Elke dag wat

KrokettendagJe moet scherp zijn. Elke dag. Want elke dag is er wel wat. Elke dag is de dag van. Zoals de Nationale Krokettendag. Handig gevoed met de slogan De vetste dag van het jaar. Mooi. En is het dan toeval dat op dezelfde dag ook de Internationale Dag van de Mentale Gezondheid is? En de internationale Dag tegen de Doodstraf?

Zo is er dus elke dag wat. Vroeger had je dat niet. Toen had je de Dankdag voor het gewas. Koninginnedag. En later de Dag van de Arbeid. Toen kwam Bevrijdingsdag. En Sint en Piet hadden natuurlijk ook hun vaste dag, net als Kerst en Pasen en Pinksteren, tenzij die laatste twee zouden besluiten toch op dezelfde dag te vallen.

Het is er langzaam ingeslopen. Het was een leuke marketingtruc om aandacht voor product, dienst of overtuiging te genereren. Maar nu alles en iedereen een eigen dag heeft, gaat het natuurlijk nergens meer over en is het eerder potsierlijk dan promotioneel.

Gefascineerd ben ik wel door De Dag van de Trage Weg. Benieuwd wat dat mag zijn. Maar de weg is in ieder geval zo traag, dat hij zowel op 13 als op 18 oktober op de kalender staat. Lijkt me gevalletje valsspelen. Wereld Stotterdag op 22 oktober wordt ook niet verlengd omdat de slotspeech misschien uitloopt. Zo heb je elke dag wel wat.

De burger krijgt smaak

15cJe kunt je winkels van het agressieve geel en rood wel omtoveren naar groen, maar de junk food van McDonald’s is gewoon een belediging voor mens en dier. Wie ooit de documentaire Supersize Me zag, weet wat voor vreselijke gevolgen frequent nuttigen van burgers, frites en enorme suikerbekers frisdrank heeft.

Lang leek alle kritiek McDonald’s niet te deren. Klanten zat. Maar nu wordt het toch steeds minder vet om naar die grote M te gaan. De burger krijgt smaak. Steeds meer jongeren lopen McDonald’s voorbij en spenderen hun geld bij smaakvollere, groenere bedrijven die wel iets snappen van de nieuwe tijd, veranderde wensen, en de behoefte aan (h)eerlijk en eten.

En als je hamburgerkoning van de wereld wilt zijn, dan helpt het toch echt niet als je in een onderzoek van Consumer Reports Magazine als minst lekkere van twintig hamburgerketens werd beoordeeld. De uitspraak van de jury: niet te eten die rotzooi.

Wij zijn er ook wel eens voor gezwicht. De agressieve kindermarketing jaagt schuldbewuste ouders de parkeerplaats of de drive thru door om hun kinderen maar gelukkig – en te dik – te maken.

Nooit zullen we vergeten hoe we na een lange autorit naar Zuidelijk Frankrijk de kinderen wilden tracteren op een dienblad M. Net toen we naar binnen wilden stappen, kwam er een klein kind kotsend naar buiten. Daarna viel het voer eigenlijk nog wel mee.

Europanisch

europa4Wubbo Ockels is dood. Hij is een ster. Wim Kieft was een ster. Hij was bijna dood. Drugs en alcohol. En hoe schijnen de sterren van Europa? Met een opkomst van 1:3 is comateus waarschijnlijk een adequate beschrijving.

We komen er maar niet uit. Voor Europa. Tegen Europa. Tegen dit Europa. Minder Europa. Tegen alles. Nederland verplaatsen uit Europa. Europanisch. Waar gaat het over? Het is zoals de VVD in een ronkende advertentie vandaag zo treffend verwoordde: niet onvoorwaardelijk voor Europa. Waar Europa tegen ons werkt, is de VVD ook tegen. Goh.

De claim van de VVD: stem voor Nederland. Niks Europa. Eigen land eerst. En dat Europa is maar een rare abstractie op afstand, moeilijkdoeners, pennenlikkers, regelneukers, zakkenvullers. Alleen als we er echt iets aan verdienen, dan zijn we voor Europa. Tenzij.

Morgen wordt geen mooie dag. Willem Kieft moet met nog geen € 15 per dag zien rond te komen. Berooid, maar wel clean. De Amsterdamse politiek kibbelt verder als het schoonplein van de voorschoolse opvang.

En Europa wordt geen millimeter populairder. Behalve bij Eritreeërs in Amsterdam, bijvoorbeeld. ‘Europa is toch het paradijs’ is de kop van het hoofdartikel van Het Parool. Daar weten ze wel hoe goed wij het in Europa hebben. Maar zij mogen niet stemmen. Wij wel.

Doggystyle en artiesteningang

doggystyleTaal leeft. We spreken en schrijven heel anders dan honderd jaar her. Er ontstaan steeds nieuwe woorden. Die landen in de Van Dale. Deze week werden er weer pareltjes toegevoegd. Zoals bitchfight, doggystyle (of doggy style) en greppeldel.

Een greppeldel is een verachtelijk vrouwspersoon die het in elke drooggevallen greppel met iedereen voorradig wel wil doen. Van del naar hoer is een kleine stap en in die categorie is nu de aandachtshoer en mediahoer toegevoegd, troetelnamen die de Heleen van Royens en Yolante Cabau van Kassieren van deze wereld regelmatig krijgen toegevoegd.

Het woord artiesteningang heeft ook een nieuwe entree gemaakt in de Van Dale en is ook een nieuwe naam voor een oude entree: het woord artiesteningang is sinds een paar jaar het eufemisme voor de aarsopening. Daar kun je theater bij maken, maar het is het niet.

Plofkop is ook een mooie. Ik moest gelijk denken aan een knipseltje over Herb Lotman, één van de drie drijvende krachten achter het succes van McDonalds’s. Als er nu iemand een plofkop had… Het kan ook geen toeval zijn dat deze uitvinder van de techniek van massaproductie van ingevroren hamburgers overleed aan hartfalen. Waarschijnlijk iets te verknocht aan de producten van de eigen zaak.

Wereldwijd leggen medewerkers van allerlei fastfoodketens vandaag het werk neer. Het is geen eerbetoon aan Lotman, maar een protest tegen de hongerlonen die worden betaald. In Nederland helaas nog geen stakingsgolf. Iets met ‘lastige organisatiegraad’ en zo.

Maar minder fastfood eten helpt het ketenpersoneel natuurlijk niet. Wat een paradox. Net zoals de economische krimp nu die wordt veroorzaakt door te weinig aardgasgebruik. Van verstandig, gezond en zuinig gaan we dus naar de kloten. Iemand daar een woord voor?

Vijftig tinten grijs

wimkok1Terwijl de Chinese restaurants in Nederland door nieuwe wetgeving honderden koks tekort dreigen te komen, blijkt een Nederlandse kok juist de omgekeerde weg te gaan: Wim Kok is sinds enkele maanden niet besturend-commissaris bij de Chinese Construction Bank. En daar maak ik geen flauwe grappen over.

Slecht betaald is het niet die negen retourtjes China die Kok jaarlijks maakt. De Telegraaf rekende al met graagte uit dat het oude rode boegbeeld Kok € 4.700 per vergadering krijgt, en dat is toch behoorlijk ruim boven modaal.

Wim Kok – twee kabinetten lang voorzitter van Nederland – is de verpersoonlijking van het brave, grijze Nederland van een broodje ham en een broodje kaas, het doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, het was de timmermanszoon uit Bergambacht met paplepels tegelijk ingegoten.

Onder Kok verloor der PvdA wat er nog aan socialistische veren zat vastgeplakt. In het Paarse tijdperk werd de PvdA Kok en Kok de PvdA: het grijze midden, veilig koersen, niet te breed, niet te ver, dan kom je het verst. Onder Kok leek Nederland wel ‘af’, een sociaalliberale heilstaat het hoogst haalbare.

Na de politiek kwam het bedrijfsleven, en commissaris Kok gleed daar op glad ijs en kukelde in wakken. Hij praatte recht wat vroeger nog keurig krom was, en wat hij ooit mooi omschreef als ‘exorbitante zelfverrijking’ mocht nu rekenen op zijn fiat. Wiens woord men eet, wiens bonus men geeft.

Nederland onder Kok heette Paars maar was vijftig tinten grijs. Gelukkig bleek Nederland niet ‘af’. Langzaam poogt de PvdA wat veren terug te vinden. Het gaat van ‘au’. Benieuwd hoe het ‘onze Wim’ vergaat aan de Chinese vergadertafels. Of zijn stevig postuur, zijn opvallende, en zijn wat norse voorkomen indruk maken. Een broodje kaas en een broodje ham zitten er niet in. Als hij maar niet die grap van Gordon over nummer 39 met rijst maakt.

Drijvende vuilstort

cruise.aruba

Een cruise lijkt me leuk als je terminaal bent. Een drijvend voorportaal van de hel. Opgesloten met een paar duizend anderen de hele dag doodgeamuseerd worden en hoppen van haven naar haven. Zo God het mij geeft, ik wacht nog even.

Die varende Vinexwijken zijn ook nog eens een drijvende vuilstort. Al het voedsel dat niet wordt geconsumeerd, wordt overboord gekieperd. Ik begreep dat tot dit jaar ook glas en papier zo de zee in gedonderd mochten worden. Niets mag ons plezier in de weg staan. Lekker ronddobberen in je eigen afval.

Maar we verdrinken zo in ons eigen vuil. Ik las dat de dolfijn het al niet meer trekt in de wateren rond Istanbul. De mens is een beest. Een zwijn, zou ik zeggen. Maar er is hoop. Eco-vriendelijk wordt het natuurlijk niet dat cruisen over de wereldzeeën, maar er is nu wel een vriendelijker begin van het omturnen van mensenvoer in dierenvoer. Dan hoeft het niet de plomp in, maar kunnen hond en knaagdier van onze gerecyclede overvloed genieten.

Het is een initiatief van het Italiaanse rederijbedrijf Costa, u kent ze wel van die omgevallen Costa Concordia en die heldhaftige kapitein die zijn bedrijf voor jaren imagoschade kostte. Hoe dan ook, het lijkt me eigenlijk beter als iedereen gewoon thuis blijft. Dan gaat de aarde wat langer mee. En hoef ik niet te vrezen dat als ik heel ziek word, ik alsnog naar Dubai, Mauritius en Windhoek wordt gevaren om de zon en mezelf onder te zien gaan.

Smurphy’s Law

obesitas.vs

Obesitas is een groot probleem en het wordt alleen maar groter, letterlijk en figuurlijk. Drie weken Florida – incluis de nodige pretparken – hebben mij de ogen doen rollen en uitkijken. Steekproefsgewijs turfde ik rijtjes van tien wachtenden op te dikke mensen: 7, 4, 6, 5, 7…etc.

Ongezond, en niet om aan te zien. Van schrik krijg je zelf trouwens minder trek, en dat is dan wel weer handig. Het was ook onthutsend te zien hoeveel deze ellende de Verenigde Staten kost, en hoe de projecties voor de komende jaren er uit zien.

Lionel Shriver schreef het boek Big Brother over haar haar broer Greg die in 2009 stierf aan een hartaanval, gerelateerd aan morbide obesitas. Het klinkt nog een beetje leuk als in het begin van het boek zus broer na vier jaar no see van het vliegveld haalt maar hem eerst niet herkent. Is die vetklomp die door grondstewardessen wordt voortgestuwd mijn broer? Smerig en tragisch wordt het later als de overdadige ontlasting van Greg de riolering op hol jaagt. Ik heb het boek direct besteld. Smullen.

De andere kant van vies en vet en overvloedig zat als geestig bedoeld in de film Smurfs 2, waar een verjaarstaart van de kleine jongen helemaal ondersteboven is gecheckt op slecht voedsel, foute ingrediënten en zelfs de bordjes zijn pvc-vrij. Als de ‘foute’ stiefvader dan kipcorns met pinda’s uitdeelt, is het wachten tot de het ene ouderstel het andere gaat suen. Hoe je het ook probeert, alles lijkt goed te gaan, en dan gaat het toch mis. Smurphy’s Law. Als parabel bijna over de V.S.

Obesitas is een groot probleem in de V.S. Net als het gevangenissysteem. CNN berichtte vanochtend dat er weliswaar een geringe daling is in het aantal inmates in de V.S., maar dat het nog altijd gaat om een mensonterend aantal van bijna 1,6 miljoen mensen, veelal gerelateerd aan de grote war on drugs die helaas niet werkt.

Hervorming van deze ellende is echter net zo moeilijk als het te lijf gaan van obesitas. Veel gevangenissen worden gerund door bedrijven die jagen op winst en dus op meer gevangenen. Het klinkt sick, maar het is de harde realiteit. En hervormingen worden tegengewerkt door politici die weer het nodige lobbygeld van de gevangenisbedrijven in de zak mogen steken. Het is een miljardenindustrie.

Nostalgisch bediending

stanislavski

Stanislavski. De schatplichtigheid aan de grote Russische acteur en theatertheoreticus is groot. Maar het café-restaurant in de Amsterdamse Stadsschouwburg had misschien meer moeten focussen op culinaire roots en namen. Dat zou de liefde voor eten en goed gastgeverschap veel goeds hebben kunnen doen.

Stanislavski is één van die locaties waar jij er bent voor het personeel. Het is een hoofdstadziekte. Wij zijn hip en belangrijk, en jij mag blij zijn dat je binnen mag. Verder vooral niet zeuren. En keurig wachten tot er iemand tijd voor je heeft. En dat kan duren. Het is ook de ziekte van zaken zonder toezicht waar personeel doet waar het geen zin in heeft en niet doet wat het moet doen. De ergste was ooit Danzig, bij het stadhuis.

Ik kreeg een e-mail van Stanislavski over een nieuwe menukaart. Dat viel ook niet mee. Bieren op de tap, een stampotje, courgettenbloemen, nostalgische ossenworst, specials die ‘de hele dag beschikbaar’ zijn, en leveranciersnamen als Kef en Brand en Levi tussen aanhalingstekens. Daar proef je weinig liefde voor koken en eten. Dat belooft dus weinig lekkers.

Die nostalgische ossenworst is overigens onderdeel van een slepende ziekte waarin ambachtelijk brood, eerlijk vlees, oma’s recepten en wat voor onzin al niet een nepbeeld van puur en vroeger voor moeten schotelen.Net als het ook zo misbruikte huisgemaakt. Jeuk en maagkramp krijg je van al die nep. Maar onbedoeld is er ook humor.

Als je teksten niet naleest en corrigeert, gebeuren er vaak de leukste dingen. Dan wordt bediening bedieding of bediending. Vraag de bediending naar de keuze. Zonder vertikking zou de zin al vreemd zijn. Vragen naar de keuze. De keuze van wie? Voor wat? Maar bediending sums it all up. In Stanislavski ben je overgeleverd aan bediendingen. Of hoe je van een toplocatie een liefdeloze eetschuur maakt. Je zou er bijna nostalgisch van worden.

MacMahler. Met extra ketchup.

Ik blogde al eerder aardig over muziekjournalist, musicus en criticus Erik Voemans. Zijn rubriek Eerste hulp bij klassieke muziek in Parool PS is wekelijks leesgenot. Voermans voert zijn lezers en luisteraars langs bijzondere werken, bizarre voorvallen en maakt zo heel hongerig naar de besproken muziek, zoals zaterdag de sarabande, ‘…een opwindende, om niet te zeggen geile dans in een snel tempo of een driedelige maatsoort.

Voermans is niet alleen up, maar ook zijn kritische geest leest met vreugde. Zo had hij het misnoegen om dinsdag het Dallas Symphony Orchestra met ‘onze’ bejubelde Jaap van Zweden te moeten doorzitten. ‘De allerslechtste Mahler die ik ooit in het Concertgebouw heb gehoord,’ baste Voermans.

Het was vanaf de allereerste maat ‘..ongehoord grof en lelijk, zonder enige nuance, soms zelfs ronduit vals en ongelijk, een genante, pijnlijke vertoning…machteloos gebulder van musici die geen flauw idee leken te hebben  waar het in dit stuk om gaat, en Van Zweden had ze dit blijkbaar niet kunnen uitleggen…’ Zo. Met de grond gelijk.

Volgens Voermans was het ‘..zo plat als een dubbeltje. MacMahler. Met extra ketchup.’ Toen moest ik toch weer glimlachen, licht beschaamd, maar toch. En wat drinken we dan om zo’n MacMahler-kater weg te spoelen? Ik zou zeggen Vodka van Lenny’s Motorhead, bijvoorbeeld. Of een stevige rode wijn van AC/DC, of Trooper, het nieuwe biertje van de Britse hardspeelband Iron Maiden. Vast niet verkrijgbaar in light. Rockbands doen steeds meer aan produktdiversificatie, zoals dat zo mooi heet.

Van de schrik of van teveel Trooper overleed deze week voormalig Maidendrummer Clive Burr. In de krochten der eeuwigheid heeft hij nu ook gezelschap van Peter Banks, de eerste gitarist van Yes, de band die zoveel pompeus symfonica en Roger Dean artwork in haar albums deed en die pas groot werd toen Banks (en toetsenist Tony Kaye) verdwenen was. Zo kan het gaan. .

Banks maakte daarna met Kaye en de groep Flash drie albums die vooral in de V.S. enig opzien baarden, al was het maar vanwege opvallende plaathoezen als in slipje hmet opwaaiende zomerjurk, en scoorde een hit – nummer 29 in de Billboard Hot 100 – met een singleversie van het langere Small Beginnings.

Het laatste woord is aan Voermans. Zijn stuk zaterdag eindigde bij de sarabandes van Bach, en de allermooiste daarvan, de vijfde, wonderbaarlijk en raadselachtig, zoiets als het leven dus. Het is één lange solozang waarin Bach ‘..als een achttiende-eeuws orakel van Delphi uitlegt wat de zin van het bestaan is. Het geheim van werkelijk grote muziek. Dat dan ook weer wel. En vanavond in het Concertgebouw.

Het beloofde land

Voor de pioniers in de 17e eeuw moet Amerika – Dvorak’s Nieuwe Wereld – het beloofde land zijn geweest. Een land van overvloed, van milk and honey. God’s own country. Maar door wat we maar hardnekkig vooruitgang blijven noemen, is veel van dit aardse paradijs verloren gegaan. Met de trek naar de steden, sterft het platteland een langzame en pijnlijke dood.

Regisseur Gus van Sant neemt ons in The Promised Land  mee naar het verarmde McKinley, Pennsylvania, waar het aardgas onder de grond de agrarische gemeenschap moet gaan redden van de ondergang. Van Sant brengt het helaas niet verder dan een middle-of-the-road-movie met een good guy die bad guy moet spelen (Matt Damon), en een good guy die bij de bad guys blijkt te horen (John Krasinski), en dan ook het allebei nog pogen aan te leggen met de lokale schooljuf. Aaiiii.

De fotografie van het landschap is fraai, de helicoptershots prachtig, als een ode aan het mooie rijke land waar de mens langzaam verdwijnt en waar de grote aardgasjongens met cheques wapperen om het bestaan van de local communities te rekken in ruil voor de miljarden die uit de grond geboord moeten worden.

Het is het Amerika waar John ‘Cougar’ Mellencamp in de jaren ’80 al over zong en het voor opnam, zoals in Rain on the Scarecrow: “..and gradma’s on the front porch with a Bible in her hand, sometimes I hear her singing “Take me to the Promised Land”…

The Promised Land is op sterven na dood, in die zin past Van Sant’s bloedeloze verfilming wel naadloos op het gegeven.Jammer dat hij niet meer passie en compassie op het doek kon toveren. Nee, dan Mozes. Die bracht het volk der Israëlieten tot aan de voordeur van Kanaän, maar mocht zelf het beloofde land niet binnen.

Mozes zag het liggen over de Jordaan vanaf Mount Nebo, maar een meningsverschil met de hoogste baas hield de deur voor hem dicht. Als kind op de school met den bijbel vond ik dat überwreed van die God. Wat heb je nu aan beloofd land als je er niet in mag, of als je er geen goede film van kunt maken?