Trijntje spelen

Trein2Het zijn mooie beelden. Wim Kok die handgeschreven hartekreetbriefje van minister Netelenbos verscheurt. De NS die zoveel beidt om maar monopolist te blijven dat ze zich er financieel volledig aan vertillen. Het is weer enquêtetijd in Den Haag. Nu het drama van de ontspoorde Fyra. En dan kun je bestuurlijk Nederland weer op zijn aller smalst beleven.

Het had zo mooi kunnen zijn. Een hogesnelheidslijn van Amsterdam naar Brussel. Maar nu heel veel geld later en vele jaren verder rijdt er een gekietelde Intercity van 020 naar Breda. ‘Waar zouden we zijn zonder de trein’, was ooit een campagne van de NS. Nou, simpel, in de verhoorbanken van de enquêtecommissie.

Ik kon het drama gisteravond helaas niet live meemaken, maar ik wist ook alles van een hoog verwachtingspatroon bij die andere trein, onze eigen Trijntje O. , die ons allen liet wenen. Ik zag nog net de aftiteling en hoorde de aangeslagen stem van Cornald Maas die nog iets mompelde over andere culturen en stemgedrag, ofwel: het lag niet aan dat nummer en aan die tot parachute gestreken vuilniszak die voor festivaljurk door moest gaan.

Bij een enquête ligt het ook altijd aan een ander en tasten partijen ook jaren later nog in het duister over het handelen en de motieven van de anderen. De commissie doet niet aan schuldigen zoeken maar aan waarheidsvinding en die zal ook nu weer erg pijnlijk zijn en menigeen in het hemd doen staan. Vraag is wat we leren van dit rare trijntje spelen? Of moet de vraag zijn welk onderwerp hierna enquêtewaardig is? Dan gok ik met de kennis van nu de zorgoverheveling en de pgb’s. Wie biedt er iets anders?

Monopoly voor gevorderden

MonopolyPolitiek opportunisme. Incompetentie. Zelfverrijking. Fraude. Welkom in de bananenrepubliek Nederland. Het rapport Ver van Huis (Van God los ware een nog betere titel geweest) velt een vernietigend oordeel over iedereen in de wondere wereld van woningcorporaties de afgelopen 20 jaar.

Wat ooit begon als idealistische huisvesting voor hen die het niet breed handen, is onder ieders ogen verworden tot een grote graairuif waar de mannen van Staal zich uit verrijkten en hun megalomane projecten uit financierden. De Opel Kadett was een Maserati geworden, een behoorlijk inkomen werd een tonnenbaan zonder declaratieplafonds.

Iedereen stond erbij, keek ernaar, en stak geen klauw uit. Iedereen leek het normaal te vinden dat corporaties vastgoedontwikkelaar werden, voor talloze miljoenen het schip in konden gaan bij de aankoop van de ss Rotterdam, en dat hun ambities voor straat en wijk plots landelijk moesten gaan: Monopoly voor gevorderden. De corporaties waren gewoon te klein voor de testosteronego’s van de Stalen (what’s in a name..) en de Möllenkampjes.

Iedereen faalde. Iedereen is schuldig. Iedereen heeft boter op het hoofd. En dus gebeurt er niets. Niets in de zin van schuldig, terugbetalen of verbannen naar altijd winderige steppevlaktes. De parlementaire enquêtecommissie komt met een huis vol aanbevelingen, en iedereen zal die vriendelijk knikkend in ontvangst nemen, blij dat bijltjesdag aan hen voorbij is gegaan.