A Country for Old Men

Ik had nog nooit een James Bond-film gezien in de bioscoop. Dus na een halve eeuw mocht het wel een keer. Eens kijken hoe het nu zat met mijn vooroordelen. En waarom drommen mensen elke keer weer voor 007 naar de bioscoop gaan.

Skyfall. Het is een hele zit. Tweeëneenhalf uur. Maar dan heb je ook wat. En dan kom je nog eens ergens. In Istanbul in de opening. In Londen, natuurlijk, in Shanghai, en op Macau. De kogels vliegen je om de oren. En om voetbalanalyticus Gary Lineker te parafraseren: ‘And in the end James Bond wins.’

James Bond nu is Daniel Craig. En Daniel Craig is James Bond op zijn retour. De oude held is ouder geworden, de baardgroei grijs, het fysiek hapert, en er gaat wat erg veel whisky naar binnen. De glans is er af. Dat geldt natuurlijk voor heel Engeland, het voormalige wereldrijk, waar spionnen nog veel buitenland hadden en bijzondere klusjes te klaren.

De wereld is veranderd, de spionnen zijn ouder geworden, maar de vijanden hebben zich vernieuwd. Ze zijn onvindbaar, hebben geen achtergrond, lijken niet te bestaan, en zijn kwade computergekken in plaats van kwaadaaardige landen.

Aan het eind wint Bond – God knows how and why – maar zijn Engeland verliest. De slechterikken lopen schietend binnen bij een parlementaire enquete naar MI6 en lijken te bewijzen dat het oude systeem het allemaal niet meer aan kan. M, de oude bazin met de bijzondere verhouding met ‘haar’ mannen, overleeft Skyfall dan ook niet.

Engeland is A Country for Old Men geworden, een meer dan losse verwijzing naar de Spaanse acteur Javier Bardem die de killer speelde in No Country for Old Men van de gebroeders Coen en in Skyfall oud-spion-turned-bad Raoul Silva neerzet die op het eind, in een Schots kerkje waar Bond zijn ouders begraven liggen (ja, ja…), door Bond heel ouderwets wordt doodgestoken.

Na een halve eeuw en de nodige acteurs later is Bond verouderd net als zijn Britse rijk. Dat Daniel Craig toch nog de oude stoere machotrekjes mag hebben, is eigenlijk ook een beetje een oude truc en de sex anno 2012 moet je er wel heel erg bijdenken. Misschien is dat wel de grootste tragiek van Bond, James Bond.