Het ei van Eerdmans

De instorting van Afghanistan en de overname door de Taliban is een ramp voor een geplaagd en geteisterd land en een humanitaire ramp van enorme omvang. Op veilige afstand van Kabul voel je de angst door je scherm heen.

Inmiddels is Nederland aan het doen wat het zo goed kan: bagatelliseren, klein maken, vertragen, jij-bakken, de uitzondering tot regel bombarderen, te laat optreden en de facto geen moer geven om wat er gebeurt.

In de rij nare paljassen won Joost Eerdmans op punten van andere minachters van leed zoals mevrouw Broekers-Knol, imposant in leegheid. Eerdmans vertelt het allemaal wat netter dan Wilders en is minder in de war dan Thierry. Maar vergis u niet. Eerdmans is ook van ‘hier trekken we de streep’ en ‘het zal toch niet gebeuren dat.’

Eerdmans gaf plat aan hoe hij ‘in de wedstrijd zit.’ “Het kan natuurlijk niet zo zijn dat iedereen die wel eens een ei heeft gebakken voor de Nederlanders hier nu opeens welkom is.” Wat is dat laag, lelijk en minnetjes. Zo gaat Nederland dus om met bondgenoten, vrienden en werknemers. Zeker als ze als uit landen komen waar wij het niet zo op hebben.

Eerdmans is de go-getter, de recht-door-zeeër, niet lullen maar poetsen. Beschaafd onbeschoft en inmiddels toe aan zijn zoveelste partij. Loyaliteit kun je hem niet verwijten.

Ga je schamen, Joost, als je weet hoe dat moet.

1 gedachte op “Het ei van Eerdmans

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *