Zoetzuur

ZoetJeroen Zoet. Held en schlemiel tegelijk. Zoet keepte gisteren in Madrid de wedstrijd van zijn leven, maar in de beslissende strafschoppenserie kon hij geen penalty keren en door de misser van Narsingh knikkerde PSV de Champions League uit. Met PSV heb ik niks, maar als collega-keeper gaan gevoelens van waardering en troost uit naar de PSV-goalie die nog maar enkele maanden geleden gezien werd als een talentvolle weifelaar.

Ik heb niks met PSV. Nooit gehad. Zal ook niet gebeuren. Ik ben niet van Eindhoven en Brabant en hoor zeker niet tot de boeren zoals de supporters zichzelf graag beschreeuwen. Maar, ere wie ere etc.: vroeger was PSV echt die rare provincieclub, maar na gisteravond kun je slechts bewondering hebben voor het team van Cocu dat in de zogenaamd onneembare vesting van Atletico Madrid gewoon had moeten winnen.

Het mocht niet zo zijn. En het mocht ook niet zo zijn dat meegereisde supporters zich eens gedroegen. Met bier altijd slap excuus was het gisteren een sport om in het hart van Madrid muntjes te gooien waar de armen van de stad gretig achteraan renden. Lachen. Boeren, inderdaad. Geteisem. Net als Romeinse fonteinpissers van Feyenoord en de sufgeblowde zieke geesten die een Kenneth Vermeer-pop lieten bungelen in de Arena. Een stadionverbod. Gedwongen opname. En zo eindigde een mooie voetbalavond voor de zoveelste keer in mineur. Zoetzuur, zogezegd.

Sterkte, Jeroen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *