A greater good

In een land hier niet zo ver vandaan, sprekend Nederland, was er een grote gezondheidscrisis en dreigde er een economische ramp. Er moest een nationaal noodplan komen, dondert niet met wie en wat het moet kosten.

Die drang en ambitie zijn verdwenen. De economie herstelt zich al, corona is op de vlucht voor Hugo de Jonge, en het Binnenhof kan weer gaan doen wat het Binnenhof doet: staren in de eigen navel en het eigen belang voorrang geven op ‘a greater good.’

Zo was er een premier die een leugenaar bleek, melaats verklaard door iedereen, maar inmiddels weer helemaal opgepoetst om verder te regeren. Met wie, is nog even de vraag.

Die premier en Sigrid Kaag, high ridin’ hoofdrolspeelster in een gordeldrama over een documentaire, gaan nu in alle rust wat houtkoolschetsen zetten voor iets wat misschien zou kunnen lijken op een praatstuk voor een coalitie. Misschien ligt er ergens in augustus iets. U ziet, de ambitie is wat neerwaarts bijgesteld.

Wat een gotspe. De kiezer krijgt de schuld van een gespleten kamer en de politieke partijen zitten als kleuters bij de zandbak bijeen anderen de schuld te geven of toxic te verklaren. Ik wil wel, maar niet met jou. Intussen is het CDA geraakt door een bermbom en zijn de stemverhoudingen van maart op drift.

Maar niks ‘greater good’, niks nieuwe bestuurscultuur, niks macht en tegenmacht, niks nieuwe wind. Het is weer klein, minnetjes, eigenbelang, zoiets als Sywert, maar dan op een nog veel grotere schaal. Fijne vakantie!

 

foto: de Volkskrant

Ook op het ijs is het ieder voor zich

Niet het ijs, maar de politicus is glad. Gaan schaatsen waar het van jezelf niet mag. Incalculeren dat je wordt ‘gepakt’, maar dat risico neem je want hoe fout ook, je bent wel lekker twee dagen in het nieuws. En dat sorry, ach ja, het was stom, had ik niet moeten doen, u kent de uitgeslepen zinnetjes wel.

In verkiezingst(r)ijd komt het slechtste en banaalste boven. Voor een handvol stemmen prevelt elke lijsstrekker iets over het belang van de zorg, doet desgewenst een handstand en vertelt maar al te graag over thuis lekker koken. Over politiek, over inhoud, over plannen gaat het niet. We hebben geen idee en fijn dat u er niet naar vraagt.

Het spel is simpel. Volgens Rutte maken we allemaal fouten en dan zeg je sorry – en dan hoppa weer verder. Nog een rondje Thialf, nog een loze belofte over Groningen en het gas, en intussen kijken we in de onmetelijke afgrond van de toeslagenaffaire en valt bloot hoe ons land met nietjes en duct tape aan elkaar hangt.

We kiezen straks massaal voor Rutte, terwijl hij de eerste is die weg moet, chef chaos, de visieloze tweecomponentenlijm. Het virus verraadt hoe hij en velen met hem omsprongen met vitale sectoren in ons land. VerMARKt Nederland. De uitverkoop van een sociale samenleving.

Ieder voor zich. Ook op het ijs.

Busby Babes

Donderdag 6 februari 1958 was vlucht 609 van British European Airways (BEA) onderweg van Belgrado via München naar Manchester met aan boord de volledige selectie en staf van Manchester United en enkele journalisten.

Manchester United had zich na een nipte 2-1 thuiszege door een 3-3 gelijkspel tegen Rode Ster Belgrado de avond ervoor verzekerd van een plaats in de halve finale van de nog prille Europa Cup I.

De Airspeed A.S.57 Ambassador van BEA maakte aan het begin van de middag een geplande tussenstop in de Beierse hoofdstad om bij te tanken. De derde poging die donderdagmiddag om op te stijgen van de inmiddels besneeuwde startbaan werd bijna de helft van de bemanning en de passagiers fataal.

De Airspeed maakte door de sneeuw te weinig snelheid, kwam niet los van de grond, en vloog van de baan af en ramde een schuur met een tankwagen.

In één klap verloor Manchester United 8 spelers van de zo veelbelovende Busby Babes, de nieuwe generatie van de Mancunians, liefkozend vernoemd naar hun coach en ontdekker Matt Busby die zwaargewond raakte bij de ramp en moest vechten voor zijn leven.

Het is nu 63 jaar geleden. De stadionklok van Old Trafford staat al jaren stil op 3.04 pm, het exacte tijdstip van de ramp in München.

The Day The Music Died

Vandaag 62 jaar geleden kwamen de toen razend populaire musici Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper bij een vliegtuigcrash bij Fargo, North Dakota, om het leven. Zij werden in 1971 vereeuwigd in de megahit ‘American Pie’ van Don McLean met de beroemde strofe ‘The Day The Music Died.’

Iedereen zocht duiding over waar het het 8 minuten 30 durende epos (als vinyl single moest het nummer vanwege die lengte in tweeën worden geknipt..) verder eigenlijk allemaal over ging.

McLean liet het heel lang een raadsel zijn. Hij vond het wel grappig dat bij elk interview de eerste vraag ging over het raadsel dat hijzelf in stand hield en hoe mensen met de meest bizarre interpretaties kwamen.

Pas toen in 2015 16 pagina’s met teksten en krabbels van McLean voor ‘American Pie’ voor een vorstelijk bedrag werden geveild, liet hij wat meer los over zijn magnum opus.

‘American Pie’ ging over verlies van onschuld, het verdampen van idealen en hoe alles veranderde maar minder werd dan gehoopt. Zelfs God gooide de handdoek:

And the three men I admire most
The Father, Son and Holy Ghost
They caught the last train for the coast
The day the music died

De geur van rot

Zelden werd de staat van Nederland zo haarfijn gefileerd als in Buitenhof zondag. In gesprekken met Marcel Levi, Neelie Smit-Kroes, Renske Leijten en Pieter Omtzigt kwam de geur van rot uit de tv in een onthutsende inkijk in de wereld van de boven ons geplaatsten.

De bureaucratie en de overspannen verwachtingen en altijd weer gebroken beloften over pandemie en vaccinatie. De chaos op Schiphol. De CEO van een miljardenbedrijf werd een ‘burgemeestertje’ die er ook niets aan kon doen. Het was volgens Dick Benschop lastig en eigen verantwoordelijkheid. Klein maken, bagatelliseren, afschuiven.

Hoe ziek een land is, wordt bepaald door R-factor en IC-bedden, maar ook door het de ellende injagen van landgenoten. De rapporttitel ‘Ongekend onrecht’ van de commissie Van Dam is alleszeggend. De geur van rot walmt uit deze toeslagenaffaire waar politici, ambtenaren, rechters en Raad van State mensen kapot hebben gemaakt.

De geur van rot, machtsmisbruik, intimidatie, discriminatie, wegkijken en weglakken, het achterhouden van stukken, liegen en bedriegen, intimidatie en samenzweren.

Vandaag komt het kabinet bijeen om het eigen voortbestaan te bespreken. Kijken of er nog politiek fatsoen is om het enig juiste te doen. Iets als eigen verantwoordelijkheid..

Fired up, ready to go!

Change. Yes We Can. Fired up, ready to go! Dat was Barack Obama in campagnetijd. Hij heeft nog steeds Mister President als aanspreektitel, maar de politicus is schrijver geworden, chroniqueur van zijn politieke leven. Het verschil in volume is gigantisch. ‘A Promised Land’, het eerste deel van zijn memoires, telt 832 pagina’s. Zo kom je ook zonder familie de Kerst wel door.

Obama wil nu graag gezien worden als schrijver en vroeg om schrijvers in plaats van politiek journalisten om hem te interviewen. Vanuit ons land viel die eer te beurt aan Tommy Wieringa die zich in eloquent Engels van zijn taak kweet en zeker in het eerste deel van het gesprek de nogal makkelijk breedsprakerige Obama op kortere koers hield.

Wat had ik graag op de plek van Wieringa gezeten. Oog in oog en vraag en antwoord met Barack Obama. I was fired up and ready to go. Nu moet ik het doen met de herinnering aan het bezoek van Obama aan Amsterdam in april 2016. We stonden op het dak te zwaaien naar de Marine helicopters op weg naar het Rijksmuseum. Ik weet zeker dat Obama terugzwaaide. Zo is hij. En nu maar hopen dat hij dat ook – al was het maar in een voetnoot – mee heeft genomen in ‘A Promised Land.’ Ik kan niet wachten tot het Kerst is.

In het Slob

Als de vrijheid van godsdienst uit de lade komt, dan weet je dat er stront aan de knikker is. Want met verwijzing naar de vrijheid van godsdienst puilden in coronatijd kerken straffeloos uit terwijl er slechts een handvol mensen in een theater of bioscoop samen mocht komen.

Nu komt de vrijheid van godsdienst weer uit de mouw om scholen het recht te laten uitoefenen om homoseksualiteit af te wijzen en ouders verklaringen te laten ondertekenen dat zij tegenstander zijn van een homoseksuele levenswijze (sic). Die scholen hebben volgens minister Slob dan wel de zorg voor een veilig schoolklimaat. Iets zegt mij dat dit wringt.

De vrijheid van godsdienst is de beperking van anderen. Het geloof bepaalt wat je mag vinden, voelen en zijn, en wat dus goed is of slecht, gewenst of verboden. Een status aparte voor homoseksuele kinderen, het is naar en misplaatst gebruik van vrijheid, en het is blijkbaar ook weer tijd om vrouwen lastig te vallen bij abortusklinieken. Vrijheid van godsdienst om vrijheden van anderen te ondermijnen. Let op uw kinderen, want daar komt Arie Slob.

De mestvaalt der geschiedenis

Steeds vaker werd hij een Maffiabaas genoemd. De oranje Mussolini. De afkeer van hem in de VS was zo groot dat er een recordopkomst kwam om de zelfverklaard beste president aller tijden richting de uitgang te schoppen.

Lang leek Joe Biden de volstrekt ongeschikte uitdager, een zwaktebod en compromis van de Democraten die geen idee hadden hoe ze de zo verfoeide Trump op de knieën moesten krijgen. Maar Sleepy Joe, volgens Trump de zwakste presidentskandidaat ooit, deed een wonder en won the public vote met zo’n 4 miljoen stemmen.

Na een rondje golf zal Trump nu ergens aan het decomposteren zijn, gekwetst in zijn oversized ego, zinnend op wraak en zijn comeback. We gaan het zien. Voor het moment is de hopeloos verdeelde VS in ieder geval verlost van een nare, narcistische en racistische bully die voor de gezondheid van het land snel naar de mestvaalt van de geschiedenis moet.

De Aanslag

Hij heeft inmiddels tien jaar de tijd gehad om de hemel te ontdekken. Harry Mulisch overleed op 30 oktober 2010, en vrienden en intimi vertellen in de 2Doc ‘Harry Mulisch – schepper van zichzelf’- hoe het was aan zijn sterfbed en hoe het leven met hem was.

Mulisch was niet een uitgesproken mensenvriend. Hij was koel, afstandelijk, arrogant, een charlatan en poseur, maar hij kon een aardig boekje schrijven. ‘De Aanslag’ werd een hit, maar de Nobelprijs ging altijd aan hem voorbij. Pijnlijk: de verfilming van ‘De Aanslag’ won een Oscar.

Het schrijverschap ging voor alles, ook voor het gezin en zijn kinderen. Het zou komen door zijn jeugd. Zijn moeder vertrok, zijn vader was er nauwelijks voor hem. Hij vond in zijn jeugd en in zijn hele leven speelkameraadjes in teckels. Dieren stelden je niet teleur. En die zeurden niet dat ze naar de Efteling wilden. Daar had de grote schrijver echt geen zin tijd voor en zin in.

Mijn vader en Mulisch scheelden net een jaar. Mijn vader wilde dichter worden, Mulisch vind zich al een genie en groot schrijver voordat anderen dat beaamden. Ook mijn vader had belangrijker dingen te doen dan zijn gezin. Het heeft mij altijd scherp en tegelijk twijfelend gehouden over hoe ik vader was en of ik er wel genoeg was. Altijd die twijfel. Daar had Mulisch geen last van.

De olifant die het uitzicht belemmert

Mark Rutte is vandaag 10 jaar premier, maar het lijkt me niet het moment om dat groots te vieren. Daarnaast zijn we – vermoedelijk – nog lang niet van hem af, dus die taart komt nog wel een keer. Hij lijkt zo kleurloos en ongrijpbaar en ideologisch maagdelijk, maar het is opvallend hoe populair hij nu na een decennium (nog) is.

Er zit weinig sleet op de tefal, hij is handig en behendig, doet zijn vak als eerste onder zijn gelijken gewoon goed, en waar hij glijdt of blundert, is er altijd wel een besmuikte sorry of een vette lach die alles dooft. Hij is een soort tienkamper, hij kan veel dingen heel aardig, zonder heel veel zweet en uitsloverij. Hij is liberaal, maar geen scherpslijper. Hij verkoopt al het tafelzilver aan de markt, maar gaat net zo graag weer met andere partijen pogen het nodige terug te kopen.

‘Visie is als de olifant die het uitzicht belemmert,’ zo zei hij ooit. Verwacht van Rutte dus geen vergezichten, het heden is al lastig genoeg en grote woorden slaan zo terug in je gezicht. Aanpakken, doorpakken, inpakken. Strak in het pak, de hand veegt nog even door het haar, en laatste blik op zijn mini-gsm, en hij kan er weer uren tegen in de Kamer en aan het eind denkt iedereen: hij deed het prima, maar waar ging het eigenlijk over?