Heerlijk Helder Hazes

DreIk heb de gave niet, maar als ik een film zou mogen maken over André Hazes, dan zou ik hem precies zo maken als Diederik Koopal. Wat een heerlijke film is zijn ‘Bloed, Zweet en Tranen’, waarbij Martijn Fisher niet André Hazes speelt maar André Hazes is.

Koopal maakte na zijn vermakelijke ‘De Marathon’ nu een heerlijke en eerlijke film over de volkszanger die aan zijn jeugd en aan zichzelf ten onder gaat, met dank aan een bier- en een nicotineconsumptie die je als filmkijker op afstand licht misselijk maakt.

‘Bloed, Zweet en Tranen’ is een heerlijke film met een lach en een traan, precies zoals het hoort in het Nederlandse levenslied, en daar moet wat bij gedronken worden. De film en de buik van Hazes zitten vol blikjes Heineken. Heerlijk Helder Hazes.

Je vraagt je af of Heineken er wel aan goed aan deed zo zichtbaar te willen zijn. Het trotse Hollandse biermerk lijkt wel één van de hoofdschuldigen aan de ondergang van André Hazes uit de Gerard Dou.

Garage Groteboer

Diederick Koopal maakt fantastische films. De meeste duren 45 of 60 seconden. Reclamefilms, dus. Voor Heineken. De rolo-olifant. Albert Heijn. Maar nu debuteert Koopal bij Eyeworks als speelfilmregisseur met de sympathieke feel good movie De Marathon. Wij mochten in Tuschinski in gezinsverband getuige zijn vanavond.

De meeste Nederlandse films zijn niet te harden, meestal vanwege de bordkartonnen dialogen die geen emotie in zich dragen en niet zelden lijken op scriptlezing in plaats van echt spel voor een echte camera. Gelukkig lijdt De Marathon niet aan dit euvel. Integendeel. Koopal weet het verhaal zo aardig te vertellen omdat er echte mensen zijn, een beetje uitvergroot en aangedikt en met een lichte schmier, maar het zijn Rotterdammers – plus een kameel – met een grote muil en een hart van goud.

Het verhaal van De Marathon is het verhaal van vele lachen en een traan, en als je er serieus werk van zou maken, zou het ook een prima TV-serie zijn. De types zijn goed, hoofdrollen sterk bezet, bijrollen boeiend, en ik heb in tijden niet zo gelachen in de bisocoop, maar een potje Rotterdams lullen doet mij dan ook al gauw van de stoel rollen. Hij is fijn.

Leuke bijkomstigheid zeker voor de kids was dat we vorige week in Rotterdam waren en de film vol zat met punten van herkenning voor 020’ers, zoals de Coolsingel met blokkendoos McDonald’s en marathonfinish, de Spido, en de Erasmusbrug. En voor ons was er Lee Towers, en Supertramp – Take the Long Way Home – op de soundtrack. Hilarisch was ook het mislukte bezoek van de marathonploeg van Garage Groteboer aan 020.

Voor een leuke film heb je een goede regisseur nodig met gevoel voor wat werkt en wat impact heeft, voor humor en drama, voor de grote zaken des levens en het kleine leed. Gooi door dan een dosis 010 doorheen en pretendeer vooral niet meer te bieden dan er is, en je hebt zomaar pardoes pief-paf-poef een hele leuke film die net zo lang boeit als twee hele marathons. En, detail, maar oh zo belangrijk, morgen om half 1 is het weer 010 tegen 020, de kraker aller krakers, de moeder aller voetbalveldslagen.