This is the Endt

endt

Eerst was voetbal leuk, toen werd het een spelletje, toen oorlog, en nu is het een bedrijf. En een bedrijf betaalt 100 miljoen euro voor ene Gareth Bale (onthoud die naam..) en dat verdienen ze in Madrid ruim terug met de verkoop van peperdure shirtjes en dekbedovertrekken.

In een bedrijf zet je iemand die een paar keer grabbelt in een grabbelend elftal keihard aan de kant. Want anders kan het bedrijf niet renderen. En dat kost geld. Een bedrijf bouwt zekerheden in, en bevrijdt zich van overbodige ballast. Zoals Ajax deed met David Endt.

Endt was sinds mensenheugenis teammanager en spreekbuis van Ajax. Dat deed hij goed, liefdevol en met passie voor zijn club, het rood-wit, en de jongens die het ver zouden schoppen of diep zouden vallen. Maar een beetje bedrijf kan niks met zo’n Endt. Het is te soft, te vaag, het past niet in Excel, je koopt er geen brood voor en je verkoopt er geen shirtje extra door.

Ajax is zo’n voetbalbedrijf. Beursgenoteerd. Strak in het pak. Met een onwankelbaar geloof in Johan Cruyff, de Steve Jobs van het voetbal. Het roemruchte Ajax overgeleverd aan een ruziemaker en splijtzwam die nog nooit een coherente en begrijpelijke zin over voetbal heeft weten te debiteren. Het orakel van Betondorp. Hij van hullie en zij en geitenkaas.

Voetbal is een bedrijf. Ajax is een bedrijf. Met geloof in een JC, de initialen kunnen geen toeval zijn. En sinds dat geloof er is, wordt er geruimd. De een na de ander mag vertrekken uit en om de ArenA. Zo werkt dat.

En dus was het pats-boem ook exit voor David Endt. Hij mag nu pogen nog iets te halen uit zijn plotselinge vertrek. Aan zijn grote liefde vragen om een afscheidskus. Iets van geld of genoegdoening voor de scheurtjes in zijn hart. Voetbal was best leuk, maar nu verkopen we liever shirtjes. This is the Endt.