Grote dikke ik

RuttezoveelAls burgemeester van Amsterdam had Job Cohen de bijnaam Mister Tefal. Niets wat er gebeurde bleef aan Cohen kleven. Rutte heeft dat ook. De premier heeft ook zo’n anti-aanbaklaag. Zijn voornaamste wapen is zijn lach. Die wordt de ganse dag ingezet, tot op het hysterische af. Het is het handelsmerk van veel politici: het keihard lachen. Zalm kan het ook zo goed. Het zal wel bedoeld zijn om ons de indruk te geven dat alles goed gaat. Want zoveel is er toch eigenlijk niet te lachen?

Rutte de rasoptimist. Enkele jaren geleden in het oog van de crisisorkaan raadde hij iedereen aan een huis of een nieuwe auto te kopen. Een beetje zoals Balkenende en die VOC-mentaliteit. Schouders eronder, niet zeuren, hopla, en vooral blijven lachen. Want wie last heeft van tegenwind, die moet gewoon harder roeien. Toch?

Terwijl de Volkskrant hem portretteerde als de ‘premier zonder eigenschappen’, gaf Rutte eindelijk iets van inhoud bloot. Hij kwam met een verhaal over de ‘Grote Dikke Ik’, het ego van u en mij dat zo opgeblazen is en zijn plek niet meer kent in dit oneindig laagland. Hij berispte graaiende bankiers, althans die bankiers die iets met staatssteun hadden. De rest mocht – zo begreep ik – graaien wat er te graaien viel, zolang de staatsruif maar niet wordt belast.

En dan was er nog de mens zonder baan. Daar heeft Rutte het niet zo op. Hij gooit ze met zijn marktwerkingmantra’s en rendementsdenken massaal op straat en geeft ze nog een trap na door ze te beschuldigen direct naar het UWV te lopen (zo dat al verboden is) en niet een andere baan te zoeken (zo die er al zouden zijn). De onderliggende boodschap: jullie zijn handophouders. Het is allemaal je eigen schuld. Gewoon harder roeien. En maar blijven lachen.

Altijd de bonnetjes bewaren

Ivo1De mens – althans de prototypes – is ouder dan we dachten. De vondst in Ethiopië van een onderkaak dateert ons plots een half miljoen jaar verder terug in de geschiedenis. Onze letterlijke voorlopers moeten zo’n 2,8 miljoen jaar geleden hebben geleefd. De hersenomvang was nog van een chimp en er moest nog wel het nodige aan worden gesleuteld, maar toch: zie homo, zie de mens.

Het is een beetje lullig om van de vondst van een fossiel de overstap te maken naar Ivo Opstelten, ik geef het toe, maar de verleiding was te groot. Misschien wel net zo groot als voor Ivo om de Tweede Kamer, u en mij wat op de mouw te spelden en quatsch uit de mouw te schudden over een bijna verjaarde deal van die andere crime fighter Fredje Teeven. Het is toch net alsof de ene VVD’er de andere dekt.

Een beetje politicus kan zich veel dingen ‘niet herinneren’, maar Ivo heeft ook de bonnetjes en de afschriften niet meer van de deal met Eric H. Dat is toch vreemd voor een minister die moet toezien op het naleven van de wet, U en ik moeten onze bonnetjes en belastingbescheiden ook heel lang keurig laten verkleuren in ordners. Altijd de bonnetjes bewaren. Het is les één. En dan zou Ivo niets kunnen vinden? Het moet niet gekker worden.

Het is geen gelukkig gesternte waaronder premier Rutte zijn aangeschoten VVD moet verkopen in deze verkiezingstijd. De walm van corruptie, de vieze smaak van dubbel declareren, hennepplantages en dan ook nog een beetje liegen tegen de Kamer. Het zou lachwekkend zijn als het niet zo tenenkrommend gênant was. Zou Rutte zijn Ollie B. Bommel durven te offeren om te laten zien dat zijn VVD best schoon schip durft te maken?

Een walm van schandalen

Mark2Premier Rutte vond alle beschuldigingen aan het adres van Mark Verheijen ‘opgeblazen’ en ‘sterk overdreven.’ Inmiddels lijken de dagen van het VVD-kamerlid geteld. Prominente partijgenoten adviseren hem dringend ‘de eer – of wat daarvan over is – aan zichzelf te houden. De nieuwste walm over het ‘om niet’ beschikbaar stellen van de Floriade in Venlo voor een VVD-partijbijeenkomst, doet voor Verheijen de deur dicht.

De stank is inmiddels niet meer te harden. Vreemd dan toch dat Rutte niet keihard ingrijpt en zijn voornaamgenoot de laan niet uitstuurt. Dit is toch bijzonder schadelijk voor de Volkspartij voor Declaraties met de dampen van Jos van Rey in Roermond nog zo vers in de luchtwegen. Wat is dat toch met die VVD? In een stuip schieten bij elke euro die een bijstandsgerechtigde teveel zou hebben gehad, maar zelf vrolijk handen ophouden, dubbel declareren of ander corrupt handelen. Het is een ingeslepen dubbele moraal.

Maar ja, al dat gescharrel en getil bij de VVD is natuurlijk bijzonder klein bier vergeleken bij het duivelse imperium van Frank en Claire Underwood. Vanaf morgen mogen we aanvallen op seizoen 3 van House of Cards. Ik hoop dat ook Mark Verheijen Netflix heeft, kan hij in zijn straks ruime vrije tijd zien hoe je het echt groot aanpakt. Het Parool schreef net al over een leger aan skeletten in de kast, en een hele serie verraders, querulanten en non-valeurs. Dat wordt smullen, dus.

Wortel in de vuist

Jetta-Klijnsma-621x328Van Mark Rutte moesten we een nieuwe auto kopen. Goed voor de economie. Zelf rijdt hij nog steeds in zijn prehistorische Saab. Van staatssecretaris Jetta Klijnsma (zelfde kabinet, andere partij) moeten we een huis kopen. Want als het huis is afbetaald, kun je prima van je AOW leven, en heb je geen last van je pechpensioen.

Het is wat, die goedbedoelende politici. Leuk dat een sociaal-democrate mensen met pensioenproblemen aanraadt dan maar een huis te kopen. Het is er ook echt de tijd naar. Maar Klijnsma is nog veel creatiever. Zij kent ook mensen die een moestuin hebben. Dat levert veel groente en fruit op. Dus wie een pensioengat of -ravijn vermoedt of heeft: neem een moestuin.

Klijnsma schijnt slim te zijn. Zij is ook een soort sociaal geweten in de PvdA. Maar ergens gaat het dan mis. Dan komt de losgezongen lariekoek. Dan komen we met een moestuin. Sla je slag. Het is dit soort onbenul dat sociale media doet ontploffen en sociaal-democraten voor de zoveelste keer achter de oren doet krabben. In plaats van een roos nu een wortel in de vuist. Het kan verkeren.

Nee, dan Laurens Ivens, kakelverse wethouder te Amsterdam. Van de SP. De partij die de moestuin al lang in het logo heeft. Vroeger een balletje op jacht naar geld, maar inmiddels genezen, en hij levert zelfs salaris in. Ik dacht dat wethouder te Mokum niet zo slecht betaalde, maar bij de ANWB van Van Woerkom verdiende Ivens kennelijk (nog) meer.

Net als die moestuin zal Ivens ook niet precies bedoeld hebben wat hij zei in Het Parool gisteren over Emile Roemer en zijn werk als fractiemedewerker in de Tweede Kamer: “Ik schreef zijn teksten, hij sprak ze netjes uit, dat ging goed.” Nou, zo’n jongen komt er dus wel. Wethouder Wonen. Leeft met vriendin op 50m2 in de Indische Buurt. Nou, dan ben je van het goed tomatenhout gesneden. Vanaf heden te bewonderen in de Stopera.

Nog geen cavia

markHij leek volledig seksloos en zonder contact. Een man alleen in een Haags huis, geen vriend(in) in zicht, volgens zijn woordvoerder heeft hij niet eens een cavia. Zo. Niet dat de premier iets met zo’n harig beestje zou willen, het was slechts als ‘beeld’ dat er echt niemand over de vloer is bij Mark. Vreemd, toch? Maar vanochtend was er opeens ‘een vriend’ van Mark Rutte, misschien wel ‘de.’ Maar de woordvoerder ontkende. Wat niet wil zeggen dat het niet waar is. Misschien is er ook wel een cavia. Of een hangoor. Maar eerst maar eens naam en rugnummer, lijkt mij.

Ik hoop dat onze premier een serieus aangenaam seksleven heeft, maar hoe moet dat als iedereen je kent en je nergens ongezien kunt zijn of binnenwippen? Lijkt me lastig. Maar is dat voor Rutte de reden om dan maar helemaal niets te doen? Of is hij slimmer dan wij? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Wat ook wordt vervolgd, is de ingesleten hebzucht van de mens. De Volkskrant had een mooie bijlage over Geld & Geluk en de verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen graaien uit statusverwerving, vrouwen uit verlangen naar extra zekerheid. Yvonne Hofs schreef er het boeiende artikel We want more over. Hoe zou Mark dit nu lezen?

Politieke partijen willen ook altijd meer. Meer kiezers, meer zetels, meer macht. Bij Europa is dat toch een raar verhaal. Iedereen lijkt tegen, of in ieder geval tegen deze EU. Maar welke dan wel? En kunnen we daar dan voor kiezen? Het lijkt me niet. Het lukt politici uit angst of ander ongerief in ieder geval maar niet helder te maken wat Europa ons biedt en onthoudt.

Dus is het voor of tegen ‘dit’ Europa. Ja of nee. Een onzinnige keuze. Of zoals Jeroen Dijsselbloem in diezelfde Volkskrant zei: “politici moeten ophouden Europa te verkopen om Europa. Je gaat de gemeenteraadscampagne toch ook niet in met ‘de gemeente is belangrijk! ‘Who cares?” Niet zo gek dus dat er slechts een beschamende minderheid Europa stemwaardig vindt.

Gelukkig niet

Rutte.bier

Lijstjes. Lijstjes. Altijd maar lijstjes. Nu weer het lijstje waarin Nederland hoog scoort als gelukkig land. Volgens de OESO is ons oneindig laagland één van de beste plekken op aarde. Goed dat anderen ons dat vertellen. Wij zelve chagrijnen ons de dag door. Wij gelukkig? Rot op.

Hein de Kort zou Hein de Kort niet zijn als hij het gegeven niet in een prachtprent goot. Mopperende en kankerende mannen in een café: ‘Weer buiten de medailles’. ‘Kutland’. ‘Veel bier.’ Prachtig. Maar gelukkig? Nou, nee. Het zit niet echt in ons. We grommen de week door richting de vrijdag en dan vervelen we ons het hele weekend weer te pletter. And then we do it again.

We hebben het nog nooit zo goed gehad, maar het maakt ons maar niet gelukkig. Dat blijft een rare paradox. Je zou geneigd zijn om te denken dat welvaart en welzijn toch elkaar vrienden zijn. Maar mooi niet. Gelukkig maar dat we een telefoon in handen hebben. Want met een telefoon heb je tenminste vrienden. Maar word je dan ook gelukkig?

Nou, dat dan weer niet. We hebben veel contacten, veel likes, maar het is net als met welvaart en welzijn: het haakt niet erg. Veel meer contact, maar tegelijk veel eenzamer. Het is weer zo’n boeiende paradox. We kunnen niet meer zonder mobiel, maar wat brengt het ons behalve onrust en onvervulde wensen, de zuurstof voor onvrede.

Maar er is best hoop. Las een mooi verhaal deze week over dat de mens best deugt en dat hij daar geen God voor nodig heeft. We zijn ‘van nature’ best sociaal, hoe velen ook hun best doen om dagelijks het tegendeel te bewijzen. We zorgen voor anderen, dat vinden we fijn, kijk maar hoe dol we zijn op onze pasgeborenen. En een mooi zinnetje uit het stuk: de mens is de enige aardsoort die samen op 10 kilometer hoogte in een metalenbuis elkaar doorstaat zonder massale matpartijen. Ik zie het gorilla’s niet doen, nog los van de vraag of ze geschoolde piloten hebben.

Zo modderen we toch maar door. De populariteit van het kabinet is op een dieptepunt. Tsja, iemand moet toch de schuld krijgen van crisis en tegenwind? We willen het gewoon weer zo goed hebben als gisteren, en graag snel een beetje. Het alternatief? Geen idee. Ga ik met Mark met een biertje eens rustig over nadenken.Kutland? Gelukkig niet.

Wim Kok B.V.

rutte.saab

Het Kabinet Rutte II bezuinigt zich een slag in de rondte, maar wil wel graag dat u en ik het geld eens lekker laten rollen. Daar zou de economie zomaar van op kunnen knappen. Het klinkt leuk. Maar hoe zitten de dames en heren politici er zelf eigenlijk in? Lopen die nu de deur plat bij IKEA, Gamma, Keukenkampioen en de VW-dealer of boeken ze een wild weekendje Des Indes? Nou, niet bepaald.

Practice what you reach, noemen de Amerikanen dat, en wij zeggen dan: geef het goede voorbeeld. Maar zo werkt de politiek niet. Daar roep je het een, en doe je het ander. Rutte wil graag dat we nieuwe een nieuwe auto kopen, maar hij rijdt zelf vrolijk rond in een prehistorische Saab. Met zijn inkomen en status zou hij wel eens wat rianter kunnen gaan wonen, maar hij piekert er niet over om zijn uitvergrote studentenkamer op te zeggen. Tsja. Dat schiet niet op.

Uit het alleraardigste stukje van Margreet van Beem in Het Parool leren we ook dat zijn collega-bewindslieden niet echt met geld zijn gaan smijten na de oproepen van Rutte en Samsom. Geen sloep, geen tweede huis, geen nieuwe keuken. Dijsselbloem en Samsom hebben wat hypotheekschuld afgelost, en Melanie Schultz is vooral aan het consuminderen. Staatssecretaris Jetta Klijnsma was wel solidair met het volk. Zij kocht een splinternieuwe rode fiets, hopelijk zo’n degelijke Nederlandse.

Lekker is dat. Roeptoeteren. Belletje trekken. Het is toch wel schamel en beschamend. Met een inkomen van rond de € 144.000 zou de graag stappende vrijgezel Rutte met gemak een flink aantal ruggen kunnen stukslaan voor een nieuw(e)re Saab of een fijne woning op stand. Maar ja, het kan eigenlijk geen toeval zijn dat Rutte zijn Saab braaf in onderhoud heeft bij Garage Wim Kok te Den Haag.

Je zou bijna denken dat Rutte die garage puur op de naam heeft uitgekozen. Geintje. Mijn auto is in onderhoud bij Wim Kok. Sociaaldemocratisch sleutelen. Braaf, degelijk, zuinig en niet te duur. Lachen. Kok keurt periodiek Rutte. Zoals PvdA en VVD elkaar constant keuren en de nieren proeven. Maar tot grootse en meeslepende geldsmijterij leidt het maar niet. De echte – die andere – Wim Kok zou de oproep daartoe ook nooit hebben gedaan. Hij was van het zuinige land, van tut-tut-ho-ho-rustig-aan. Conclusie? Van die Rutte hoeven we het niet te hebben voor ons economisch herstel. Krent.

Poetin de Grote

poetin

Hij kwam, zag, en vertrok weer, en iedereen kon hem figuurlijk de kont kussen met alle kritiek op en demonstraties tegen het vertrappen van mensenrechten in zijn Rusland. En wat zal Vladimir Poetin genoten hebben van zijn voor-voor-voorganger Peter de Grote. Gisteren stonden de oude en de neo-tsaar oog in oog in de Hermitage.

Onder vier ogen sprak de Rambo van het Rode Plein met Mark Rutte. Daar heeft onze premier licht zwetend en met wijdse handgebaren gepoogd duidelijk te maken dat de bruutheid en onderdrukking in Moskou en omstreken wel een tandje minder mag. Poetin was vast niet erg onder de indruk.

Hij wees ons internationaal solidaire Nederlanders er fijntjes op dat wij een pedofielenvereniging hebben en een partij in het parlement die het bestaan van vrouwen ontkent. Had er nog iemand wat over de positie van homoseksuelen in Rusland? Die homo’s waren alleen wat lastig omdat Rusland ontvolkt en zij geen bijdrage aan de bevolkingsgroei geven. Verder geen probleem.

Een land dat al eeuwen van dictator naar dictator rolt, kan niet echt een fijnbesnaarde open samenleving zijn met diepgewortelde wetten en een zekere moraliteit. Geweld, willekeur, machtsmisbruik en corruptie zijn een stuk populairder dan wetshandhaving en mensenrechten. ‘Poetin is geen Stalin,’ zo schreef de Volkskrant, ‘maar wel diens propagandistische echo.’

Maar goed: handel is ook wat waard. Wij zijn één van de grootste handelspartners van de Russen, en dan schop je niet de hele tijd tegen schenen. En nu we 400 jaar grachten vieren, mogen we ook niet vergeten hoe wij ons kapitaal verdienden in die Gouden Eeuw. Woorden als fijnzinnig en humaan hoorden daar beslist niet bij.

Meneer Frits

frits

Meneer Frits. Vroeger was Meneer Frits Meneer Frits Philips, van voorheen de gloeilampenfabriek te Eindhoven. Maar nu is Meneer Frits Meneer Frits Bolkestein, geportretteerd op en in PS van Het Parool in de aanloop naar zijn 80e jaardag later deze week.

Meneer Frits Bolkestein is een heer van stand die slechts in het lijnenspel in het gezicht de 79 is die hij nu nog even is, voor de rest lijkt hij geen spat veranderd, het grijs-witte haar, de licht verwonderd naar buiten getrokken wenkbrauwen, de blik licht neerwaarts, een glimlach die ontwapenend en gereserveerd tegelijk is.

Misschien was Meneer Frits niet één van de grootste politici van de afgelopen decennia, maar wel één van de invloedrijkste, met het kabaal over zijn uitspraken over wat nieuwe Nederlanders mochten en moesten. Hij liep ver voor de troepen uit, maakte zichzelf niet populair, behalve in eigen politieke kring, maar het leek hem niet te deren.

“Ik volg mijn eigen weg als ik een idee heb. Ik aarzel niet om alleen te staan, zelfs helemaal alleen te staan als dat zo uitkomt,” zo verklaart Meester Frits zichzelf. Je ziet hem nog zitten in een Tv-debat begin jaren ’90, licht geërgerd, hoofd wat weggedraaid, wachtend op zijn beurt om nog even haarfijn uit te leggen hoe zijn gewaardeerde collega’s aan tafel het volkomen bij het verkeerde eind hebben.

Meneer Frits wordt donderdag 80, hij is van begin 1933, van net na de machtsgreep van Hitler in Duitsland. Zijn overgrootvader was melkslijter op het Frederiksplein, hij is derde generatie Amsterdammer, hier bij me een stukje om de hoek geboren, Johannes Verhulststraat 194, in toen “doodsaai Zuid.”

Even was Meneer Frits deze week toch weer even Frits Bolkestein, VVD-prominent. Zoals elke politicus in ruste en op leeftijd kon hij het niet laten zich te mengen in de actuele politiek. Hij waarschuwde Mark Rutte voor de laatste keer. In 2017 moest Rutte toch echt wegwezen, richting Brussel, vond ‘De Bolk.’ Een venijnige dolkstoot van een partijcoryfee, of een uitspraak van een Meneer in de politiek die trouw blijft aan zichzelf en niet aarzelt om alleen te staan?

In het pak genaaid

rutte.glazenhuis

Het is koud. Dat komt door de opwarming van de aarde. Het is een logica die niet iedereen pakt. Wat iedereen wel begrijpt, is dat het economisch guur is, en dat het toch echt eerder beter weer wordt dan dat we economisch de zon weer zullen zien schijnen over onze delta.

Maar er is een lichtpuntje. Mark Rutte. De premier zelf. Volgens Vanity Fair verdient Rutte een bronzen plak in de categorie best geklede politiek leider. Dat is mooi. Het steekt ons sloebers en paupers een hart onder de riem. Als je maar wilt. En als je maar keuzes durft te maken. Hoe ver je dan komt.

Die lach. Die bril. Dat haar. En dan niet te vergeten dat eeuwige blauwe pak. Volgens mij heeft hij er slechts één. Kan hij zich ook nooit vergissen. In ieder geval niet qua kleding. Over al het andere begint het volk nu toch wel erg hard te knorren.

De mantra’s van eigen verantwoordelijkheid en botte bezuinigingen samen hebben een dodelijk effect op ondernemerszin en consumentenvertrouwen. Virtueel heeft het kabinet nog steun van 42 van de 150 Kamerzetels. Dat mag met recht een dipje in het vertrouwen in dit kabinet worden genoemd, hoe goed haar en pak ook zitten.

Volgens mij worden we in het pak genaaid, en niet zo zuinig ook. Bij de Britten is het niet anders. David Cameron – hij staat tweede bij Vanty Fair, betere dassen dan Marc – ligt ook zwaar onder vuur en coalitiedruk. Goed gekleed, slecht geregeerd, zou dat de moraal van het verhaal zijn?