Met pek en veren

SamsomHij kan er niets aan doen. Maar altijd als ik Diederik Samsom zie, dan denk ik aan iemand anders. Aan Jelle ten Rouwelaar, bijvoorbeeld, de keeper van NAC die zo op Samsom lijkt, en andersom. Of ik denk zelfs heel heimelijk wel eens aan Job Cohen, de voorganger van Samsom. Job wist niet wat een heel casino kostte, had de cijfers niet paraat, maar had alles in zich om boven zichzelf uit te stijgen als hij niet zo’n last van zichzelf had gehad.

Diederik Samsom lijkt me iemand die heel erg last heeft van zichzelf. Onstuitbaar, over-energiek, liever in de Kamer dan in de kamer thuis, en behept met een drammerige gelijkhebberij die ik al lang niet meer ben tegengekomen bij de sociaal-democraten. Empathie is niet het eerste woord dat je bij Diederik te binnen schiet. Niet voor niets had de partij hem deze campagneweken van de straat gehaald. Iedereen ging bij hem aan iets anders denken. Aan een andere partij vooral.

Gisteravond had ik in een split second even met hem te doen. Hij moest in Amsterdam voor zijn frontsoldaten toegeven dat hij verloren had. Weer verloren. Veel verloren. Heel veel verloren. Weggejaagd uit Groningen, verpletterd in de grote steden. Met pek en veren verwijderd uit de ooit zo sterke sociaaldemocratische wingewesten. Ik had niet met hem te doen uit misplaatste zieligheid. Maar wel omdat ik zag dat hij het niet zag. Wie snapt wie nu niet?

Diederik heeft altijd gelijk. Alleen de kiezer, die ziet het niet. Nog niet. Daarom is voor de Diederikken van deze wereld de mokerslag van gisteren juist een aansporing om nog harder over dezelfde rails te gaan rennen. Dan volgt de rest vanzelf wel. Want ik heb gelijk. Ik weet waarheen. En waarvoor. Maar drie nederlagen op een rij, dan moet het oproer toch gaan kraaien. Senator Adri Duivesteijn opende vanochtend de beschietingen. Hij had het over een leiding met tunnelvisie. Losgezongen van de achterban, zonder herkenbare visie.

Diederik Samsom ís nu Jelle ten Rouwelaar. De doelman van NAC probeert het vege lijf te redden en degradatie van NAC te voorkomen, en Samsom moet nu hetzelfde doen. Hij gelooft dat hij het herstel en al het zoet na het zuur morgen wel kan verkopen aan zijn inmiddels wat anorectische achterban. Hij gelooft dat de achterban hem uiteindelijk wel zal gaan begrijpen. Dat hij toch gelijk krijgt. Het lijkt me wankel. En in de verte zie ik de pek en de veren. En te weinig achterban. Maar ach, Diederik weet het natuurlijk weer beter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *