Het persoonlijke politiek

Samsom.gezin

Guillaume Zarka. Ik kende hem niet. Maar nu wel, dankzij de Telegraaf. Want in de grootste krant van Nederland mag deze Parijse zakenman de lakens even terugslaan over de korte relatie die hij had met Sylvie Meis, ook wel bekend als Sylvie van der Vaart.

De puissant rijke patser patst hoe hij Sylvie binnen twee minuten in bed kreeg, maar vooral over hoe leeg en triest ze is, niets kan en niets wil. Wij smullen er danig van, dank. Net als van haar Raffie van der Vaart die het inmiddels doet met de ex van zijn ex-collega Khalid Bhoularouz. Geruchten over een zwangerschap van de nieuwe vlam van Van der Vaart (de ex-vriendin van Sylvie, om het intiem te houden) werden weersproken. ‘Maar we werken er hard aan’, was de geruststellende en erg beeldende mededeling.

Zo. Dan bent u even bij. Verbaasd bent u natuurlijk niet dat al dat gedoe en gehannes tig websites siert. We smullen ons suf van het relatieleed van derden. Hoe meer ziekte en ellende, hoe leuker, zeker voor de media zelf. En medelijden hebben we niet. Het leven van onze sterren – hoe matig ze ook schijnen – is openbaar kunstbezit.

Voor politici ligt dat anders. Of lag dat anders. Ruud Lubbers had altijd wel een stewardess in de bezemkast, maar dat werd als politiek irrelevant beschouwd, en dus werd er niet over geschreven. Wie herinnert zich niet de woedende Wouter Bos die zelfs naar de rechter stapte om privacy voor hem en zijn gezin te eisen?

Vorig jaar gooide Diederik Samsom zijn gezin in de verkiezingsstrijd. Het leek erg Amerikaans – dictators zijn er ook deel op, by the way – en het leek vooral bedoeld om de voormalig Greenpeace-activist als betrouwbare hoeksteenpoliticus te positioneren. Een pak en een das erbij, en Samsom was niet meer de onderscheiden van zijn beroepsgenoten. En: kassa.

Maar nu backfired deze ideale echtgenootstrategie nu Samsom het volk wereldkundig heeft gemaakt van zijn scheiding en hoe triest dat allemaal is. Daar ga je dan. Eerst je gezin in de schijnwerpers gooien om je eigen geloofwaardigheid op te krikken en nu ligt je gezin overal op straat en mogen je kinderen uitleggen dat je echt niks met je voorlichtster hebt.

Samsom maakte het persoonlijke politiek, zijn kinderen tot zijn inspirerende drijfveren. Tsja. Het lijkt mij een grote persoonlijke inschattingsfout om je gezin in te zetten voor eigen gewin. Dat maakt je niet geloofwaardiger, maar juist een politicus die alles lijkt te doen om de gunst van de kiezer te winnen. Bij de stembus vorig jaar slaagde hij nog. En omdat hij toen een grote inschattingsfout maakte, ligt nu ook zijn scheiding op straat. Pijnlijk, inderdaad.

Ehe-Wirrwarr immer verrückter

sylrafensaab534def

Voor veel voetbalvrouwen is het leven een soap. En wat is het ongeneerd smullen van alle 1-2-tjes en driehoekjes waar de Santegoedsen en Nanninga’s ons bestaan constant mee verrijken. Want zeg nu eerlijk: er is toch niets leuker dan genieten van het leed van een ander? Ziekte, scheiding, een enorm verdriet, en liefst alles tegelijk.

Het was best dringen aan de top de laatste tijd. Door de transfer van Wesley naar Istanbul is zijn Yolante – achternamen zijn op dit niveau niet meer nodig – wat uit zicht van onze camera’s, maar Raffie en Silvie hebben zich door hun scheding ware toppers getoond, met dank ook aan Sabia, de ex van Khalid Boularouz die het dus nu met Raffie doet, ach, u weet het vast wel. Volgens Bild ‘Ehe Wirrwarr immer verrückter.’

Silvie bedrogen door haar Raffie en daar haar BFF. Dat is topamusement en voorpginawaardig. Zeker als Silvie dan ook weer los gaat. Sivie zou het met Zlaten Ibrahimovic – weer een voetballer – doen, maar het werd een Fransman, Guiilaume Zarka, en die voetbal volgens mij niet.

Privé had voor de zekerheid usual suspect Ruud Gullit nog even gevraagd of hij niet met Silvie de lakens deelde. Dat deed hij niet. ‘Nee, ben je gek joh, als ik op haar ga liggen, dan breekt ze doormidden.‘ Na Estelle zou Silvie inderdaad een maatje minder zijn.

Aaf Brandt Corstius schreef over voetbalgescharrel in de Volkskrant van zaterdag een hilarisch stukje. Zij sprak van een ‘Shakesperiaanse tragikomedie van epische proporties.’ Heel mooi. Maar voor het historisch besef: al in de jaren ’70 smulden we van dit soort gedoe. Toen had je Truus en Willem van Hanegem die gingen scheiden, en natuurlijk Danny en Johan Cruyff. De nummer 14 moest door zijn Danny tot de orde worden geroepen in het spelershotel tijdens de WK 1974. Daar zouden nachtelijke sessies met bloot rondzwemmende dames zijn geweest.

Het geflikvlooi kostte ons de WK, en Johan mocht vier jaar later van Danny niet mee naar Argentinië. Dat kostte ons nog een WK. Met dank ook aan Rob Rensenbrink die in de finale in de laatste minuut op de paal in plaats van in het Argentijnse doel schoot. Je zou er van ellende bijna om gaan scheiden. Wie volgt?

Oase van drukte

De kans dat je Geert Wilders er tegenkomt, is tamelijk gering. Maar de voormalige hippiestad Marrakesh is nu helemaal in bij de beroemden en de rijken. Wij waren er rond oud en nieuw, samen met de halve selectie van FC Barcelona en met de familie Sarkozy en tal van andere prominenten, zo vertelden de Marokkaanse media trots.

Het zal rond 1970 zijn dat Crosby, Stills & Nash hun geest er verruimden en het nummer Marrakesh Express opnamen: ‘Take the train from Casablanca going south, blowing smoke rings from the corners of my mouth, coloured cottons hang in the air, charming cobras in the square, striped djellebas we can wear at home…’

In de reisgidsen kom je Jimi Hendrix tegen die er de nodige pretsigaretten weggeblazen zal hebben. Nu is het minder hasjiesj maar goede wijn, officieel verboden voor moslims, maar in de betere restaurants en onder menige toonbank volop verkrijgbaar. En zo lijkt heel Marokko een beetje te balanceren tussen wat mag en niet mag, tussen wat was en is, tussen wat moet en wat kan, tussen arm en rijk, gisteren en morgen.

Het was een bijzondere ervaring, en het permanente zicht op de sneeuwbedekte Atlasbergen is heel bijzonder, net als de verkeerschaos die geen genade kent voor de de trage, de niet oplettende, en al helemaal niet voor voetgangers. De bijna prehistorische brommers stinken, toeteren, en rijden je plat als het moet. Marakkesh is een oase van drukte.

Intussen rolde Nederland een jaar op en ontrolde zich na een ‘relatief rustige oudejaarsnacht’ het nieuwe jaar. In de stapel kranten bij thuiskomst vond ik het interview met Cees Veerman waar ik ook al de nodige reacties op had gezien. Ik moest het even lezen. Heel bijzonder hoe een lid van de Raad van Toezicht van VUMC het niet nodig vindt om in de communicatietornado rond het verborgen camaraproject van Reinout O. überhaupt TV te kijken. “Ik heb geen verstand van realitytelevisie.”

Alles glijdt als smeervet van Veerman af. Je wordt gewoon boos van zo’n interview. De zelfingenomenheid tot de hoogste macht. Braakwerk. Veel meer jammer natuurlijk voor Raffie en Sylvie, hoewel Evert Santegoeds het altijd al wist. Zou je zo iemand ergens kunnen aangeven? Anders moet dat een goed voornemen zijn. En bijzonder: Frank de Boer schiet in eigen doel bij de nieuwjaarswedstrijd van oud-internationals bij de Koninklijke HFC. Een teken?