Lone Rangers

Glasgow Rangers – van 1872 – is de club met het grootste aantal nationale titels ter wereld, maar ook de club die zeldzaam diep is gevallen. Deze zomer werd de protestantse trots van Glasgow teruggezet naar League Three, de vierde Schotse divisie, daar waar tandeloze spitsen schoffelen voor een paar pints en een onkostenvergoeding.

Rangers weg uit de Schotse top en weg ook van het Europese toneel, en weg vooral ook The Old Firm, de op het voetbalgras uitgevochten burgeroorlog tussen de protestantse Rangers en het katholieke Celtic, de klassieker aller klassiekers waar alles wat God – protestant of katholiek – verboden heeft, werd geflikt.

Door wanbeleid en megaschulden is Glasgow Rangers nu op de Schotse bodem terecht gekomen. Maar heel veel fans laten de club niet schieten, so to speak. Bij thusiwedstrijden zitten er nog altijd 39.000 (!) fans, en bij uitwedstrijden overtreft de belangstelling de capaciteit van de kleine stadions. Dit weekend moest de uitwedstrijd van Rangers daarom worden afgelast, er waren veel te veel kaarten verkocht en voor ieders veiligheid en biervoorraad werd gevreesd.

Zaterdag was ik in Manchester op Old Trafford waar de Schot der Schotten – Sir Alex Ferguson – nu al voor zijn dood een standbeeld heeft. Het voetbal van Manchester United was bleek en flets, maar genoeg om Queens Park Rangers met 3-1 te kloppen. Na de wedstrijd in de gratis en altijd beschikbare regen besloten we een uiteindelijk staande gehouden taxi te delen met twee verzopen Schotten uit Glasgow die hun trein naar North of the Border nog moesten halen.

De twee Lone Rangers vertelden graag over Rangers en de smadelijke val, en hoe ook onze Dick Advocaat daar heerlijk met geld mocht smijten en zelf ook overal zijn hand ophield, dat laatste wisten ze zeker. Als voetballiefhebbers vonden ze het allemaal vreselijk, maar ze hadden ook rotsvast geloof in de wederopstanding van Rangers.

Maar dit waren dan ook echte liefhebbers die uren in de trein ervoor over hadden om Wayne Rooney en Robin van Persie te zien spelen. Die hadden hun dag echter niet, zoals heel Man United flets was. Maar de 75.602 toeschouwers op Old Trafford leek het niet te deren. En de Schotten zagen tenminste weer een wedstrijd op het hoogste niveau. Met een stevige en warme handdruk bezegelden zij onze vriendschap voor altijd en hun dank voor het delen van ‘onze’ taxi.