The Times They Are a-Changin’

Bob Dylan wist het in 1964 al: er komen andere tijden. De classic van Dylan leek wel een profetisch nummer over wat zou veranderen en waarom je daar maar beter deel van uit kon maken. Ik moest er aan denken toen ik in Het Parool vanavond las over het werven van Nederlands cabinepersoneel, piloten en technici door de nieuwe luchtvaartreuzen Emirates en Qatar Airways.

Het zijn met recht echt andere tijden. Want toen Dylan in New York zijn toekomstbeeld verdichtte, kwamen in Nederland gastarbeiders uit Spanje, Portugal en Italië om hier het werk te doen waar wij niet zo’n zin meer in hadden.

Wij werden rijk, en konden het ons veroorloven om anderen ons werk te laten doen. En toch werden we nog rijker. Tot de wal het schip keerde. Het rijke Westen wordt nu links en rechts ingehaald door wat wij nog wat weifelend opkomende naties noemen.

Het is schrikken, het is wennen, maar het is the way of the world. Grenzen staan wagenwijd open, wat de Wildersen waar ook ter wereld willen, en Nederland wordt nooit meer Het Dorp van Wim Sonneveld. Godzijdank. Dat is finito. Basta. En Nederlanders (m/v) worden nu de nieuwe gastarbeiders. Zo gaat het. In de Britse horeca werken voornamelijk Polen. Deep Throat in All The President’s Men zag het geheel juist: ‘Just follow the money.’

De zandbakvliegtuigmaatschappijen (sorry..) betalen goed. Netto vliegt er meer in je zak. Maar je moet er wel gaan wonen. In Dubai. Met twee of drie op een kamer. En minder rust, en harder werken. En in de zomer 50 graden.

But it’s a job. En daar hebben ze er veel van te vergeven. Want waar wij hakken, snijden en bezuinigen, rolt daar het ene na het andere nieuwe vliegtuig op de startbaan. De dikste dubbeldekker, de A380. Andere tijden. Andere werkplekken. Nieuwe economische verhoudingen. Adapt or die.