Gebeten hond

SuarezGenialiteit en krankzinnigheid liggen dicht bij elkaar. Kijk maar naar Luis Suarez, tot voor kort spits van Uruguay en algemeen beschouwd als één van de beste aanvallers in het voetbal. Al drie maal zette Suarez zijn indrukwekkende tandenrijen in het vlees van tegenstanders. Hoe gek wil je het hebben.

Maar toch is de megaschorsing die Suarez kreeg voor het bijten van de Italiaanse pierlala-met-scheermessen Chiellini echt buiten proportie. Bijten spoort niet – zo op je tweede moet je er toch wel mee ophouden – maar er spoort heel veel niet op het voetbalveld. Er worden overtredingen begaan die eigenlijk voor de strafrechter zouden moeten komen.

Neem Pepe, de schoppende paladijn van het potsierlijke Portugal. Een echte recidivist. Tegen Duitsland gaf hij Müller een kopstoot. Niet hard, maar het was er wel eentje. En wat kreeg Pepe? Eén wedstrijd schorsing. Dat is wel wat anders dan vier maanden verbanning.

En Pepe is niet de enige en waarschijnlijk nog niet de grofste. Het valt me dit WK wéér heftiger op hoe iedereen elkaar naar het leven staat, simuleert, zuigt, treitert, duwt, schopt, achillespezen spiest, elleboogt, en schreeuwt om gerechtigheid en nooit kan toegeven ook maar iets kwaad gedaan te hebben. Het voetbal wordt uitgehold bij elke schop die wordt uitgedeeld.

Nu is Suarez de zwarte piet, de duivel in korte broek, de gebeten hond. Het lijkt wel alsof de FIFA met de megaschorsing voor spijtebijt een groot gebaar wil maken en zo laat zien dat geweld en misdragingen niet worden getolereerd. Was het maar waar.

Elk weekend kun je op talloze velden op de hele wereld zien hoe de zwaar gesponsorde besten ter wereld het slechte voorbeeld geven voor misdragingen en structureel onsportief gedrag. In tijden van oorlog en voetbal is alles geoorloofd. Suarez is daar hét freaky voorbeeld van.