Mittagessen

Na oorlog zal er vrede zijn. De Amerikaanse Burgeroorlog kwam na vier bloedige jaren in 1865 tot een eind. De campagne tussen Obama en Romney voor wie The White House mocht (blijven) bewonen, kwam op 6 november voorspelbaar ten einde. Als de superorkaan Sandy is ook het miljardenspel tussen Democraten en Republikeinen gaan liggen. Maar de vrede is nog ver.

Vandaag was het vredespijpenmiddag in het Witte Huis. Een lunch van winnaar en verliezer, van zittend president en uitdager.Officieel was er geen agenda, maar die laat zich toch makkelijk raden. De economie, de fiscal cliff, en de hervorming van het overheidsapparaat, en dat laatste lijkt het punt waarop Mr President en Mr Romney elkaar het beste kunnen vinden.

De verkiezingscampagne was een harde en negatieve strijd, en alsof iedereen er zelf van was geschrokken, kwamen er al op de verkiezingsavond verzoenende woorden en eerste handreikingen.We’re in this together. Het afzagen van de tegenkanidaat moet nu juist worden omgevormd tot het opbouwen van een nieuwe relatie. Er zal eerst nog wel wat water door de Potomac moeten stromen.

Het is nobel dat Obama Romney vraagt, het is dapper van Romney om te gaan. Hij moet daar toch gezeten hebben met een gevoel van this could’ve been my office. Jammer toch dat we niet zoals bij de debatten konden horen en volgen waar de heren het aan het Mittagessen over hadden, en ook hoe de toon en lichaamshouding waren. Misschien een aardig idee voor een script.

Op social media gaat de campagne van Obama gewoon door. Niet de campagne om van Romney te winnen, maar de harten van de Middle Class met tax cuts die het leven in lastige tijden aangenamer moeten maken en ook moeten zorgen voor meer aankopen. Dus zit Obama aan aan keukentafels, als the guy next door die even komt informeren hoe het gaat en of hij misschien kan helpen.

Obama is niet een echt grote president geweest, ik denk niet dat Romney er eentje had kunnen worden. Maar een president komt ook maar zover als het Congres hem laat en toelaat. Na alle verkiezingsretoriek moet er nu wat ruimte gevonden voor de duiven, en moeten de havikken op hok. De V.S. lijkt een supermacht in nadagen en op laatste benen, als er niets gebeurt aan de hopeloze verdeeldheid, dan kan Obama of zijn opvolger straks het licht uitdoen.

Bill de tuinman

Op de Vijzelgracht werd ik gisteren met hoge snelheid gepasseerd door een kleine colonne grote auto’s en motoragenten met zwaailicht. Het duurde een fractie voordat de quarter viel: Bill Clinton is in town. En zo had ik Bill in een flits even helemaal voor mezelf, en gratis, in plaats van de € 495,- voor een kaartje op De 24 uur van de Reclame waar Clinton de geesten en tongen kos kwam maken.

William Jefferson Clinton. Fenomeen van beroep. Ex-president van de Verenigde Staten, en dus zijn hele leven nog recht op de aanspreektitel Mr. President. The Come Back Kid. Geprezen en verguisd, en met altijd nog Monica Lewinsky in zijn spermaspoor.

Op zomervakantie las ik het fascinerende boek Survivor van John F. Harris over de acht jaar van Clinton in The White House. Een beeldend en krachtig boek over een fascinerende en magnetiserende man, een politieke Houdini die politiek ademt en leeft, een kat met zeker zeven levens.

Hij oogtinmiddels wel wat ouder, en ook wel wat breekbaar. Maar geef Clinton een podium en een  publiek, en er gebeurt wat. Hell breaks lose. Wie zijn speech op de Democratische Conventie niet zag: shame on you. Zo vertel je een verhaal, zo sleep je mensen mee, zo vertel je zoveel met zo weinig woorden. En altijd weer die handen, de vingers, het wijzen, sturen en duiden.

Gisteren was Bill Clinton in Amsterdam. Opnieuw. Hij wordt nog eens vaste gast. Gisteren was hij key note speaker op De 24 uur van de Reclame. En ook daar gaf Mr. President weer waar voor zijn dure geld, een tonnetje of 1,5 zeker wel.

Clinton hoeft zo niet bang te zijn dat hij politiek in de vergetelheid valt. De geruchten over een nieuwe run for president van Hillary blijven gonzen. In 2016 is Obrama in ieder geval uit de weg. Maar is Hillary dan het antwoord? En zou Bill dan de First Man van de first First Lady kunnen worden. De ex-president terug in The White House. Bill de tuinman. Of de meesturende ex-president. Zouden de Amerikanen dat graag zien?