A Million Miles Away

Hillary+Clinton+Arrives+Kabul+Karzai+Inauguration+KbTeLurLe0Fl

A Million Miles Away. Het is een prachtige metafoor voor de afstand die je ervaart als je geliefde weg is. of de enorme afstand die nooit te overbruggen valt. Niet voor niets namen namen als Rihanna, Rory Gallagher, Toto en Offspring nummers op met die titel.

Maar A Million Miles Away is niet alleen een song, het is ook de afstand die Hillary Clinton in haar vier jaar als secretary of state vloog, pendelend naar en van 112 landen, zoals op de foto net geland in Kabul. Veertig keer de wereld rond. Gezond kan het niet zijn. Maar wie ver reist, kan wel veel verhalen.

Maar niet Clinton doet dat, maar de in Libanon geboren BBC-journaliste Kim Ghattes. Zij reisde met Hillary Clinton mee in een Boeing met achterstallig onderhoud – het lijkt een metafoor voor de V.S. – en schreef er het boek The Secretary over, nu vertaald als Op reis met Hillary Clinton.

Dinsdag is Ghattes in Amsterdam en geeft voor het John Adams Institute een lezing in de Aula van de UVA. Daar ga ik heen. Benieuwd naar het verhaal van en achter die enorme wereldreis. Naar het verhaal over mevrouw de minister. En naar wat haar volgende verhaal wordt. Dat is nu nog A Million Miles Away, maar zolang ze geen ‘nee’ zegt, kan Hillary Clinton de volgende president van de V.S. worden.

Run, Baby, Run

Lance Armstrong. ‘A worm’ noemde iemand op Twitter hem. Niet omdat hij doping gebruikte. Dat wist iedereen al. Wel omdat hij zelfs zijn beste vrienden achtervolgde met advocaten. Deze Boss – sorry, de echte Boss is toch echt Bruce Springsteen – is de narcistische baas van fraude en verraad.

Benieuwd hoe zijn ex-verloofde Sheryl Crow het opneemt. Wat wist zij? Wat zag zij in die drie jaar samen? En waarom ging het mis? Of ging het daarom mis? Ik hoor het nog wel. Maar nu de camera’s weg van de doper, hij haalt het daglicht weg bij Barack Obama die vandaag formeel mag starten met zijn Four More Years. Hoop dat die eed in het openbaar morgen nu wel in één keer wil lukken.

En dan is het exit Hillary Clinton. De loyale secreatary of state wordt afgelost door John Kerry. Clinton is uitgevloerd en uitgeput. Zij woonde vier jaar in een vliegtuig, en wij weten maar al te goed hoe één jetlag er al flink inhakt. Maar Hillary Clinton heeft hogere bergen, diepere dalen en hetere vuren gezien, doorstaan en overwonnen. Dus vliegt de vraag maar rond over haar toekomst. Doet ze nog een ultieme gooi naar het Amerikaanse presidentschap? Of, om met Sheryl Crow te spreken, wordt het Run, Baby, Run?

Haar uitgeputte staat nu is voor velen het bewijs dat Hillary het in ieder geval fysiek niet aan zal kunnen. Een presidentsrace duurt twee jaar en heel zwaar, zeker als je – zoals Hillary dan – toch al tegen de 70 loopt. En bij winst moet je dan nog vier jaar, en liefst natuurlijk acht. Maar het kan wel. Ronald Reagan was op een paar dagen na 70 toen hij in 1981 aantrad.

In 2008 verloor Hillary na een heftig gevecht van de rookie Obama. Lees het prachtige boek Game Change en je begrijpt van hoe ver Bill Clinton afgelopen najaar moest komen om de toen wat aangslagen Obama met een fantastische speech weer op het rechte spoor te zetten. Gaat Obama Hillary helpen tegen 2016? Of staat zijn geld op vp Joe Biden, die zich dit weekend iets al te nadrukkelijk versprak.

Roosevelt, Kennedy, Bush, Clinton, het is een ouderwetse oligarchie in een zichzelf zo modern vindende republiek. Het zegt iets over de macht, de kracht, het netwerk, het geld en het aanzien dat je moet hebben om tot een hoog of het hoogste ambt te komen. De Republikeinen vrezen Hillary. Een formidable tegenstander. Maar de idee dat man Bill dan de tuin en de secretaresses doet, zal voor velen de brandstof zijn om de Clintons te stoppen. Run, Baby, Run. Later dit jaar meer. Eerst gaat Hillary een paar maanden slapen.

All in the Family

Voor een republiek heeft de V.S. toch wel heel veel rare trekjes die het land eerder op een monarchie, een familiebedrijf, of een heel close old boys network doen lijken. En dat begon al heel vroeg. Bij de tweede president, John Adams. Ook zijn zoon Quincy zou president worden.

Heel beroemd zijn – beter: waren – natuurlijk de Kennedys. Toen de één  (JFK) in 1963 was vermoord, zou ander president kunnen worden in 1968. Maar ook Robert Kennedy werd vermoord. Nummer drie Edward Kennedy pleegde politieke zelfmoord door van een brug te rijden met de dood van een campagne-assistente tot gevolg. Dat hij pas heel veel later de politie waarschuwde, zou zijn gekomen door fors drankgebruik.

Toen was er de Bush-familie. Vader en zoon. Allebei president. En zoonlief werd in 2000 in de race tegen Al Gore geholpen door de andere lieve zoon Jeb, gouverneur van Florida. All in the Family. De rest is geschiedenis. Al Gore kan zich nog steeds introduceren met de prachtzin ‘I used to be president of the United States.’Tsja.

En dan is er natuurlijk Bill Clinton, de chef van Gore, en echtgenoot van Hillary die in 2008 president wilde worden en het met Bill opnam tegen Barack Obama die in 2004 door John Kerry (die toen verloor van Bush Jr.) naar voren werd geschoven op de Democratische conventie waar Kerry de officiële presidentskandidaat werd. Bent u er nog?

Obama won in 2008. Hillary Clinton verloor. Hun titanengevecht staat prachtig beschreven in Game Change. Er kon geen sprake van zijn dat Hillary vice-president onder Obama zou worden, want dan zou Bill Clinton ook weer in en rond het Witte Huis gaan dolen. No way. Maar Hillary werd minister van Buitenlandse zaken.

Maar dat stokje gaat nu door. Hillary is op en af en stuk en kapot en moet 100 jaar slapen. Na verwoede pogingen om Susan Rice benoemd te krijgen als haar opvolgster, wordt het John Kerry, dezelfde die we in 2004 al tegenkwamen en die toen Obama zo’n mooie duw voorwaarts gaf. Het verhaal gaat dus door.

Hillary Clinton zegt dat ze geen president wil worden in 2016. Maar dat zegt een Clinton niet. Of wordt het dan Chelsea? In een republikeins familiebedrijf met monarchistische trekjes kan (bijna) alles.

Bill de tuinman

Op de Vijzelgracht werd ik gisteren met hoge snelheid gepasseerd door een kleine colonne grote auto’s en motoragenten met zwaailicht. Het duurde een fractie voordat de quarter viel: Bill Clinton is in town. En zo had ik Bill in een flits even helemaal voor mezelf, en gratis, in plaats van de € 495,- voor een kaartje op De 24 uur van de Reclame waar Clinton de geesten en tongen kos kwam maken.

William Jefferson Clinton. Fenomeen van beroep. Ex-president van de Verenigde Staten, en dus zijn hele leven nog recht op de aanspreektitel Mr. President. The Come Back Kid. Geprezen en verguisd, en met altijd nog Monica Lewinsky in zijn spermaspoor.

Op zomervakantie las ik het fascinerende boek Survivor van John F. Harris over de acht jaar van Clinton in The White House. Een beeldend en krachtig boek over een fascinerende en magnetiserende man, een politieke Houdini die politiek ademt en leeft, een kat met zeker zeven levens.

Hij oogtinmiddels wel wat ouder, en ook wel wat breekbaar. Maar geef Clinton een podium en een  publiek, en er gebeurt wat. Hell breaks lose. Wie zijn speech op de Democratische Conventie niet zag: shame on you. Zo vertel je een verhaal, zo sleep je mensen mee, zo vertel je zoveel met zo weinig woorden. En altijd weer die handen, de vingers, het wijzen, sturen en duiden.

Gisteren was Bill Clinton in Amsterdam. Opnieuw. Hij wordt nog eens vaste gast. Gisteren was hij key note speaker op De 24 uur van de Reclame. En ook daar gaf Mr. President weer waar voor zijn dure geld, een tonnetje of 1,5 zeker wel.

Clinton hoeft zo niet bang te zijn dat hij politiek in de vergetelheid valt. De geruchten over een nieuwe run for president van Hillary blijven gonzen. In 2016 is Obrama in ieder geval uit de weg. Maar is Hillary dan het antwoord? En zou Bill dan de First Man van de first First Lady kunnen worden. De ex-president terug in The White House. Bill de tuinman. Of de meesturende ex-president. Zouden de Amerikanen dat graag zien?