Enkeltje Mars

LifeonMarsHet is al bijna vijfenveertig jaar her dat David Bowie zijn album Hunky Dory uitbracht en zong over Life on Mars. Leven op de rode planeet is nog steeds niet aangetoond, maar dan komt het leven maar naar Mars. Over een jaar of zeven landen vier astronauten op Mars. En als dat al niet bijzonder is: ze komen nooit meer terug. Wie meegaat met missie Mars One komt nooit meer terug.

Het klinkt vreselijk naar, maar toch hebben maar liefst 200.000 mensen zich aangemeld voor deze lange Mars. Inmiddels is dat aantal teruggebracht tot 660 en daaruit worden er vier gekozen die – zo hopen zij – eeuwige roem verdienen. Zij vinden het niet vreselijk, maar gaan juist graag, want ze hebben weinig of niets te verliezen. Geen relatie, geen familie, geen banden, weinig anders dan de zwaartekracht die hen bindt aan de aarde.

Ik zag een filmpje met een bebrild en optimistisch rekenwonder dat erg graag een enkeltje Mars wilde. Hij gaf desgevraagd aan nog nooit seks te hebben gehad en ook nog nooit te hebben gekust. Wel masturbeerde hij om de kans op prostaatkanker te verkleinen. Hij stond te popelen om te vertrekken. Masturberen kan ook op Mars.

In de recente film Interstellar was er de zoektocht naar een alternatief voor de uitgewoonde aarde. De Marsreizigers gaan niet op zoek naar een nieuwe aarde, maar naar eeuwige roem als in een intergalactische RTL-productie. De reis naar Mars duurt – afhankelijk van de stand der planeten – zo’n 150 dagen. Je zal onderweg maar spijt krijgen. Dan ben je wel heel ver van huis.

Een Mars voor pijpen

gijsenIk was nog maar net geboren, toen kapelaan Gijsen – de latere bisschop – zich vergreep aan jonge jongens. Over de doden niets dan goeds, maar ik neem toch aan dat Gijsen brandt in de hel, zo zou zijn geloof het graag hebben gezien. Ben benieuwd.

Ik was ook nog maar net geboren toen een Rus als eerste een rondje rond de aarde deed. Na het hondje Laika en enkele chimpansees was Yuri Gagarin nu precies 53 jaar terug de held van de grote Sovjet-Unie. De Amerikanen hadden beteuterd het nakijken.

Inmiddels hebben we de maan gehad en maken we ons op voor Mars. Over enkele jaren gaan de eerste enkeltjes richting de rode planeet en zet de mens de eerste stappen naar kolonisatie van een andere planeet. Ben benieuwd.

Nu we het toch over Mars hebben. Er was – ik was toen al wat langer net geboren – ooit de grap over de hulpkapelaan die de biecht moest afnemen en even niet weet hoe hij moet straffen voor begane zonde. Hij vraagt een misdienaartje: ‘Wat geeft de kapelaan altijd voor pijpen?’ ‘Een Mars’, antwoordt het jongetje.

Geloof in verandering

De paus is niet dood, leve de nieuwe paus. Benedictus had geen behoefte om als een Britse vorstin in het harnas te sterven, en nam vandaag als CEO afscheid van het Vaticaan en zijn wereldwijde kudde. Witte rook zal het teken zijn van zijn opvolger.

Intussen is Italië overgenomen door andere clowns, een nieuwe en een oudgediende, en ze kunnen zo in de remake van I Clowns van Federico Fellini. Hoe een mooi land zo fout kan zijn. Grappig dat Berlusconi de rechterlijke macht in Bella Italia uitmaakte voor Mafia. Hij kan het weten.

Ook Beatrix zal niet in het hermelijnen harnas sterven. Op Koninginnedag neemt Willem-Alexander de troon over. En wij te Amsterdam gooien er een miljoen of 7 tegenaan. Argument is dat het best veel is, maar dat het ook niet zo vaak voorkomt. Nee, dat moest er nog bijkomen. Maar goed, we hebben in de crisis weer een fees-sie.

Steve McClaren hield bij FC Twente de eer aan zichzelf nadat er diep op hem was ingepraat en het financiële leed prettig werd gecompenseerd. Ondanks dat hij met FC Twente kampioen werd, waren er weinig mensen die de Brit serieus namen. De koning van de nietszeggende one-liners. Hij zou zomaar paus kunnen worden.

Overal is geloof in verandering. In het Vaticaan, in Italië, in Nederland, bij FC Twente. Maar in de tussentijd regent het ontslagen, knijpt het kabinet de zuurstofkraan nog verder dicht, en lijken we steeds dichter richting het Euroinfuus te geraken. En als de Rabobank – onze Rabobank – op één dag 3.000 mensen de deur wijst en eindelijk dan toch middenin de dopingboter valt, dan vraag je toch, waar geloven we eigenlijk nog in?

Voor de verandering kan ik naar Mars, een dag of 500 heen en weer, maar dat is zo lang dat men denkt dat je wel iemand mee moet nemen, om te knuffelen en het overweldigende gevoel te delen. Misschien moet Benedictus maar gaan. Meet your maker. Maar wie wil er mee? Met alle schandalen en misbruik kun je de Roomse CEO  toch niet echt vertrouwen. Hoe was de grap ook alweer over de biecht? ‘Wat geeft de pastoor voor pijpen?’ ‘Een Mars.’