Route 66

01 Hans van Mierlo spreekt Joop Den Uyl  bij D'66 congres 14-12-1969Mijn vader was van D’66, ik meer van Joop, en later ook nog wat blauwe maandagen PSP. Mijn vader hing posters van D66 voor het raam. Ik vond het niet kunnen. En toen hij tussen neus en nagerecht vertelde dat hij misschien wel in de gemeenteraad zou komen voor D’66, was een breed buldergelach zijn – onverdiende – lot. Nooit meer iets van gehoord.

D’66 was toen nog van HAFMO en van Jan Terlouw, nog voordat de krullenbollen binnen kwamen. D’66 piekte en daalde diep, en regeringsdeelname eindigde in tranendallen, tot bijna opheffing toe. Wie nu zeurt over electorale schommelingen: D’66 wist toen niet beter. NIks nieuws, dus.

En nu is D66 – zonder komma inmiddels – virtueel de grootste partij van het land. Zo raar kan het lopen. Route 66. De Gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart leken wel een stille staatsgreep, zeker in de grote steden. Van splinter en klein links broertje is D66 nu na bijna een halve eeuw in het centrum van de macht. Het kan verkeren.

Ooit waren D’66 en de PvdA vrienden op links. Toen hamerde D’66 nog hard op de democratiseringstrommel, en de PvdA vond zo’n kleiner broertje wel leuk en handig. Het spel is veranderd. En de partijen staan elkaar naar het leven. Vier jaar geleden was D66 al uit op de sociaaldemocratische scalp hier in Amsterdam, en nu zie en merk ik hoe de afkeer van beide partijen hardgrondig wederzijds is.

D66 en GroenLinks hebben nu een groen pact gesloten voor Mokum, maar missen nog een derde partij. Ik kan mij niet voorstellen dat de nazaten van Joop tekenen bij het kruisje. De SP zie ik ook niet als de heilspartij. Dus wordt het VVD. En blijft de PvdA voor het eerst sinds het pleistoceen buiten het College van B&W. Wint mijn vader toch nog.