Blind vertrouwen

BlindBij mij kan Danny Blind al heel lang niet stuk. Ons bureau had hem ergens in de jaren ’90 gestrikt voor een campagne voor Amsterdams leidingwater en ik mocht dat met hem bespreken in De Meer. We schudden handen, stelden ons aan elkaar voor, en hij sprak me direct en consequent met ‘u’ aan. Ik was oprecht verbaasd. Een voetballer. Hoe keurig en welopgevoed. Een terechte aanvoerder.

Nu, dik twintig jaar later, zou ik u of meneer de bondscoach tegen Blind moeten zeggen. We zijn beiden ouder en wat wijzer en grijzer geworden, en beiden ook vader. Sterker nog: de bondscoach is ook de vader van Daley, de linksback van Oranje, en dat is een primeur in het Nederlandse voetbal.

Vader Danny is pas één wedstrijd bondscoach, maar bij verlies vanavond in Turkije zal de roep om een snel vertrek galmen door ons laagland. Dat we zoals Willem Vissers zo passend schreef in de Volkskrant een ‘..voetballand in verval zijn’ zal Blind niet dan niet redden. We lijden – versterkt door het WK – aan zelfoverschatting en denken recht te hebben op plaatsing voor het EK 2016.

Maar het opportunisme slaat ook zo de andere kant op. Als Oranje vanavond wel of toch wint, dan is Blind de winnende coach die we na Hiddink zo hard nodig hadden. Dan hebben ‘we’ het toch weer ‘in eigen hand’ en dan walmt het bierovergoten opportunisme nog vele dagen door de delta. En iedereen zou plots ‘u’ zeggen tegen Danny Blind, tegen meneer de bondscoach, die iets stroeve Zeeuw die precies weet hoe het zit. Nu moet alleen dat balletje nog even goed rollen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *