.

Er zit weinig sleet op de tefal, hij is handig en behendig, doet zijn vak als eerste onder zijn gelijken gewoon goed, en waar hij glijdt of blundert, is er altijd wel een besmuikte sorry of een vette lach die alles dooft. Hij is een soort tienkamper, hij kan veel dingen heel aardig, zonder heel veel zweet en uitsloverij. Hij is liberaal, maar geen scherpslijper. Hij verkoopt al het tafelzilver aan de markt, maar gaat net zo graag weer met andere partijen pogen het nodige terug te kopen.

‘Visie is als de olifant die het uitzicht belemmert,’ zo zei hij ooit. Verwacht van Rutte dus geen vergezichten, het heden is al lastig genoeg en grote woorden slaan zo terug in je gezicht. Aanpakken, doorpakken, inpakken. Strak in het pak, de hand veegt nog even door het haar, en laatste blik op zijn mini-gsm, en hij kan er weer uren tegen in de Kamer en aan het eind denkt iedereen: hij deed het prima, maar waar ging het eigenlijk over?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *