De gevoelige plaat

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEen Amerikaans gezegde stelt dat you can’t judge an album by its cover. Ik betwijfel of dat klopt. Een album maakt – als het goed is – onlosmakelijk deel uit van de plaat, de muziek, het artistieke concept. Dan is het boeiend en belangrijk om te kijken hoe de platen van de plaat tot stand zijn gekomen. Beter gezegd: waar werden beroemde hoezen gefotografeerd?

Het Britse dagblad The Guardian ging met Google Street View terug naar de locaties waar klassiekers als Abbey Road van The Beatles, Willy and the Poor Boys van Creedence Clearwater Revival, Moving Pictures van Rush en Freewheelin’ Bob Dylan werden gefotografeerd.

Zo liep Bob Dylan ergens in 1963 met zijn vriendin Suze Rotolo door Jones Street in The West Village in New York, en door Guardian en Google kunnen we toen en nu samen zien. Waar was het? En hoe ziet het er nu uit? En wat is dan de meerwaarde dat we dat weten?

De gevoelige plaat was het album vol muziek, maar de gevoelige plaat was natuurljk ook de hoes, het beeld, de verbeelding van de muziek, de visuele vertaling van noten en nummers. In 1963 liep Dylan nog door een straat, in de jaren ’70 begonnen ontwerpers als Roger Dean en Hipgnosis de muziek een vaak bijzondere meerwaarde te geven. Het album was van verpakking tot kunst gepromoveerd. Dat heet een omslag.

Papieren oorlog

De Falkland Islands. We zouden ze waarschijnlijk niet kennen als Britten en Argentijnen er geen oorlog om hadden gevoerd. En zonder die oorlog zouden die kale, koude, natte en heel veraf gelegen eilandengroep ons ook helemaal niet interesseren. Maar dertig jaar na de Falklandoorlog staan de eilanden weer op de voorpagina. Ik hoor de eerste trommelslagen van een nieuwe strijd al in de verte.

Wij kennen de eilanden als de Falkland Eilanden, en daar zit voor de Argentijnen nu net het probleem. Voor hen zijn het de Malvinas, en dat de Britse Union Jack er nog wappert is een grote schande en een historische vergissing. Voor ons zou het misschien een beetje voelen als de Waddeneilanden die al twee eeuwen Chileens zijn.

In 1982 joeg een Britse oorlogsvloot in goed twee maanden de Argentijnen van de Falklands af. Het maakte Margaret Thatcher ongekend populair, en de Britten hadden na de sombere jaren ’70 eindelijk weer iets te vieren. Ze hadden die Argentijnen een lesje geleerd dat hen nog lang zou heugen. Nou, dat heugen heeft precies 30 jaar geduurd.

Afgelopen week zette de Argentijnse presidente Cristina Kirchner de zaak opnieuw op scherp door in in een ingezonden artikel in The Guardian. De Britten moesten nu toch eindelijk de eilanden eens overdragen aan de Argentijnen. De Britten reageerden als door de bekende adder gestoken. Het was niet aan de Argentijnen maar aan de Falklanders zelf om te beslissen bij wie ze willen horen.

De Britse krant The Sun betaalde terug met een advertentie in de Engelstalige Buenos Aires Herald. De boodschap was simpel: ‘hands off!’ Maar of die grote mond het op langere termijn gaat redden, is zeer de vraag. Zouden de Britten echt opnieuw duizenden mijlen naar het Zuiden opstomen om de Argentijnen bij een nieuwe inval opnieuw te lijf te gaan? Ik denk dat de Argentijnen gokken van niet.

In maart is er een referendum op de Falklands. Voor Kirchner en David Cameron zal dat de lakmoesproef zijn voor hun beleid. De naar schatting 2,841 Falklanders mogen het zeggen. Maar wat nu als hun antwoord Buenos Aires of Londen niet bevalt? Voorlopig is het een papieren oorlog. Maar er komt een grimmig kwartaal aan rond de Falklands/Malvinas.