Garage Groteboer

Diederick Koopal maakt fantastische films. De meeste duren 45 of 60 seconden. Reclamefilms, dus. Voor Heineken. De rolo-olifant. Albert Heijn. Maar nu debuteert Koopal bij Eyeworks als speelfilmregisseur met de sympathieke feel good movie De Marathon. Wij mochten in Tuschinski in gezinsverband getuige zijn vanavond.

De meeste Nederlandse films zijn niet te harden, meestal vanwege de bordkartonnen dialogen die geen emotie in zich dragen en niet zelden lijken op scriptlezing in plaats van echt spel voor een echte camera. Gelukkig lijdt De Marathon niet aan dit euvel. Integendeel. Koopal weet het verhaal zo aardig te vertellen omdat er echte mensen zijn, een beetje uitvergroot en aangedikt en met een lichte schmier, maar het zijn Rotterdammers – plus een kameel – met een grote muil en een hart van goud.

Het verhaal van De Marathon is het verhaal van vele lachen en een traan, en als je er serieus werk van zou maken, zou het ook een prima TV-serie zijn. De types zijn goed, hoofdrollen sterk bezet, bijrollen boeiend, en ik heb in tijden niet zo gelachen in de bisocoop, maar een potje Rotterdams lullen doet mij dan ook al gauw van de stoel rollen. Hij is fijn.

Leuke bijkomstigheid zeker voor de kids was dat we vorige week in Rotterdam waren en de film vol zat met punten van herkenning voor 020’ers, zoals de Coolsingel met blokkendoos McDonald’s en marathonfinish, de Spido, en de Erasmusbrug. En voor ons was er Lee Towers, en Supertramp – Take the Long Way Home – op de soundtrack. Hilarisch was ook het mislukte bezoek van de marathonploeg van Garage Groteboer aan 020.

Voor een leuke film heb je een goede regisseur nodig met gevoel voor wat werkt en wat impact heeft, voor humor en drama, voor de grote zaken des levens en het kleine leed. Gooi door dan een dosis 010 doorheen en pretendeer vooral niet meer te bieden dan er is, en je hebt zomaar pardoes pief-paf-poef een hele leuke film die net zo lang boeit als twee hele marathons. En, detail, maar oh zo belangrijk, morgen om half 1 is het weer 010 tegen 020, de kraker aller krakers, de moeder aller voetbalveldslagen.

De weg naar Rotterdam

We zijn hier thuis best sportief en goed bezig, maar een dubbele marathon naar Rotterdam werd ons toch te gek, dus de weg naar Rotterdam gisteren werd niet per benenwagen maar per gezinsauto afgelegd, en de eerste stop was Museum Boijmans – Van Beuningen, en wat was ik daar lang niet geweest.

Dertig jaar geleden nam ik van 010 de weg naar Amsterdam, om er vrij sporadisch terug te keren, vooral toen mijn ouders nog leefden. In Boijmans – Van Beuningen was ik al heel lang niet geweest, des te fijner de deels aangename herkenning – de sculptuur van Richard Serra – en de intrigerende tentoonstelling De weg naar Van Eyck, over de beroemde Vlaamse schilder Jan van Eyck en voorgangers, tijdgenoten en nazaten.

Van Eyck was één van de grote schilders uit zijn tijd, en markeerde mede de omslag van anonieme, kerkelijke kunst, naar een meer wereldse kijk waarin ook de schilder er toe deed. De ontdekking van de aarde, als het ware. In het mooie Boijmans gaat dat prima hand in hand met de huiscollectie met mooie werken van Margritte, Monet, Degas en Breitner. Een rijke museumtour met smakelijke lunch zonder frites en baklucht, het kan best.

Maar een dagje Rotterdam is natuurlijk niet compleet zonder zicht op de Maas en de haventrots, dus onder de Erasmusbrug ingescheept op de Abel Tasman (waarom niet de Coen Moulijn?) voor een mooie Spidorondtocht. Een oude bekende – burgemeester Aboutaleb – heette ons in vele talen welkom, en ik moest gelijk weer denken aan de Toren van Babel van Pieter Brueghel die we net daarvoor nog zagen in Boijmans.

Naast al het water, het havanverkeer en de imponerende hoeveelheden containers, moesten we toch vooral concluderen dat Rotterdam er aan beide oevers veel beter en mooier bij ligt dan we dachten. Na nog een side step naar mijn startersetage in Rotterdam – West, aanvaardden wij de dubbele marathon terug en kwamen om half 6 natuurlijk nog in de post-marathon-files in de stad terecht. Bij Restaurant Oud Zuid wachtte een heerlijke finish.