Alabama Song

doors.airindia

‘Oh show me the way to the next little girl.’ Voor een dergelijk zinnetje zou je nu zo worden opgepakt, maar The Doors hadden in de tweede helft van de jaren ’60 al genoeg andere problemen, zoals verstoring van de openbare orde (wat blijft dat toch een prachtbegrip), exhibitionisme, en drank- en drugsgebruik van de buitencategorie.

Zanger Jim Morrison is al vier decennia dood en ondergronds te Parijs, en deze week volgde toetsenist Ray Manzarek. Ook voor hem was er letterlijk The End, het epische werk van The Doors wat wereldwijd bekendheid verwierf in het slotdeel van Francis Ford Coppola’s Vietnam-horror-film Apocalypse Now.

Vanavond was er het bruggetje van The Doors naar Bertolt Brecht en Kurt Weill toen ik hun bedelaarsopera Die Dreigroschenoper in het Concertgebouw mocht genieten. In 1966 namen The Doors Alabama Song van Brecht en Weill uit 1927, ook wel bekend als Moon over Alabama, Moon of Alabama en Whisky Bar: show me the way to the next whisky bar.’ Morrison vond het wel op eigen houtje.

Die Driegroschenoper uit eind jaren ’20 staat nog steeds als een monument voor politiek muziektheater. De bedelaarsopera van Brecht en Weill is een keiharde aanval op kapitalisme en corruptie en schetst een tegelijkertijd grimmig en komisch beeld van de hoerende en stelende onder-onder-klasse in het Londen van de 18e eeuw. Een afgeladen Concertgebouw vol toch wat beter gesitueerden kon er – bijna 90 jaar na de première in Berlijn – nog steeds hard om klappen.