Er kan nog een trein komen

MansveldWilma Mansveld kon woensdag een paar treinen eerder naar huis nemen. De al eerder tot aangeschoten wild gedegradeerde staatssecretaris gleed soepel onder de guillotine nadat de enquêtecommissie Fyra haar dodelijke eindrapport presenteerde waaruit een onthutsend beeld en een vette putlucht omhoog stegen. In dik tien jaar was iedereen bezig geweest met politiek, strategie en territoriumdrift en vooral niet met de reiziger.

Ik noem onze volksvertegenwoordiging zeker geen nepparlement, maar de Tweede Kamer heeft ruim tien jaar bijna alles geslikt en geloofd en zo mede € 11 miljard door de schoorsteen gejaagd. En dan krijg je toch een raar gevalletje slager-keurt-eigen-vlees. De parlementaire enquêtecommissie die het parlement en dus zichzelf tuchtigt en zweept. Moet nu niet snel een groep onafhankelijken de Kamer gaan leren om echt te controleren en de machten te scheiden?

Wilma Mansveld was natuurlijk niet de oorzaak van alle problemen, zij was alleen de eerste in de vuurlinie, en nadat er dan een politieke kop is gerold, zijn we nog geen stap dichterbij genezing. Want wat het rapport in alle omvangrijke treurigheid keihard blootlegt is dat we met een ongunstig klimaat alle trekken beginnen te vertonen van een bananenrepubliek. Dat mag Den Haag zich aantrekken. Vertrouwen in de politiek komt te voet en gaat per trein, zo die er zou zijn.

Lang, heel lang geleden grapte Freek de Jonge over het bordje bij de spoorwegovergangen waarop staat dat je moet wachten tot het rode licht gedoofd is omdat er nog een trein kan komen. ‘U moet vooral niet denken dat we dit enorme spoornetwerk hebben aangelegd voor slechts één trein. Nee, er kan er nog één komen…’ Ik zou zeggen: was het maar waar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *