Shaming the shirt

LouisvGaalMilton Keynes wordt wel de meest boring stad van Engeland genoemd, maar gisteravond was er groot feest. The Milton Keynes Dons – vroeger FC Wimbledon – rolde het Manchester United van Van Gaal in een bekerwedstrijd op met 4-0. En plots is King Louis in grote problemen.

Anderhalve week geleden zongen fans van Swansea City Van Gaal toe met het bijtende ‘you’ll be sacked in the morning’ toen hun club op Old Trafford met 1-2 won van Manchester United. In Milton Keynes klonk gisteren ‘You’re not famous anymore.’  Pijnlijk, zo op de bips krijgen van een derde divisieclub met een jaarbudget van een maandsalaris van Wayne Rooney.

En zo is Louis van Gaal van de hemel in de hel gestort. Deze zomer was hij nog de held, de koning van het ooit vervloekte 5-3-2 en was hij de Hollandse meester die het zwalkende Manchester United wel weer op de rails zou krijgen. Twee nederlagen en een gelijk spel verder is er van de superstatus van Louis niet veel over.

De Engelse pers was hedenochtend meedogenloos. De kop Shaming the Shirt zei veel, zo niet alles. En het blijkt maar wwer: in voetbal mag je best bouwen aan een nieuw team, als je in de tussentijd maar wel gewoon wint. Van Gaal weet wat hem te doen staat zaterdag. Gisteren kocht hij een Argentijnse engel. Hij zal hem nodig hebben.

Redelijk staalhard

Gisteren herdacht Manchester de vliegramp van München van 1958 waarbij een deel van het talentvolle Unitedteam van Matt Busby om het leven kwam. Dat was twee dagen voor mijn geboorte. Gisteren was ook de dag dat wij van een sociaal-democratische minister leerden dat een salaris van 5,5 ton voor een opbouwbankier ‘redelijk’ is. Het kan verkeren. Maar morgen ben ik lekker toch jarig.

Gisteren speelde de Tweede Kamer weer konijn-in-de-koplamp. De nationalisatie van SNS Reaal werd teruggebracht tot een fixatie op het terughalen van bonussen en het jammeren over de ruim half miljoen die de ingevlogen sterke hand Gerard van Olphen nu verdient. Incidentenpolitiek, inderdaad. Heeft er dan niemand oog voor the big picture?

Als een dominee zalfde financiënminister Dijsselbloem gisteren dat we niet op heksenjacht moesten. Helemaal eens. Maar als er maar niet s gedaan wordt aan het bankensysteem en alle systeemfouten en graaigronden, dan is het natuurlijk wachten op bijltjesdag. Want hoe banken ook hun best doen om de bankencrisis in onze schulde te schuiven, zij zijn toch echt begonnen.

Wie dat te vuur en te zwaar bestrijdt, is de voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Banken, oud D66-commissaris-der-koningin Boele Staal. Hij vindt het woord ‘sorry’ maar onzin, en die consumenten en bedrijven wilden dat goedkope geld van de banken maar oh zo graag hebben. Het klinkt een beetje als de dealer die gratis coke en crack uitdeelt en dan de junks verwijt dat ze niet van de shit af konden blijven.

Staal zou zich staalhard moeten schamen tot hij met een redelijk standpunt komt. Door grootheidswaanzin en gegraai van beschamende omvang hebben we nu hier ten lande twee staatsbanken, één bank die met staatssteun is gered, en nog maar één zelfstandige coöperatieve bank. Sorry, maar dat is niet iets om trots op te zijn of een flinke lachbui van te krijgen.

Vroeger waren bankiers keurige kassiers, ze boekten de marge tussen in- en uitleen, en woonden misschien net iets groter dan wij. Nu is dat redelijkheidsprincipe losgelaten, en ziet wat er van kwam. Financiële chaos, crisis alom, en ongeneerde verrijking van de bankierskaste. Staalhard, en niks redelijk. Banken waren er ooit om het financieel verkeer te regelen, nu moeten wij de banken regelen, en opdraaien voor hun geknoei, gegraai en hun ego’s die nog veel te groot zijn voor de kantoorkolossen die tot in de hemel groeien.

Goodbye, Craven Cottage

Hoe ouder, hoe beter, dat geldt zeker voor keepers. Maar Maarten Stekelenburg lijkt de uitzondering te zijn die die keepersregel bevestigd. Na zijn heldenrol op het WK 2010 is het met zijn transfer van Ajax naar AS Roma eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan. In Rome op de bank, en niet meer de eerste doelman van Oranje. Het gaat niet goed met Stekelenburg. En dat steekt.

Gisteren leek er een einde te komen aan het grote wak in de carrière van Stekelenburg. Op de laatste dag van de wintertransferperiode was er licht en lucht in Londen, en misschien ook wel in Liverpool. Het Fulham van Martin Jol, maar vooral het Fulham van Mohamed Al-Fayed, en anders het ooit grote en roemruchte Liverpool zouden de lange Haarlemmer wil willen huren of kopen.

Een privé-jet – er gaat best wat geld om in het moderne voetbal – bracht Stekelenburg van Rome naar Londen, maar on arrival liep alles al mis. AS Roma liet weten geen vervanger voor Stekelenburg meer te kunnen vinden, en verordonneerde de Nederlandse goalie terug naar de eeuwige stad. Geen Craven Cottage, geen Anfield Road, maar weer bankzitter in Stadio Olimpico.

Huilbuien. Het kan niet anders. De gesloten, wat stoicijns ogende Stekelenburg moet er gisteren behoorlijk doorheen hebben gezeten. Maar waar was het mis gegaan? Niet gisteren in Londen, denk ik, maar al veel eerder. Dik twee jaar geleden was Stekelenburg wereldtop, en werd hij telkens weer in verband gebracht met Manchester United. Maar hij maakte net als zijn voorganger Edwin van der Sar de fout door te kiezen voor Italië. Van der Sar ging jankend en op zijn knieën weg uit Turijn naar  Fulham, hetzelfde pad dat Stekelenburg nu leek te gaan.

Ongeduld, verleiding, opportuniteit, aflopende contracten, publieke druk, zaakwaarnemers, het spel is lastig, zeker als je alleen maar wilt keepen en een aanbieding krijgt die je natuurlijk niet kunt laten lopen. Maar met al het geld op je spaarbankboekje ben je toch maar een radertje in een veel grotere voetbalgeldmachine, en zit je dood te gaan op de bank, je toch nog goed herinnerend hoe goed je was, en vol onbegrip over een trainer die je niet opstelt en een club die je niet laat gaan.

Hoe ouder, hoe beter, en dat geldt gelukkig ook voor Maarten Stekelenburg. Deze zomer een goede stap zetten, en hij kan nog jaren mee met dat lange lijf, die enorme handen, en die stoicijnse blik. Engeland leek mij altijd ideaal voor een keeper, waar anders zou je onder de lat gaan staan als je de keuze had? Vorm bij Swansea, Krul bij Newcastle, en straks Stekelenburg bij Fulham, Liverpool of toch dan eindelijk Manchester United? Maarten Stekelenburg heeft weer een doel nodig. Dat beseft hij nu als geen ander.

Lone Rangers

Glasgow Rangers – van 1872 – is de club met het grootste aantal nationale titels ter wereld, maar ook de club die zeldzaam diep is gevallen. Deze zomer werd de protestantse trots van Glasgow teruggezet naar League Three, de vierde Schotse divisie, daar waar tandeloze spitsen schoffelen voor een paar pints en een onkostenvergoeding.

Rangers weg uit de Schotse top en weg ook van het Europese toneel, en weg vooral ook The Old Firm, de op het voetbalgras uitgevochten burgeroorlog tussen de protestantse Rangers en het katholieke Celtic, de klassieker aller klassiekers waar alles wat God – protestant of katholiek – verboden heeft, werd geflikt.

Door wanbeleid en megaschulden is Glasgow Rangers nu op de Schotse bodem terecht gekomen. Maar heel veel fans laten de club niet schieten, so to speak. Bij thusiwedstrijden zitten er nog altijd 39.000 (!) fans, en bij uitwedstrijden overtreft de belangstelling de capaciteit van de kleine stadions. Dit weekend moest de uitwedstrijd van Rangers daarom worden afgelast, er waren veel te veel kaarten verkocht en voor ieders veiligheid en biervoorraad werd gevreesd.

Zaterdag was ik in Manchester op Old Trafford waar de Schot der Schotten – Sir Alex Ferguson – nu al voor zijn dood een standbeeld heeft. Het voetbal van Manchester United was bleek en flets, maar genoeg om Queens Park Rangers met 3-1 te kloppen. Na de wedstrijd in de gratis en altijd beschikbare regen besloten we een uiteindelijk staande gehouden taxi te delen met twee verzopen Schotten uit Glasgow die hun trein naar North of the Border nog moesten halen.

De twee Lone Rangers vertelden graag over Rangers en de smadelijke val, en hoe ook onze Dick Advocaat daar heerlijk met geld mocht smijten en zelf ook overal zijn hand ophield, dat laatste wisten ze zeker. Als voetballiefhebbers vonden ze het allemaal vreselijk, maar ze hadden ook rotsvast geloof in de wederopstanding van Rangers.

Maar dit waren dan ook echte liefhebbers die uren in de trein ervoor over hadden om Wayne Rooney en Robin van Persie te zien spelen. Die hadden hun dag echter niet, zoals heel Man United flets was. Maar de 75.602 toeschouwers op Old Trafford leek het niet te deren. En de Schotten zagen tenminste weer een wedstrijd op het hoogste niveau. Met een stevige en warme handdruk bezegelden zij onze vriendschap voor altijd en hun dank voor het delen van ‘onze’ taxi.