Zwarte Pieter

pieterhilhorst1-621x320Vandaag kwam de PvdA-Amsterdam naar buiten met een rapport over de voor de partij zo dramatisch verlopen gemeenteraadsverkiezingen dit jaar. De hoofdconclusie: lijsttrekker Pieter Hilhorst en de PvdA pasten niet bij elkaar. Dat is toch wel een erg pijnlijke conclusie. De verkeerde man op de verkeerde plaats.

Velen in de partij – ik hoorde erbij – vonden het maar niks: de PvdA in handen geven van een rookie en die dan ook nog belasten met de zwaarste wethouderspost in de slagschaduw van de naar Den Haag afgereisde Lodewijk Asscher. Het was vragen om problemen. En die kwamen er. Met verbanning naar de oppositiebanken als zwaarste straf.

Het leek wel of Pieter Hilhorst zich tijdens de campagne constant afvroeg waarin hij terecht was gekomen. Iedereen leek uit op zijn bloed, en toen de komma verschoof bij betaling van woonkostenminima was er geen houden en redden maar aan. De nieuwe leider was aangeschoten wild voordat iemand hem had kunnen uitleggen in welk spel hij speelde.

Zo werd en kreeg de nieuwe politiek leider de Zwarte Pieter. Het moet toch die ingeslepen wij-weten-wel-wat-goed-voor-u-is-mentaliteit zijn die partij en Pieter zo de bocht uit deden vliegen. De nieuwe trainer van Ajax die nog nooit heeft gevoetbald, u zou het niet pikken. En zo verloor de PvdA in Amsterdam misschien wel haar belangrijkste verkiezing. De leider vertilde zich en hij en partij waren eigenlijk helemaal niet voor elkaar bedoeld en bestemd.

Het oproer kraait

samsom2Het leek wel alsof iedereen de verkiezingsramp van de PvdA aan zag komen, behalve de PvdA zelf. Daar was men geobsedeerd door de eigen navel. De campagne van de PvdA was een groots succes, zo klonk het steeds, ook nog na de electorale dreun. Het zegt veel, zo niet alles over de staat van de PvdA.

De campagne was Amerikaans. Alsof dat garant zou staan voor succes. De campagne was ook ongekend in omvang. Nog nooit waren zoveel handen geschud en burgers voorzien van roos en rolletje pepermunt, de spiegels en kralen van een moderne campagne.

Mijn tenen kromden akelig toen ik Pieter Hilhorst op een markt – daar komen we graag –  het nog eenmaal uitlegde aan een oudere mevrouw: “PvdA. Sterk en sociaal. Niet vergeten hoor.” That sums it up, zouden de Britten zeggen. De leegte van een zinnetje. Een mantra als verkiezingsleus. Dol op jezelf. Het kon alleen maar fout gaan.

Het ging fout. Het was een dreun. Alle rode bolwerken stortten ineen. Amsterdam viel. Rotterdam, viel. Den Haag viel. Utrecht viel. Maar de PvdA had een prima campagne gevoerd, zo enthousiast en massaal. Het beleid was ook best goed. Alleen de kiezers begrepen het nog niet. Zoiets.

Die hoogmoed kwam dus voor de val. Maar partijleider Diederik Samsom hield nog lang voet bij stuk. Totdat lokale bazen vielen en het gedecimeerde partijkader in den lande begon te morren. Inmiddels kraait het oproer alom.

Samsom moet op zoek naar een nieuwe lente en een nieuw geluid. Misschien iets minder campagne, minder gelijk, minder kabinetskoers, en iets meer ouderwetse bevlogenheid, inlevingsvermogen en een rood kloppend hart. Is dat nog op voorraad?

Der Rosenkavalier

Hilhorst.rosenkavalierPieter of Paternotte. Dat is het politieke gevecht in Amsterdam. Slaagt D66 er in om het stadsmonopolie van de PvdA te doorbreken? Dagkoersen maken D66 de grootste partij. Het zou een historische nederlaag voor de PvdA betekenen. En een klap voor de nieuwe leider Pieter Hilhorst.

Voor de PvdA is het alarmfase 1. Boeiend om te zien hoe de partij haar coryfeeën en mastodonten inzet om het gebutste imago van Hilhorst uit te deuken. Tot nu toe lijkt het vooral te zorgen voor backfiring. De opmerking van Job Cohen dat Hilhorst zo goed leert als wethouder, leverde hem hoon op: wethouderschap is geen stageplek.

Veel bouter en bonter maakte Cohen het met de retorische vraag welke partij nu eigenlijk gezorgd had voor die schitterende stad. Je moet maar durven. En het dan ook nog gek vinden dat anderen je een partij arrogante machtswellustelingen vinden. Pijnlijk.

Woensdag gehaktdag. Als Hilhorst staande blijft en zijn PvdA de grootste, dan heeft hij een mooie toekomst aan de Amstel. Zo niet, dan gaan de megafoons hard aan en komt de vraag weer keihard op tafel waarom hij zonder enige ervaring direct tot politiek leider en wethouder werd gedoopt, met – naar dan blijkt – alle ellende van dien.

Vier jaar geleden ging D66 hard onderuit door hardnekkig aan te sturen op een machtsdoorbraak. Die kan er nu wel komen. Als D66 de grootste wordt en het slim en niet dogmatisch speelt. Niet de lengte van de bestuurstermijn van de PvdA, maar de welvaart en het welzijn van Amsterdam is waar het om gaat. Maar het gaat ook om het politieke voortbestaan van Pieter Hilhorst. Is Der Rosenkavalier eigenlijk een Spoetnik in duikvlucht?

Politieke overgang

PolitiekongeschiktVolgens adviesraden van de gemeente Amsterdam is er in de stad geen sprake van tweedeling en dus zouden politici het daar ook niet over moeten hebben. Het benoemen van het niet-bestaande, zou het niet-bestaande realiteit kunnen maken. Zoiets. Misschien is de sociaaleconomische tweedeling er niet, die tussen man en vrouw tiert welig, zeker in de politiek.

Lijsttrekkersdebat in Amsterdam. Geen vrouw in zicht. Pauw en Witteman vliegen de landelijke kopstukken in voor een gemeenteraadsdebat: alleen maar alpha-aapjes. Terwijl het toch veel leuker en nuttiger is om Marianne Thieme te zien en te horen over de bio-industrie dan Emiel Roemer over het over-de-grens-tanken in zijn Brabants grensgebied.

Met alle emancipatiegolven zijn de plafonds van beton en glas nog niet geslecht. In de politiek zijn vrouwen lijstvulling of excuus-Truus, de SGP vindt de vrouwsoort ‘politiek ongeschikt.’ Tijd voor een machtsgreep, dus. Vrouwen moeten alleen nog maar op vrouwen stemmen. En de revolutie in eigen partijen preken. Wachten op mannen schiet niet op. Die kiezen altijd zichzelf.

Pijnlijk was ook een andere Pauw en Witteman deze week. Allemaal mannen van zekere of zeker hoge leeftijd (sorry Pieter Hilhorst, je blonk uit in jongheid) mochten daar lekker gaan gniffelen over het betoog van Ingeborg Beugel over vrouwen in de overgang. Youp van ’t Hek, gevraagd omdat hij 60 werd, had niets te melden en gniffelde laatdunkend wat met Bennie Jolink die vroeger Normaal was. Die twee uit de Muppet Show ogen een stuk vitaler.

Youp redt zich er vandaag in NRC met zijn column wel weer uit. Hij weet dat zijn lezersschare precies vindt wat hij vindt, het zogenaamd dwarse maar oh zo burgerlijke afzeiken zonder doel of substantie. Hij zou zo de politiek in kunnen. Jammer dat hij geen vrouw is. Dan zou er misschien ook nog om hem te lachen zijn.