Die andere Andy

Andy-Burrows-Hometown-by-Stefan-Parker2

Net terug uit de Verenigde Staten met de bevestiging dat het commercieel uitermate interessant is om een breed waaiend circus aan losers, crepeergevallen, dwergen en extreme obeten en ander ongerief aan de kijker voor te schotelen. We love it.

En dus krijgt in Nederland Andy van der Meyde zijn realityshow. Natuurlijk kent y hem niet meer. Hij speelde bij Ajax, in Oranje, maar versnoof en verneukte zijn carrière en zijn leven, en dat is leuk om te zien, en dus mogen we straks genieten van dit leeghoofd op zijn pad verder neerwaarts. Smullen.

Gelukkig is er nog een Andy. Ik kende hem niet, maar Het Parool was zo aardig om Andy Burrows vandaag te introduceren. ‘Drummers kunnen meer dan alleen slaan,’ en Andy Burrows is het levende bewijs van zijn eigen uitspraak. Wat maakt deze singer-songwriter prachtvolle muziek.

Ik had niet zo opgelet de afgelopen jaren, en dus had ik zijn band Razor LIght gemist waar Burrows drumde. Nu is hij front man, en geswitcht naar andere, introverte muziek die gelukkig niet mijmelt of navelstaart, maar met prachtimpact binnenkomt, luister maar naar zijn ‘Hometown’ en je bent helemaal thuis. En als hij dan ook nog mijn drummende helden Levon Helm (The Band) en Don Henley (The Eagles) noemt, tsja, dan gaat Burrows bij mij niet meer kapot.

Zondag staat de vriendelijke Brit in het Amsterdams Bos, met in het voorprogramma Michael Prins, winnaar van – jawel, weer een TV-wedstrijdje – de beste singer-songwriter van Nederland. Gaat dat horen, zou ik zeggen.