Klavertje 4

JesseJesse Klaver. Fons de Poel noemde hem ‘snotneus’ als in een weinig subtiele verwijzing naar zijn jonge leeftijd en suggererend dat jonkies in de politiek niets zinnigs te vertellen hebben. Maar Jesse Klaver heeft wel degelijk een verhaal. The new kid in town van GroenLinks droomt hardop met de mouwen omhoog. Hij lijkt de jongere broer van Justin Trudeau. En voor zijn presentaties heeft hij goed gekeken naar Barack Obama. Jesse we can.

Maar Jesse Klaver is meer dan vorm. Hij schreef al keurig een boek en heeft grootse plannen en mooie volzinnen die nog wachten op iets meer inhoudelijke duiding. Tot die tijd moeten we het toch doen met die hemdsmouwen, de vriendelijke blik, het goede haar, de kinderwagen en de gebalde vuisten.

Maar ambitie kun je Klaver niet ontzeggen. En voor de chef van een viermansfractie krijgt hij ongemeen veel aandacht. Nieuw. Jong. Fris. Ambitieus. Dat verkoopt wel. Maar met zo weinig electorale steun klinkt het toch een tikje potsierlijk hoe hij Rutte en Wilders en rechts Nederland aanvalt. David versus Goliath en Goliath, maar goed, daar won David ooit wel glansrijk van.

Maar of hij met die aanval op rechts veel links naar zich toehaalt, is zeer de vraag. Als je Klaver cool vindt, dan krijg je wel die eenheidspartij van hem erbij, dominant wit, oud en ouder en hoogopgeleid, een kleine linkse enclave in moeilijke tijden. Yes we can, hoor je Klaver zeggen. Maar alle mediastorm kan niet verhullen dat het vooralsnog retorica en presentatie is. Zeker, de peilingen zien er aardig uit, maar voor een klein Klavertje 4 is dat met al die aandacht natuurlijk voorspelbaar. Mijn zegen heeft Klaver, maar mijn stem nog niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *