Time Is On My Side

Stones3Twitter ontplofte vanochtend: The Rolling Stones komen naar Pinkpop. Grappen waren ook niet van de lucht: ‘eindelijk heeft organisator Jan Smeets musici die nog ouder zijn dan hij op het driedaagse muziekspektakel in Landgraaf.’ Maar Smeets flikt het wel. De Britse bejaardensoos is op 7 juni de absolute hoofdact van Pinkpop en van het ganse concertseizoen.

The Rolling Stones zijn bigger than life, hoe oud ze inmiddels ook mogen zijn. Image wint het van leeftijd. Gek is het wel. Bejaarde mannen die ons in de jaren ’60 en ’70 juist wilden laten geloven dat ouder worden het ergste was wat je kon overkomen. Pete Townshend van The Who verwoordde het prachtig in My Generation: ‘Hope I Die Before I Get Old.’

Townshend leeft nog, en The Rolling Stones ook, al wordt drummer Charley Watts vlak voor Pinkpop wel 73 en Mick Jagger overgrootvader.So it goes. Klassieke componisten werden doof of stierven aan tbc of een gebroken hart, blueszangers werden zeker niet oud, in de jazz was vroeg doodgaan aan de orde van de dag.

Maar over rock ’n roll waren geen afspraken of spelregels gemaakt. Onderweg ontvielen velen ons. Brain Jones, bijvoorbeeld. Joplin, Hendrix, Morrison, wie kent ze niet. Maar straks staan dus vier oude knarren op een zaterdagavond in Landgraaf. Time is on my Side zong Jagger al in 1964. And bloody right he was.

Paars II

Uit mijn mooie voetbaljeugd op de Zuid-Hollandse eilanden kan ik mij geen wedstrijd herinneren waar het dramatisch uit de hand liep. Oh, zeker, je moest wel op je hoede zijn.In dorpen als Dirksland bijvoorbeeld, Dat waren boeren, en daar stonden stevig schuimende bonken die schopten naar alles wat bewoog. Maar schelden tegen een scheidsrechter? Het kwam in niemand op.

Ik kom uit een andere eeuw, ik geef het toe, maar ik had gepast ontzag voor gezag. Ik zorgde wel dat mijn lichten brandden als ik ’s avonds moest gaan trainen. Met agent Koers te Den Briel viel niet te spotten.Je lichten moesten het doen, anders kon je gaan lopen. En ergens, een tijdje na agent Koers ging het mis. Toen werd u ‘zeg maar jij’, en wat denk je er zelf van, en we gingen ons bewustzijn verruimen, maar wat bracht het ons eigenlijk?

Nou, in ieder geval Deep Purple, de archetypische hard rockband uit Engeland. En met Deep Purple het spijkerjack, de pretsigaret, klompen, slap zwammen, haar tot op de schouders, en ook toen al fanatiek luchtgitaar en het met veel speeksel imiteren van de klassieke gitaarriff van Ritchie Blackmore in Smoke on the Water.

Het blijft vreemd dat een band waar je enorm tegenop keek op je vijftiende er nu nog steeds is. Deep Purple, dus. Gisteren stond de band in de Heineken Music Hall met nog steeds 3/5 deel van de originele line up: zanger Ian Gillan, bassist Roger Glover (ook bekend van zijn Love is All, en drummer Ian Paice. Paars II. De mannen zitten op de nieuwe pensioengerechtigde leeftijd, maar stampen vrolijk en redelijk vitaal verder.

Op 65+ neem je geen risico’s meer, ook artistiek niet, en dan bedien je de fans van toen en nu met die nummers waar je groot mee werd, uit de hoogtijdagen met albums als In Rock, Fireball, Machine Head, en het door ons op school echt grijsgedraaide Made in Japan, met een heerlijk lange, ruige en soms wat overstuurde versie van Smoke on the Water.

Rocker ben je niet tot je 23e of 35e, rocker ben je – tenzij je eerder afhaakt – gewoon tot je 65e of nog langer. Het is naast een roeping vooral ook een beroep, net als loodgieter, accountant, of brandweerman. Wij worden nu oud met de eerste rockgeneraties, we wisten niet dat ze zo lang zouden meegaan. Maar nu ook The Rolling Stones nog  doorrollen, weten we het zeker: I hope I die before I get old was een leuk credo uit de jaren ’60, maar toen puntje bij paaltje kwam, speelde vrijwel iedereen liever door. En geef ze eens ongelijk.