Bram en Fred

psp_saskia_holleman_naakt_poster_groot_425Het was een vreemde kop boven een slordig stukje, gisteren in Het Parool: ‘De vrouw van de poster is dood.’ Gelukkig maakte de poster in kwestie direct alles duidelijk. Het was de ‘ontwapenende’ verkiezingsposter van de PSP uit 1971, met de toen 25-jarige rechtenstudente Saskia Holleman als model tegen wil en dank.

De foto van Holleman in een Nootdorper weiland was bedoeld voor het blad Sekstant van de NVSH, de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming. Die had je toen (nog nodig). Zonder haar toestemming gebruikte de PSP de foto als verkiezingsposter, en dat leverde Holleman het toen forse bedrag van 1.250 gulden op. Afgelopen maandag overleed Holleman die een belangrijk deel van haar leven werkte als strafadvocaat.

Met de poster was dus gerommeld, en hij hielp ook niet in het verkiezingsresultaat: de PSP kukelde van 4 naar 2 zetels. Dat was nog voordat ik sympathie kreeg voor de partij van Bram (van der Lek) en Fred (van der Spek). Barack weet toch al alles van mij, dus ik kan hier best opbiechten dat ik in de latere jaren ’70 enkele blauwe maandagen PSP’er was, en dat was toen best feest. Zo kan ik mij een mooie partijbijeenkomst in Amsterdam herinneren waar onder anderen Herman Brood optrad. Zo was politiek best leuk en swingend.

De PSP is niet meer, de fusienazaat GroenLinks is er nauwelijks nog. Maar hoe de NVSH nog nodig is, bleek toen de PSP-poster een tijd geleden opdook op facebook en de Amerikaanse zedenmeesters dit niet konden waarderen en de afbeelding verwijderden. Ergens was ik dan ook niet verbaasd om te lezen dat facebook door de Prism-mannen alleen al in de tweede helft van 2012 rond de 10.000 keer om gegevens van facebookgebruikers is gevraagd.

Het kan niet anders. De terroristen zijn onder ons. Maar gelukkig hebben wij Ivo Opstelten (‘alles blijft binnen de randen van de wet..’) en hebben de Amerikanen Prism. Ik neem aan dat er niemand verbaasd is dat in de jaren ’70 de CPN en ook de PSP werd gevolgd door wat toen nog de BVD, de Binnenlandse Veiligheidsdienst, heette.

Toen ik als ontwapenend naïef kereltje een keer een opruiend boekje had besteld, viel het me op dat iemand mij had willen helpen door de envelop vast te openen. Andere tijden? Vergeet het maar. Benieuwd of de PSP-poster nu wel op facebook blijft staan…

Time Loves a Hero

Tom Fuller Band. Nooit van gehoord. Althans, tot een aantal weken terug. Toen startte op facebook een like-campagne voor wat bleek de support(ing) act, het voorprogramma van de legendarische L.A.-band Litte Feat die afgelopen donderdagavond Paradiso aandeed.

Tom Fuller Band. Wie steekt daar nu zijn geld in? Het is zo’n typische hoeveel-kunnen-er-in-een-dozijn band, helemaal strak getrokken op het zogenaamde AOR-format waar Amerikanen zo dol op schijnen te zijn, de nep-macho-adrenaline, de rockerpose, maar tegelijkertijd zo glad en gelikt en zonder eigenheid dat je nooit weet welke band het is en dat je dus ook nooit zult weten wie Tom Fuller nu is.

Auke Kok had er gisteren in zijn De stad van Auke Kok in Het Parool een mooi stukje over. Over de Tom Fuller Band. Maar eigenlijk over de rol en het lot van het voorprogramma waar zelden iemand voor komt en waar zelden iemand van uit zijn of haar dak gaat. ‘De band zonder naam speelt liedjes zonder naam omdat een popconcert nu eenmaal een voorprogramma moet hebben,’ zo columnt Kok.

Het zijn de ongeschreven wetten van de popcircuits. Er is bier, een band, nog meer bier, en dan de band waar iedereen voor komt, maar wel met bier. Donderdagavond was dat dus Little Feat, de vooral in Nederland wereldberoemde band die ondanks de dood van voorman Lowell George in 1979 weer en nog steeds leeft en speelt en een naam heeft hoog te houden.

Tom Fuller band heeft inmiddels 11.997 likes, maar die zijn gratis, zoals we weten. Ik zou niet weten wat ik aan Tom Fuller Band zou moeten liken. Het lijkt me typisch een geval van nog wat jaren doorploeteren on the road en dan toch maar eens aan de vrouw en kinderen in een inwisselbare suburb van Shitville, Missouri. Time Loves a Hero, zong Lowell George ooit. Maar dan moet je wel op tijd doodgaan. Of veel talent hebben. Thank you Amsterdam. Bye.