De olifant die het uitzicht belemmert

Mark Rutte is vandaag 10 jaar premier, maar het lijkt me niet het moment om dat groots te vieren. Daarnaast zijn we – vermoedelijk – nog lang niet van hem af, dus die taart komt nog wel een keer. Hij lijkt zo kleurloos en ongrijpbaar en ideologisch maagdelijk, maar het is opvallend hoe populair hij nu na een decennium (nog) is.

Er zit weinig sleet op de tefal, hij is handig en behendig, doet zijn vak als eerste onder zijn gelijken gewoon goed, en waar hij glijdt of blundert, is er altijd wel een besmuikte sorry of een vette lach die alles dooft. Hij is een soort tienkamper, hij kan veel dingen heel aardig, zonder heel veel zweet en uitsloverij. Hij is liberaal, maar geen scherpslijper. Hij verkoopt al het tafelzilver aan de markt, maar gaat net zo graag weer met andere partijen pogen het nodige terug te kopen.

‘Visie is als de olifant die het uitzicht belemmert,’ zo zei hij ooit. Verwacht van Rutte dus geen vergezichten, het heden is al lastig genoeg en grote woorden slaan zo terug in je gezicht. Aanpakken, doorpakken, inpakken. Strak in het pak, de hand veegt nog even door het haar, en laatste blik op zijn mini-gsm, en hij kan er weer uren tegen in de Kamer en aan het eind denkt iedereen: hij deed het prima, maar waar ging het eigenlijk over?

Rutte heeft het gehad met ons

De aanvoerder van Vak K. trekt het niet meer. ‘Hou je bek’ schimpte Mark Rutte richting Feyenoord-supporters die zich in de Kuip niet aan de zwijgplicht hadden gehouden.

Mark Rutte heeft het wel gehad met ons. Hij heeft het streng geprobeerd, aardig, begripvol en dreigend, maar het volk wil niet luisteren. Lange Frans, Doutzen Kroes en andere intelligentsia maken zijn leven nog zuurder en ‘doen niet meer mee’, tenzij zij of naasten ziek zijn, dan staan ze te piepen in de rij om voorrang.

Rutte zei gisteren precies wat hij vond en voelde. Zijn onderdanen zijn ondankbaar, dom en niet voor rede vatbaar. En daarbij heeft hij het probleem der geloofwaardigheid van zichzelf en van zijn schoenenreus Hugo de Jonge waar het eerdere elan snel aan het verdampen is. Geloofwaardig en doortastend beleid is ver te zoeken, en de verkiezingen werpen hun negatieve schaduwen vooruit.

De harde maatregelen die Rutte nu niet wil nemen, slaan straks als een boemerang op hem terug. Dat kan hem zijn volgende premierschap kosten. En de dagen van Hugo de Jonge lijken geteld. Hij heeft nu een half jaar de tijd gehad om testen en tracking in snelheid op orde te krijgen. Dus tot hem zou ik willen zeggen: ‘hou je bek, en ga leveren wat je de hele tijd belooft.’

Een krijgsheer aan het woord

Hij vindt Game of Thrones fantastisch en ziet er ook uit als een krijgsheer uit een onbestemd verleden, ofschoon hij ook zou kunnen doorgaan voor Frank Lammers die Michiel de Ruyter speelt die op zijn beurt weer gemodelleerd lijkt naar Ilja Leonard Pfeijffer. De cirkel lijkt me dan wel rond.

Een krijgsheer van het woord, prachtig verpakt in strak pak, lange grijze lokken, zware ringen, klok en armband. Pfeijffer kon in Zomergasten de hele wereld aan, zelfs de platte van Flat Earth.

Zo ging een prachtige avond voorbij vol feiten of fictie, de waarheid of wat er geloofd wordt, een bonte stoet aan volksverlakkers, despoten, complotdenkers en wie en wat al niet. Ik ben dom, maar ik zoek het op.

De elite is de elite niet meer, iedereen kan een wereldpubliek bereiken en wat waar is maakt niet echt veel meer uit. Wetenschap is ook maar een mening, en voor elk feit is er wel een alternatieve fact waarin virussen weer vrolijk voorbij gaan.

Aangrijpend was een staccato verhaal van een Italiaanse arts aan de frontlijn van immigratie op en bij Lampedusa. Zijn vrienden dachten hij wel gewend zou zijn aan alle doden, maar het deed hem nog steeds heel veel pijn. Hij ziet de mensen maar komen, en het zal niet veranderen. Immigratie is zo oud als de mensheid, en altijd pijnlijk actueel.

De blanke maat der dingen

We zijn wel erg content met ons land, we overschatten onszelf en denken dat we gastvrij, open, tolerant en geïnteresseerd in anderen zijn. Think again.

We zijn nog steeds de nurkse, achterdochtige boeren en kleinburgers die de mensen in het volgende dorp al niet vertrouwden, laat staan het volk dat van verder kwam. Geloof, slecht weer, altijd wind tegen, mislukte oogsten en zure zuinigheid maken ons wie we zijn. Minder prettig dan we denken.

Wij Hollanders zijn de blanke maat der dingen. Racisme is een vreselijke balk, maar wij zien slechts een enkele splinter. Dit kabinet Rutte-zoveel is het beste slechte bewijs: slegs vir blankies.

We staren ons blind op in brons gegoten zeehelden en ingehuurde vuilbekken zoals Johan Derksen, maar zo zien we het grotere verhaal niet. Als we niet onder ogen willen zien wie we werkelijk zijn, dan verandert er nooit wat. Van de politiek hoeven we het niet te hebben. Etnisch profileren is een gezwel. Musea onderschrijven alle inclusie en kleuren, maar de top is witter dan wit.

Onbedoeld is Johan Derksen c.s. misschien wel de beste aanjager om nu eens korte metten te maken met ons waanidee over de egalitaire, faire en veelkleurige samenleving. I have a dream..

Gaarkeukens van grofheid

Mijn goede vriend Arjen verwoordde het treffend: “Ik was net tien minuten op twitter en ga nu eerst mijn handen maar eens goed wassen.” Social media zijn precies niet wat ze claimen. Het zijn gaarkeukens van onfatsoen, grofheid en verregaande vorm van belediging, intimidatie en het verspreiden van fake news en virussen van domdenken.

Over mijn bericht over de cover van The New York Times over de bijna 100.000 coronadoden in de VS kreeg ik reacties als dat zo’n aantal toch niks voorstelt en dat er veel meer mensen aan longkanker doodgaan. Pardon?

Social media zijn geen gezellige platforms maar rioolbuizen vol kwalijk riekende uitwerpselen. Het werd zelfs twitter nu te gek. Het gaf aan bij enkele tweets van Trump aan dat deze ‘ongefundeerd’ zijn. Dat is een nette formulering voor hitserij en het dwarsbomen van eerlijke verkiezingen.

Ik vind het leuk om naar uilen in een vensterbank of jonge pinguïns te kijken. Ik heb minder met vakantiefoto’s maar lees graag welke muziek ik toch echt niet mag missen of hoe een column van Diederik Ebbinge over Youp van ’t Hek veel leuker is dan de columns van Van ’t Hek zelf.

Ik vind dat allemaal wel grappig, maar ik ben geloof ik grenzeloos naïef of wens iets wat er niet komt: echte social media, gezellig. met ergens ver weg en deep down een afwerkplek voor gekkies die alle complotten in de wereld niet meer trekken.

 

De stem van de koning

Zondag zond de BBC ‘The King’s Speech’ uit, een fijne Britse feel-good movie over de stotterende koning George VI die zijn ketens verbreekt en zijn stem vindt.

Ik vond Willem-Alexander ook altijd maar een stotterende koning. En dan bedoel ik niet zijn pijnlijk verstotterde apologies in Indonesië, maar zijn ongemak en houterigheid waarmee hij steeds bevestigde wat velen dachten dat hij eigenlijk maar een beetje leeghoofdige flutkoning was.

Maar net als George Vi vond Willem-Alexander zijn stem, op een lege Dam, op een altijd beladen 4 mei. Opeens was daar een koning met een eigen stem, een eigen geluid, een eigen verhaal. Persoonlijk, helder, gedurfd en bijna anti-protocollair.

Kritisch naar zijn overgrootmoeder en helder formulerend hoe het kwaad als een virus wakkerde en hoe Sobibor begon in het Vondelpark met het bordje ‘niet voor Joden.’ Toen was ik weer een paar minuten stil…

Een andere wereld

 

Lang geleden al zong Ramses Shaffy hoe stil het was in de stad. Het Parool liet in de PS dit weekend de lege stad zien en ging in Amsterdam op zoek naar de schoonheid achter de sores. Terwijl ik dik ingepakt op het dak in de zon wat vitamine D tot me nam, stonden er files bij de stranden en boekten bouwmarkten recordomzetten. We zitten nog niet helemaal op één lijn, volgens mij.

Het is een andere stad, een andere wereld. Gisteren zag ik voor het eerst in drie dagen een vliegtuig overkomen. Onze wereld is enorm gekrompen. We zijn teruggeworpen op onszelf en de mensen om ons heen, en we zien mooie tekenen van solidariteit en naastenhulp en creatief verzet: we zingen, klappen en musiceren om de sterren van de zorg een hart onder de beschermende kleding te steken en de demonen te verdrijven.

We hebben niet alles onder controle, we zijn niet de ‘masters of the universe’, we mogen best wat bescheidener en voorzichtiger worden. De mens staat er op de schaal van beschaving en duurzaamheid al niet zo goed voor, laten we deze crisis vooral niet voorbij laten gaan om er wijze lessen uit te leren en liefde en zorgzaamheid te koesteren en als een vreugdevirus te verspreiden.

Grausluier

Dion Graus. Of beter: Dion Jean Gilbert Graus. Hij ziet er niet echt uit als een Tweede Kamerlid, maar dat is hij toch al dik 12 jaar. Je zou zeggen dat Graus er uitziet als een autoverkoper, maar dat is flauw, want dat was hij ooit. Hij heeft ook wel wat weg van een bokspromotor, een nachtclubuitbater of een dolende ridder. Ook als trainer van een iets te ambitieuze zondag vierdeklasser zou hij niet misstaan.

Dion Graus haalt vaak het nieuws, maar zelden positief. Hij heeft geen strafblad, maar zou er moeite genoeg voor hem gedaan om er wel een te krijgen. Mishandeling, bedreiging, stalking, gedonder over geld, een slaatje slaan uit een eigen initiatief voor een dierenleedmeldnummer, het hangt allemaal als een Grausluier boven de PVV’er.

Dion Graus is een zelfverklaarde Animal Cop, een strijder tegen dierenleed. Je ziet dat wel vaker, mensen die meer hebben met dieren dan met mensen. Dieren zijn trouw, mensen stellen teleur. Wat ook niet erg voor hem pleit, is dat hij als 52-jarige officieel nog steeds bij zijn moeder woont, hoewel dat weer te maken kan hebben met de moeilijke omgang met zijn ex-partners. Het kan ook te maken hebben met zijn parlementaire verblijfkosten waar nu herrie over is.

Dion Graus krijgt als parlementariër een dikke 20 mille per jaar voor verblijfkosten. De hoogte van die kosten wordt bepaald door hoe ver weg je woont van het parlement. Volgens menigeen woont Graus niet bij zijn moeder – verstandig, lijkt mij – maar in Leidschendam-Voorburg, om de hoek van de Tweede Kamer, en dat valt in een lager tarief.

Zo dat zou kloppen, dan zou Graus in twaalf jaar veel te veel verblijfkosten hebben gekregen. En dat als lid van een partij die het altijd over die anderen heeft die maar zakken vullen en kleven aan het pluche. Look who’s talking, zou ik zeggen. Maar uiteraard onschuldig totdat het tegendeel bewezen is. In alle rumoer is zijn strafblad nog schoon. Wel benieuwd hoelang Graus nog Kamerlid blijft. En hoe zit het met de heer Hiddema en de centjes?

Verziekt klimaat

trump

Misschien is Donald Trump wel de verpersoonlijking van The American Dream, de gedachte dat je – als je maar wilt en hard wilt werken – alles kunt worden wat je wilt. Onroerend goed tycoon, tv host, pussy grabber en zelfs president.

Die American Dream is natuurlijk één grote leugen. Je kunt in de VS helemaal niet worden wat je wilt. Het land is een sociaal moeras. De verdeling van de welvaart is om te huilen. De verstrengeling van bedrijfsleven en politiek jaagt het geld naar de rijken en houdt de rest van het land economisch gevangen. The American Dream is een nare droom.

In een rammelend en uitgewoond land werpt Donald Trump zich op als de redder van de Amerikaanse droom. Make America Great Again is de Goebbelsiaanse leuze die het volk in de stembus naar de grootste narcist aller tijden kreeg en dat nu al voelt hoe het enige belang van Donald Trump zijn eigenbelang is. Hij runt de VS als zijn bedrijven: top down, rucksichtslos, onbeschoft en alles in eigen voordeel.

Maar er is hoop. De hoop op impeachment en vervolging van een president die slechts de zakken van zichzelf en zijn soortgenoten vult en het belang van de VS ondergeschikt maakt aan zijn eigen deals en doelen. Misschien zit Trump wel eerder in de gevangenis dan dat de VS zich los kan maken van het Parijse klimaatakkoord.

Pandamonium

panda

Het heeft 16 jaar en heel veel geld gekost, maar Ouwehands Dierenpark heeft eindelijk twee panda’s on lease. Wu Wen en Xing Ya zijn door China voor 15 jaar aan Rhenen uitgeleend voor € 1 miljoen per jaar. Wat een feest.

De ontvangst op Schiphol gisteren deed vermoeden dat het Nederlands Elftal zich toch nog had weten te plaatsen voor het WK 2018. Maar het waren ‘slechts’ twee luie, vreetzieke beren die op afstand de asielprocedure hadden doorlopen en nu dus 15 jaar mogen genieten van de Hollandse gastvrijheid.

Wel raar toch, die gastvrijheid voor twee beren. Wat zien we in die beesten? Het zijn beren, you know, geen knuffelbeesten, ofschoon ik af en toe denk dat het allemaal fake is en dat er acteurs in die berenpakken zitten. Kijk maar eens goed naar de foto. Scary, no?

Maar goed, Nederland is blij en verenigd in berenvreugde. De massahysterie leidt lekker af van de files, de problemen in de zorg, en het dreigende wapengekletter. Ons hart opent voor panda’s en recent ook al voor hongerende Afrikanen waar ook zo’n soort mediapsychose nodig was om snel € 33 miljoen op tafel te toveren. Wij deugen best. Dat u dat weet.

En ach, waren we maar wat vaker enthousiast als het gaat om het naar Nederland laten komen van mensen uit den vreemde. Het contrast tussen de heldenontvangst van twee leasepanda’s en de steeds luider en opener geuite afkeer van alles wat anders is dan ons saaie zelf, begint verontrustende vormen aan te nemen.

Binnenkort gaan er 10.000 mensen per dag in Pandasia (die had ik wel willen verzinnen…) naar twee bamboe kauwende beren kijken en een selfie maken. Als iemand dat een tijdje geleden als plan aan me had voorgelegd, dan had ik het met een sierlijke boog in de prullenmand gegooid. Tsja. Ik begrijp kennelijk niet meer wat het volk wil. En daar sta je dan, als PvdA’er.