Oranje onder

DijkhoffDe aanval op de directie van Air France was misschien een voorteken. De topmannen van de noodlijdende Franse trots werd de kleren van het lijf gescheurd en ze moesten rennen voor hun leven. De dag erna kreeg staatssecretaris Klaas Dijkhoff van Asielzaken in Oranje een schop onder zijn dikke BMW en gaf zijn chauffeur net op tijd gas en voorkwam dat een lastige avond een bijzonder vervelende zou worden. De foto is veelzeggend. Een belaagde bewindsman verscholen achter zijn raamschermpje.

Die vervelende avond was het wel voor de 130 (!) inwoners van het Drentse Oranje. Dijkhoff was hen komen vertellen dat ze na een eerste 700 vluchtelingen er nog eens 700 bij kregen in hun dorp. Ik keek ernaar op Tv en werd plaatsvervangend pisnijdig. Ik poogde me voor te stellen hoe ik mij zou voelen als Oranjeman. Waarschijnlijk zou ik die schop tegen de BMW wel hebben gegeven. En wel twee ook. Oranje onder.

Nederland is wakker uit een prachtige droom. Wat gingen we goed doen. Wat stonden we op een prachtig moreel hooggebergte. Nederland zou zich van zijn beste kant laten zien en de slaapzakken stapelden zich op. We speelden al snel goed en fout na de oorlog. Maar inmiddels zitten we met al onze goede, maar misschien niet zo goed doordachte bedoelingen met de handen in het haar en de billen op de blaren.

Hier te Amsterdam juichte wethouder Ollongren recent over een win-win-situatie met al die slimme Syriërs die onze stad letterlijk en figuurlijk zouden komen verrijken. Gelukkig was er Paul Scheffer die de ene schel na de andere van onze ogen peuterde. Over hoe we zonder grenzen in Europa de grenzen van Europa natuurlijk wel moesten bewaken. Dat goedertierenheid goed is maar blind goed doen natuurlijk niet. En nu roert het volk zich. En daar spreken we schande van vanaf ons prachtige moreel hooggebergte. Maar wie weet er hoe het verder moet? Of laten we dat aan Wilders over?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *