Lipslezen

kraay.vangaal

Han Lips schrijft in Het Parool vermakelijke stukjes over TV. Er zit menig pareltje tussen. Zoals afgelopen woensdag over Andorra – Nederland. Of beter: over Hans Kraay jr versus Louis van Gaal. Het is prachtig hoe hij de puberale kuitenbijter Kraay afserveert. En dat het ergste van Hans Kraay jr zijn zuiggezeik is dat je nog sympathie gaat krijgen voor Louis van Gaal. Prachtig.

Het voetbal wordt omgeven door analisten, semi-deskundigen, uitgerangeerde voormalig volkshelden, non-valeurs en de met twee benen inkomende ettertjes zoals Kraay dus en het vieze voetbalorakel Johan Derksen die al decennia bezig is zijn autoritaire opvoeding af te schudden en zijn gebrek aan niveau nop elk terrein subliem te etaleren.

Kraay. Derksen. Van der Gijp. Het zijn de zogenaamd leuke schoffelaars van het voetbal. En het zijn natuurlijk niet toevallig allemaal mannetjes die het niet hebben gemaakt. Die met hun talenten hebben lopen smijten – Van der Gijp – of die het echte talent ontbeerden, Kraay en Derksen. Die laatste twee hebben ook een wat weinig welriekende reputatie als onbesuisde en soms schandalig schoppende spelertjes. Etterbakken. Matennaaiers. Dat soort.

Dat soort wordt nu constant ingevlogen om voor, tijdens en na wedstrijden en speeldagen ons lastig te vallen met hun derde rangs opinies en quasi-leuk geneuzel. Van der Gijp doet iets met homo’s, Kraay sart de bondscoach, en Derksen – een autoriteit immers – die iedereen en alles schoffeert en van achteren neerhaalt. Bondscoach Van Gaal noemde het deze week walgelijk wat er in de huiskamer van Voetbal International allemaal voor vuil over hem wordt uitgestort.

Respect. Het is een mooi credo van de KNVB in tijden van verruwing en verwarring. Maar de Derksens van deze wereld lijken er geen boodschap aan te hebben. Voor kijkcijfers en je eigen populariteit mag je iedereen met de grond gelijk maken. Het is het verveelde chagrijn van ranzige quasi-kenners van een spel dat veel te leuk is om er zo veel over te lullen. De enige die dat op niveau kan en van mij mag is Gary Lineker. Johan Derksen mag nog niet eens zijn veters vastmaken.

Gilnicht

Gijphomo

René van der Gijp kreeg heel politiek correct Nederland over zich heen – hij zal dit zinnetje waarderen – omdat hij wat domme dingen zei over voetballende homo’s. Tsja. Ik begreep alle opwinding niet zo. Een voetballer die domme dingen zegt. Daar zijn er nogal wat van. Maar waar staat dat we dat serieus moeten nemen?

René van der Gijp is nog nooit serieus genomen – hij zal dit zinnetje waarderen – want al als voetballer gooide hij zijn niet misse talenten te grabbel en haalde hij nooit de echte top die toch zo dichtbij leek.

Meer succes boekt Gijp als boek en als lolbroek. Hij mag met nog wat minderbedeelden regelmatig op tv gierend van de lach om zijn eigen opmerkingen de nog minder bedeelde kijkers de idee geven dat hij leuk is om naar te kijken, deze Pietje Bell van de commerciële voetbalomroep.

Maar René van der Gijp is natuurlijk geen Poetin. Wat een onzin ook binnenkort een programma in EYE naar deze te vroeg uitgebluste en te vroeg gekaalde rechterspits te vernoemen. Nog meer aandacht, nog meer gegier. Negeren lijkt me wijzer. Want het begrip voor homo’s in de voetballerij zal niet toenemen als Van der Gijp wat meer op zijn woorden let.

Het kan hard gaan. Eerst word je geroemd om je prachtige Gijpboek, en nu ben je een vieze voetbalhomofoob. Iets zegt me dat het Van der Gijp aan z’n reet zal roesten, hij zal dit zinnetje waarderen. En ach, wie weet, is onze lachebek gewoon zelf een closetcase, een grote gijpende gilnicht, een kapper in het diepst van zijn gedachten.

Het zijn toch ook altijd de ergst prekende TV-dominees die de tien geboden schenden waar u bij staat. En zeg nu eerlijk: is Gijp op deze foto niet net twee druppels Gordon? Nou dan. RTL7. Meer voor mannen. Ik had het kunnen weten…