Miljardenjacht

cyprus-bank3

Cyprus. Wie kent het niet? Mandolinen zongen zacht in Nicosia, wist de Zangeres Zonder Naam al. De Cyprioten doen mee aan het Songfestival. Het zelfstandige eiland heeft een Grieks deel en een Turks deel. En moet nu aan het Europese euroinfuus, tenzij de Russen ons afbluffen in het grote politieke pokerspel aan onze buitengrens.

Europa is een miljardenspel waarbij ik telkens Gaston-de-postcode mis om ‘goeeeiiiiiiienavond Europa’ te roepen. Misschien een idee om een Europaquiz te maken waarbij we per ronde één Europees land kunnen de Eurozone uit kunnen stemmen. Dat zou een mooie manier zijn om Europa weer zuiver op de financiële graat te krijgen. En laten we wel zijn, het zijn toch steeds maar weer die meditterane types die de boel flessen, niet dan?

Vanaf de maan zijn we allemaal even groot, maar vanuit de Voyager 1 is de wereld een abstractie, de in 1977 gelanceerde Amerikaanse ruimtesonde is na ruim 35 jaar ruimtereizen nu aan de buitengrens of rand van ons zonnestelsel gekomen, zo’n 18 miljard kilometer van huis. Dat is pas een miljardenspel op ongekende schaal. Fascinerend.

Fascinerend is ook hoe de zorg ons volledig uit de hand loopt. De betaalbaarheid staat al lang ter discussie, en dat zal – na de profetie van het CPB dat we over 25 jaar bijna de helft van ons inkomen aan zorgpremie kwijt zijn – niet minder worden. Vergrijzing is de ene kant, maar te dure en te logge zorg is de andere kant van die straks onbetaalbare medaille.Ook een miljardenspel. Met ook een ongewisse afloop.

En nu de bankencrisis een echte economische crisis is geworden, loopt het aantal werklozen op als een griepthermometer, daalt het consumentenvertrouwen als het nachtelijk kwik, en blijven we maar heilig geloven in miljardenbezuinigingen om de griep en de nachtvorst te laten verdwijnen. Dat gaat ‘m niet worden. En ja, een kabinet is zelden populair. Maar bijna net zo zelden proef ik zo weinig vertrouwen in een kabinet dat het dat doet of nalaat dat ons weer ter been en verder helpt. Crisis? This Crisis!

De prullenbak in

Het is crisis. En al lach je als premier nog zo je kaken stuk, niemand wordt er vrolijk van. Steeds breder wordt het gevoel gedeeld dat dit kabinet Rutte 2 niet de aanpak en niet het politieke draagvlak heeft om ons land weer richting tunneluitgang te leiden. Sterker nog: Nederland wordt kapotbezuinigd om het braafste jongetje van de klas te zijn in Brussel waar de ene brand na de andere woedt. Leg het maar eens uit.

Het begon zo leuk. Vette verkiezingswinst voor VVD en PvdA, en dus hup, samen in een kabinet, alsof er nooit een Rutte 1 was, en alsof het ontbreken van een meerderheid in de Eerste Kamer een technische formaliteit was. Hoe euforisch, hoe kortzichtig, hoe dom. In plaats van regeren loopt het kabinet links en rechts te leuren om steun, en dat wordt duur betaald.

Hans Wiegel weet het wel. Dit regeerakkoord, dit vodje, kan zo de prullenbak in. Het Friese rayonhoofd pleit voor een tussenformatie waarbij meer partijen aan boord worden gehesen en het regeren makkelijk wordt, toch fijn in tijden van pest en cholera.Wiegel mengt zich natuurlijk weer op het juiste Wiegelmoment, net nu de peilingen voor de regeerders all time low zijn. Zo gebruik je macht en invloed.

Spanje wordt verscheurd door corruptie en massale werkloosheid, Italië is weer en nog steeds onbestuurbaar, Cyprus wacht een bankrun, in deze heisa is het zelfs voor Geert Wilders lastig om nog iets te schreeuwen. Hij stond op de markt in Spijkenisse – de stad van mijn Middelbare School – om het protest aan te vuren tegen het kabinet. Hij is in breed gezelschap.

Rutte 2 lijkt geen lang leven beschoren, dat is onhandig, maar gevolg van macho-blinde-domheid. Misschien wordt het nog beter, maar komt het ook goed? Slechte peilingen en veel gedonder jagen het enthousiasme al rap een kabinet uit. Wij wordt weer ik en jij. Waar je eerst zocht naar de overeenkomsten en de eigen vrije ruimte, komen nu de tegenstellingen en de afgunst en de jij-bak boven. De prullenbak wacht. Hoe lang nog?