Koningen van Beieren

beckenbauer

Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat het vernietigde Duitsland negen jaar na de capitulatie in 1954 wereldkampioen voetbal. Het superieur geachte Hongarije werd in de finale met 3-2 verslagen. Het wonder van Bern, heet het nu. Friedrich Christian Delius schreef er het prachtige boekje De zondag waarop ik wereldkampioen werd.

Het wonder van Bern was misschien symbolisch wel het begin van de Duitse wederopstanding, van het Wirtschaftswunder dat tot vandaag de dag door duurt en dendert. Duitsland is de grote economische motor van Europa.

Maar voor het Duitse voetbal zou het nog ruim een halve eeuw duren voordat niet bij alles, iedereen en elke wedstrijd de oorlog erbij werd gesleept. Zo de oorlog voor ons al geen trauma was, dan was de verloren WK-finale van 1974 dat zeker. Nog decennia zouden we onze fietsen terugeisen, en was elke Duitse goal geniepig, buitenspel, en in de laatste seconde gescoord.

In het Duitse voetbal is Bayern München al lang een grootmacht. Voor de buitenwereld de club van poen en patsers, van bontjassen en dikke Merecedessen. Maar ook de club van bekers en triomfen, zoals met het gouden trio Müller, Maier en Der Kasier Backenbauer (van links op de foto). En nu is er een heel nieuw Bayern, Bayern München 3.0.

Iedereen vroeg zich af wat topcoach Guardiola nu bij Bayern te zoeken had. De club had net alles gewonnen wat er te winnen viel. Guardiola gaf woensdag in Manchester het antwoord. Bayern veegde gastheer Manchester City van de grasmat op een waarlijk duizelingwekkende manier. Het was fantastisch, en ook nog fantastisch veel leuker om naar te kijken dan de toch wat saaie tik-tak-tik-tactiek van Barcelona.

De Koningen van Beieren zijn nu Europese top-top. Net als heel Duitsland. Frau Merkel is ervoor beloond bij recente verkiezingen. En ik hoor nu niemand meer over die geniepige Duitsers. Het was smullen woensdag. De nieuwe norm van het moderne voetbal. Manchester stond erbij en keek er naar. Geen idee wat hen overkwam. Net een Blitzkrieg.

Cokekunst

Er werd druk gespeculeerd. Waarom werden er zoveel dure doeken geroofd uit de Rotterdamse Kunsthal? Om thuis aan een wandje te hangen? Klinkt bijna romantisch, maar is kul. Om te verkopen? Kansloos. Om de verzekeringsmaatschappij een poot uit te draaien? Zou kunnen, is vaker gebeurd.

Maar wat ook vaker is gebeurd, zo stellen experts, is dat roofschilderijen als (deel)betaling dienen in – mislukte – cokedeals. En dat is wat een hoge buitenlandse politiefunctionarfis beweert dat het geval is met de Kunsthal. Er zou verband zijn tussen de vangst 8.000 kilo cocaïne in de haven van Antwerpen en de door Colombiaanse narcobazen geeiste betaling, in geld, of anders maar in mooie doekies.

Cokekunst, dus, bestemd voor de export, bedoeld als betaling voor bestelde coke. En dat die coke niet bij de besteller is aangekomen, is kennelijk het risico van de besteller, en niet van de afzender. De kleine lettertjes, zogezegd. De straatwaarde van de vangst is België wordt geschat op een half miljard, geen kattendrek, en dan moet je wel flink wat schilderijen meenemen.

Voor het lot van de zeven schilderijen van Freud, Gaugain, Matisse, Monet, Meyer de Haan en Picasso moet worden gevreesd, in de zin dat ze binnenkort veilig en wel weer in Rotterdam aan de muur prijken. Als het verhaal inderdaad klopt over de link tussen de Antwerpse cokevangst en deze kunstroof die de rekening-courant tussen Colombia en Nederland weer wat in balans moet brengen.

Op een reguliere veiling zouden de zeven doeken ergens iets tussen € 50 en 100 miljoen op hebben gebracht. Een fors bedrag. Maar het is niets vergeleken bij de selectie van het oliebaronnenspeeltje Manchester City. Die spelersroedel is rond de € 495 miljoen waard. Dus in plaats van de kunst wat beter te beschermen, zou ik me eerder zorgen maken over ontvoerbare voetballers. Die dure jongens van City werden overigens net afgedroogd en opgerold door de net meerderjarige jongens van Ajax. Dat dan weer wel.