Man of the Match

CillessenVolgens Het Parool was doelman Jasper Cillissen zondag Man of the Match bij Ajax – NAC. De troosteloosheid bij Ajax dit seizoen kan niet beter worden geïllustreerd dan door deze keuze. Bij een ‘normale’ Ajax – NAC zou een scorende spits of een diepgaande middenvelder toch held van de middag moeten zijn, en zouden de mannen uit Breda toch met een nulletje of 4 of 5 afgedroogd moeten zijn.

Na vier maal Ajax en zeven magere jaren mag PSV zich weer eens kampioen van Nederland noemen. Ajax was geen partij. Na vier kampioenschappen op rij lijken daar de gelederen te splijten. Binnenkort komt Cruyff langs. Ruzie lijkt me het logische gevolg. Moet Frank de Boer Monnickendam dan maar eens achter zich gaan laten en de grens over gaan steken? Ik zou het wel weten.

Maar ja, wat weet ik nu? Ik was zondag ook Man of the Match. Door een taxatiefout van mij verloren we met Buitenveldert met 1-0 van het hots-klots-begonia-voetbal van SV Parkstad. Tegen lelijk spelende ploegen die onder ons staan, zijn we maar zelden op ons gemak, zeker als de grasmat ook alle trekken vertoont van een hard court tennisbaan en de scheidsrechter een bewuste bron van irritatie speelt. Zo’n middag dus op Sportpark de Eendracht.

Ik zie vanavond Bayern München in 36 minuten Porto met 5-0 de oren wassen en besef mij dat die dagen in Amsterdam voorgoed voorbij zijn. Geen geld en te weinig ambitie om echt weer ergens aan te haken. And what the heck: met de TV-rechtendeal in Engeland heeft straks elk Crystal Palace meer geld te spenderen dan Ajax. Op een slof en een oude voetbalschoen word je nooit meer kampioen.

De pest aan ouderen

OudJob van Amerongen is een dierbare vriend. Als er meer mensen zoals Job zouden zijn, dan zou Mokum en omstreken daar flink van opknappen. We spreken elkaar een paar keer per jaar. Hapje eten, wijn op tafel, en onszelf op tafel, en natuurlijk Ajax, de kinderen, onze PvdA en de toestand in de wereld. Ik ben trots op Job. Hij doet werk wat weinigen willen. Verpleegkundige in de ouderenzorg. Hij werkt zich zes slagen in de rondte. Voor een salaris wat bewijst dat we in Nederland de pest aan ouderen hebben.

‘We hebben dus de pest aan ouderen’ is de kop die Het Parool zette boven een groot ingezonden stuk van Job gisteren. Hierin fileert hij de ouderenzorg, de dikke middelvinger die wordt opgestoken naar mantelzorgers en de holle mantra van de participatiemaatschappij, synoniem voor ‘zoek het zelf maar uit.’ De ouderenzorg is de afvoerput van onze samenleving, waar iedereen veel minder betaald krijgt dan in andere zorg. We hebben de pest aan ouderen. Ouderen zijn alles wat wij niet willen zijn, maar toch graag ooit willen worden. Maar hopen dat er dan nog een paar Jobs zijn.

Recent vertelde Job mij over zijn zorgen over de ouderenzorg, over zijn eigen twijfel of hij dan maar dag in en week uit bij dat afvoerputje moest zijn, in een zorgwereld van bureaucratie, managersterreur, landje pik, bestuursbonussen en alles wat je verder eigenlijk niet wilt weten. Voor Job – de vriendelijkheid en voorkomendheid zelf – is het stuk in Parool bijna een noodkreet. Zo fel bijt hij meestal niet van zich af. Hij is boos, bezorgd en teleurgesteld, zoals helaas zovelen die zich voor wat zilverlingen het snot voor de ogen mogen werken.

Job is een sociaal-democraat in al zijn DNA. Bij elke misstand die wij bespreken, roept Job dan vrolijk ‘daar zou de PvdA eens iets aan moeten doen.’ Het is een grap. Maar het is Job ook ernst. Al 33 jaar lid, en voor zijn gevoel door zijn eigen partij en zijn eigen mensen in de kou van de afvoerput gezet. Dat verdriet mij. Job mag 60 uur per week werken en doet dat met alle liefde die hij heeft. Maar als zo iemand geen liefde meer voelt maar minachting, holle frases en de pest aan ouderen, dan gaat op een slechte dag ook bij hem het licht uit.

Het polletje van Mickey

go ahead - ajaxAls er in de Adelaarshorst aan de Vetkampstraat een groot gat in het veld had gezeten, dan was Go Ahead Eagles-doelman Mickey van der Hart daar gistermiddag maar wat graag voorgoed in verdwenen. De van Ajax geleende jonge doelman ging vlak voor tijd tegen Ajax uiterst pijnlijk in de fout en bezorgde zo zijn Amsterdamse broodheren de overwinning.

Mickey van der Hart is door Ajax uitgeleend aan Go Ahead Eagles om ervaring op te houden. Maar de ervaring die Van der Hart gisteren opdeed, zal Ajax niet voor ogen hebben gehad. Van der Hart kreeg een terugspeelbal die helaas voor hem een polletje raakte en iets omhoog kwam waardoor de geplande trap van de doelman eindigde in het luchtledige. De bal eindigde in het doel. Van der Hart wilde slechts verdwijnen.

Ooit was er het polletje van Van Breukelen. Misschien minder klunzig, maar na al die jaren wel een klassieker. Het kostte PSV toen in 1988 in de Rotterdamse Kuip de overwinning. Van Breukelen is er nu nog nijdig over. Van der Hart mag hopen dat zijn trainer niet zo laf is om hem komend weekend te passeren en dat hij vervolgens een wereldpartij keept.

Het is het altijd dreigende noodlot van de doelman, dat gapende gat van 7,32 bij 2,44 meter dat hij moet verdedigen. Een fout is snel gemaakt – keepers zijn net mensen – en een fout is vaak een goal. Het is onrechtvaardig, een spits mag tien kansen missen als hij vlak voor tijd maar de winnende maakt. En al die klungelende verdedigers voor je, wie zegt daar nu eens wat van?

In het kunstgras van SC Buitenveldert geen polletjes. Of het hielp weet ik niet, maar op mijn verjaardag hield ik met mijn van dochters gekregen nieuwe handschoenen de voor een keeper zo belangrijke nul. Na afloop bij het bier en de bitterballen zagen we Mickey van der Hart zoeken naar dat gat in het veld. Ik was waarschijnlijk de enige in de kantine die mededogen met hem had. Keepers zijn solidair. Zij weten hoe erg mis het kan gaan. Dat schept een band. Er is nog geen polletje van Van Noppen, maar dat kan komende zondag zomaar anders zijn.

De Boer hij ploegde voort

ajax1918Terwijl Europa in brand stond en de Grote Oorlog nog vijf maanden zou duren, werd Ajax op 9 juni 1918 in Tilburg voor het eerst landskampioen. Willem II werd in eigen huis geklopt met 0-3, en de kampioensploeg – met keeper Jan Smit en de gebroeders Pelser – kreeg een feestelijk onthaal op het Weesperpoortstation. Ik heb niets kunnen vinden over verbouwde treinstellen of openlijke geweldpleging.

De via SWIFT en Blauw Wit bij Ajax terecht gekomen buitenspeler Jan de Natris had de trein naar Tilburg gemist en dus ook de kampioenswedstrijd. Hij werd bestraft met 10 cent boete. Het was niet het laatste incident met de briljante tweebenige dribbelaar en latere international die in de beschrijvingen en de problemen die hij maakte wel vergeleken wordt met Cruyff.

De Natris was ook pleitbezorger van betaald voetbal – het werd hem in de jaren ’20 niet in dank afgenomen – en rond zijn overschrijvingen naar clubs als Vitesse hing een geur van betaling, iets wat toen ten strengste was verboden. Bewezen werd er niets, en later in zijn carrière keerde verloren zoon De Natris zelfs nog terug op het Ajaxnest, de parallel met Cruyff ligt ook daar nogal voor de hand.

Bijna een eeuw terug begon het dus voor Ajax echt, en deze of volgende week voegt Ajax een vierde landskampioenschap op rij toe aan de zo indrukwekkende lijst. Betaald wordt er allang. Het heet niets voor niets betaald voetbal. Maar het is op een schaal die Jan de Natris zich nooit had kunnen voorstellen.

De Boer hij ploegde voort en woekert met de beperkte middelen die Ajax heeft. Want de begroting van Ajax mag er indrukwekkend uitzien, internationaal trap je er geen deuk in een pakje boter mee. In Nederland is Ajax een Griekse held, over de grenzen zullen we ons tevreden moeten stellen met een incidenteel succesje zoals de zege op Barcelona.

Salzburger Festspiele

SalzburgerzFSalzburg. Mooie stad. Mozart. Von Karajan. En natuurlijk de Von Trappjes. Maar voetbal? Come on. Red Bull Salzburg. Dat klinkt toch ook niet. Hoe moeilijk kan het zijn om zo’n provincieploegje op te rollen en huiswaarts te sturen?

Welke fluwelen revolutie er ook was of nog komt: dit Ajax is goed genoeg voor Nederland, maar stelt internationaal niets voor. Het werd gisteren vanaf de eerste seconde overklast door een Oostenrijks vreemdelingenlegioen waar de energie (Red Bull?) en de ambitie van afstraalde.

Ajax is een kweekvijver, een opleidingsinstituut, een markplaats voor met vette winst door te duwen talenten van all over the world. En na de Salzbuger Festspiele gisteravond, kan Ajax zich weer helemaal richten op de Nederlandse competitie. Daar zijn de bleekkopjes dan weer Godenzonen, daar valt het niet op dat Viktor Fischer geen bal raakt en Kolbein Sigtursson er geen een krijgt.

De Red Bull brigade was niet een maatje groter maar drie klassen beter dan Ajax. Zo werd het een gênante, maar ook heel verhelderende avond. Wie wil kan zich door Cruyff c.s. nog jarenlang zand in de ogen laten strooien. De mannen van Red Bull maakten in 90 minuten glashelder hoe het er echt voorstaat met Ajax en met het Nederlandse voetbal.

This is the Endt

endt

Eerst was voetbal leuk, toen werd het een spelletje, toen oorlog, en nu is het een bedrijf. En een bedrijf betaalt 100 miljoen euro voor ene Gareth Bale (onthoud die naam..) en dat verdienen ze in Madrid ruim terug met de verkoop van peperdure shirtjes en dekbedovertrekken.

In een bedrijf zet je iemand die een paar keer grabbelt in een grabbelend elftal keihard aan de kant. Want anders kan het bedrijf niet renderen. En dat kost geld. Een bedrijf bouwt zekerheden in, en bevrijdt zich van overbodige ballast. Zoals Ajax deed met David Endt.

Endt was sinds mensenheugenis teammanager en spreekbuis van Ajax. Dat deed hij goed, liefdevol en met passie voor zijn club, het rood-wit, en de jongens die het ver zouden schoppen of diep zouden vallen. Maar een beetje bedrijf kan niks met zo’n Endt. Het is te soft, te vaag, het past niet in Excel, je koopt er geen brood voor en je verkoopt er geen shirtje extra door.

Ajax is zo’n voetbalbedrijf. Beursgenoteerd. Strak in het pak. Met een onwankelbaar geloof in Johan Cruyff, de Steve Jobs van het voetbal. Het roemruchte Ajax overgeleverd aan een ruziemaker en splijtzwam die nog nooit een coherente en begrijpelijke zin over voetbal heeft weten te debiteren. Het orakel van Betondorp. Hij van hullie en zij en geitenkaas.

Voetbal is een bedrijf. Ajax is een bedrijf. Met geloof in een JC, de initialen kunnen geen toeval zijn. En sinds dat geloof er is, wordt er geruimd. De een na de ander mag vertrekken uit en om de ArenA. Zo werkt dat.

En dus was het pats-boem ook exit voor David Endt. Hij mag nu pogen nog iets te halen uit zijn plotselinge vertrek. Aan zijn grote liefde vragen om een afscheidskus. Iets van geld of genoegdoening voor de scheurtjes in zijn hart. Voetbal was best leuk, maar nu verkopen we liever shirtjes. This is the Endt.

Het Ken-neth

vermeer-nadert-de-100-met-bizarre-cijfers-570x268

Job Cohen wist het al: wij zijn allen amateurs. Dat geld zeker voor bet armzalige Ajax dat gisteren gefileerd werd door een weder opgestaan PSV. De trots van Mokum zakte ongenadig door het ijs. Waar de 4-0 nederlaag tegen Barcelona nog als hoopvol werd beschouwd, waren dezelfde verliescijfers in Eindhoven de aankondiging van ellende en crisis.

En wie had het gisteren allemaal gedaan? Kenneth Vermeer. De keeper. Al tijden wordt Vermeer ‘gezocht’ omdat hij te veel fouten zou maken. Tsja. Misschien. Misschien blundert hij af en toe opzichtig. Maar hij haalt er ballen uit die een andere keeper niet eens ziet. En dat zijn er nog al wat. Want de puinhoop die een Amsterdamse verdediging heet, moet voor een keeper een gruwel zijn. Wat een ruimte, wat een gaten.

Alle ellende begon bij Cruyff, hij van die fluwelen revolutie waar Ajax nu zo’n plezier van heeft. Hij begon met Menzo op de middenlijn, en ook die keeper werd geslacht. En nu ligt er voor Vermeer weer net zo’n ruimte, en krijg je als international bij een would-be-topclub nog meer werk dan wat ik moet verstouwen op een bewolkte zondagmiddag bij SC Buitenveldert.

Keepers zijn rare types. Die schrijf je niet de wetten voor, die laat je in hun waarde. Die laat je staan. Ook na zo’n glibber in Eindhoven. En ik kan het weten. Ik keep al 45 jaar. Nooit discussie. Altijd vertrouwen. Ook als ik glibberde. Dus al Ken-het-neth, toch maar lekker laten staan die Vermeer.

Die andere Andy

Andy-Burrows-Hometown-by-Stefan-Parker2

Net terug uit de Verenigde Staten met de bevestiging dat het commercieel uitermate interessant is om een breed waaiend circus aan losers, crepeergevallen, dwergen en extreme obeten en ander ongerief aan de kijker voor te schotelen. We love it.

En dus krijgt in Nederland Andy van der Meyde zijn realityshow. Natuurlijk kent y hem niet meer. Hij speelde bij Ajax, in Oranje, maar versnoof en verneukte zijn carrière en zijn leven, en dat is leuk om te zien, en dus mogen we straks genieten van dit leeghoofd op zijn pad verder neerwaarts. Smullen.

Gelukkig is er nog een Andy. Ik kende hem niet, maar Het Parool was zo aardig om Andy Burrows vandaag te introduceren. ‘Drummers kunnen meer dan alleen slaan,’ en Andy Burrows is het levende bewijs van zijn eigen uitspraak. Wat maakt deze singer-songwriter prachtvolle muziek.

Ik had niet zo opgelet de afgelopen jaren, en dus had ik zijn band Razor LIght gemist waar Burrows drumde. Nu is hij front man, en geswitcht naar andere, introverte muziek die gelukkig niet mijmelt of navelstaart, maar met prachtimpact binnenkomt, luister maar naar zijn ‘Hometown’ en je bent helemaal thuis. En als hij dan ook nog mijn drummende helden Levon Helm (The Band) en Don Henley (The Eagles) noemt, tsja, dan gaat Burrows bij mij niet meer kapot.

Zondag staat de vriendelijke Brit in het Amsterdams Bos, met in het voorprogramma Michael Prins, winnaar van – jawel, weer een TV-wedstrijdje – de beste singer-songwriter van Nederland. Gaat dat horen, zou ik zeggen.

Pretty in Pink

ajax.roze

Rare jongens, die harde kern Ajax-supporters. Die schrijf je niet de wetten voor, die bepalen zelf wel waar je een kampioensfeest viert. Want zij zijn de ware supporters met Ajaxhart en dito bloed. De rest zijn neppers, meelopers, provincialen, kut-kanker-boeren, om on topic te blijven.

Maar hoeveel ze bij tijd en wijle ook slopen, eigenlijk willen ze dat alles hetzelfde blijft. Ajax had nooit moeten vertrekken uit De Meer. Het nieuwe logo degradeert Ajax tot een tuinkabouter. En het nieuwe zwart-met-roze-uitshirt is voor homo’s.

Het komt allemaal door die bobo’s, die zakkenvullers, die niets van voetbal snappen maar wel met hun dikke reet vooraan staan. En die nu met dat nieuwe shirt Ajax een ‘multikul homo-imago’ geven. De mannen zijn op hun pik getrapt en hun eergevoel wordt op een ‘zeer onaangename manier aangetast.‘ Mietjes.

Maar de harde heterokern heeft ook een tegengeluid. Veel supporters vinden het prima. ‘Zolang ze maar niet op hoge hakken gaan voetballen.‘ Zo kan het ook. Met een beetje humor en relativering. Maar ja, je eergevoel. Niks Pretty in Pink.

De leukste was toch de uitsmijter van een supporter die het geen bal kan schelen: ‘voor mijn part spelen ze in hun blote reet, zolang ze maar winnen.’ En de verkoop van het nieuwe shirt gaat sky high. Ajax heeft geen zin te buigen voor een minderheid die niet wil dat een minderheid zich op valse gronden zou kunnen herkennen in ‘hun’ club. Zo, die zit.

Hoe ouder, hoe beter

zoghel

In de aanloop naar de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Roemenië, portretteerde Het Parool gisteren de vier keepers die in de race zijn voor een plek onder de Oranjelat. Onder Louis van Gaal – de vader van God, volgens Uli Hoeness – kan ook een keeper niet meer rekenen op een vaste plaats. Terwijl ik altijd leerde dat dit nodig was voor zelfvertrouwen.

Maar onder Van Gaal regeert de voor een despoot zo kenmerkende willekeur. Niemand is zeker van zijn plaats, behalve hij. En dus mogen Krul, Stekelenburg, Vermeer en Vorm – de volgorde is alfabetisch, en dus ook willekeurig – in kwartetvorm het uitvechten. Het was Stekelenburg, toen Krul, toen Vorm, en toen Stekelenburg dacht het weer te hebben verdiend, kwam het in het straatje van Vermeer. Tsja.

Ik denk dat Stekelenburg de beste keeper is van het kwartet. En als het ook door Het Parool aangehaalde en door mij warm ondersteunde gezegde hoe ouder, hoe beter waar is, dan moet Stekelenburg onder de lat. Hij wordt later dit jaar 31, Krul moet nog 24 worden. En Stekelenburg is ook nog eens de langste, met Krul als goede lange tweede.

Maar Stekelenburg weet hoe de voetbalwereld in elkaar steekt. Ooit werd hij bij Ajax door Van Basten verbannen naar de bank, bij AS Roma gebeurde hetzelfde, en op Van Gaal hoeft niemand te rekenen, behalve Louis zelf. Vanavond dus – als Louis meewerkt – Vermeer weer onder de lat, de keeper waar iedereen een smetje aan vindt zitten, en die – hoe goed hij ook keept – ook weer voor zijn plaats moet vrezen. Dat knaagt. Een keepr moet keeper. Vertrouwen. Wedstrijdritme. Wij keepers kennen dat wel.

Over oude keepers en ballen die voorbij gaan: we schrijven 1969 of 1970 en staand, tweede van links, Go Ahead-goalie Nico van Zoghel. De boomlange doelman zat dicht tegen het Nederlands elftal aan, maar speelde nooit, hij had Jan van Beveren voor zich en die kreeg vaste voorrang, en terecht, de goalie van Sparta en PSV was veruit de beste van zijn tijd. Zo kan het dus ook gaan. Van Gaal of geen Van Gaal.