iJobs

JobsApple

Films over helden zijn zelden om aan te zien. Ze worden meestal gemaakt door fans die het kritisch vermogen missen om de held in al zijn – ook moeilijker – gedaantes te laten zien. Dus wat krijg je dan? Een saai opgelepelde autobiografie waarin de held de held speelt. Saai. En dat schijnt Jobs over Steve Jobs dus ook te zijn.

Jobs is Apple, en Apple is een geloof, en Steve Jobs was – en is ook nog na zijn dood – de profeet, de ziener, de heilige held, en profeten laat je in hun waarde. En daarbij komt: over de doden niets dan goeds. Nou, dan weet je wel wat voor film Jobs is.

Jobs blijft Jobs, maar Apple is wat minder Apple dan het was. Het zal niet voor niets zijn dat de top van het wereldmerk reikhalzend uitkeek naar de film over hun grote voorganger. Er was vast de hoop dat een succesvolle film het merk en de beurswaarde van Apple een flinke swing konden geven. Maar helaas: de film is aan alle kanten gekraakt.

Het is natuurlijk ook een rare contradictie. Het übercoole en innovatieve Apple en dan zo’n saaie mainstreamfilm over de grote baas en ziener en zelfverklaard profeet, dat haakt niet, dat raakt niet, en dat doet – helaas – dus ook geen recht aan iJobs. Verering is niet alleen eng en verstikkend, maar ook enorm contraproductief, en Appleonwaardig.

The New York Times was ongenadig. ‘Het zou Jobs tot waanzin hebben gedreven dat de nieuwe film over zijn leven de sexappeal van een poewerpointpresentatie heeft.’ Boem. The end.