Tussen het tuig

ADOOerwoudgeluiden. Een bananenlied. Gesis en gefluit. Het klinkt als een dierentuin. Maar het was een voetbalstadion. Beter gezegd: het waren ADO-supporters die hun gasten uit Amsterdam vergasten op antisemitische spreekkoren en het vooral voorzien hadden op de tiener Riechedly Bazoer en – u raadt het al, het rijmt – zijn moeder is een hoer.

De wedstrijd ADO-Ajax werd niet gestaakt. Het was ook onduidelijk wie dat had moeten doen. De scheidsrechter? ADO? De KNVB? Er was iets met richtlijnen, maar wat werkte was een stadionspeaker die uiteindelijk moest dreigen met staken. Maar staken doet liever niemand, want wie weet wat het tuig dan gaat aanrichten. En schelden doet toch geen zeer?

Ik word een oude zeur, maar we glijden wel af. Wie voor een AZC is krijgt zingend een piemel ingebracht, alle mannelijke vluchtelingen moeten maar preventief worden opgesloten, en alle Joden kunnen aan het gas. Spelverruwing die nergens wordt beantwoord. De toorn van het volk willen we niet forceren, Wilders mag zeggen wat hij wi,l en in het voetbalstadion mag iedereen helemaal los. Lekker voetballuhhh. Kanker.

Het is precies 25 jaar geleden dat de Amerikaan Bill Buford het fascinerende boek Among the thugs (Tussen het tuig) schreef over zijn wederwaardigheden in het Britse supportersgeweld. Veel is daar nu ten goede gekeerd, maar vooral door niet weg te kijken maar op te treden met een strenge voetbalwet. En niet Ajax had zondag van het veld moeten gaan lopen, maar ADO had zelf moeten staken. Maar ja, laf. Net zo laf als het scheldende en beledigende tuig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *