Spaghetti Tarantino

Bij het begin van Django Unchained denk je dat je een halve eeuw terug in de tijd wordt geschoten, naar een western met schreeuwerige titles en je verwacht ook elk moment Frankie Avalon of Tony Bennett met het titellied van de zoveelste cowboyfilm. Of is het eerder een spaghettiwestern à la Tarantino met Ennio Morricone als hofcomponist?

Bij Quentin Tarantino is weinig wat het lijkt en veel wat het niet is, en het lijkt erop alsof de regisseur er het grootste genoegen in schept zijn encyclopedische kennis van de film in zijn eigen films te proppen tot het punt waarop hij zichzelf citeert en ooit zal gaan herhalen.

In de stijlvaste herhaling herkent men de meester, en de herhaling bij Tarantino is geweld en humor, of humor en geweld, en herhaling is nu ook dat Christoph Waltz voor de tweede maal op rij een Oscar in ontvangst mag nemen in een eigenlijk iedentieke rol van bounty hunter, eerst als SS’er in Inglorious Bastards en nu als de premiejager in Django Unchained.

Er is heel veel te lachen bij Django Unchained. De scène met kibbelende Ku Klux Klanleden die klagen over hun kappen die niet goed zitten is echt fantastisch. Maar veel lachen is ook wel om de spanning bij jezelf te breken; het geweld in Django Unchained dreigt voortdurend, en dat geeft de film 2 uur en 45 minuten permanente spanning en dreiging met geweld.

De film speelt in 1858, in de Zuidelijke Staten waar plantage-eigenaren als Calvin Candie op zijn Candyland (een heerlijke rol van Leonardo di Caprio) met slaven alles mogen doen wat ze willen. Het kan geen toeval zijn dat Waltz ook in deze film een Duitser speelt, Dr. King Schultz, een neptandarts met blanco volmacht, een SS’er voordat er SS’ers waren, maar misschien slaat mijn fantasie nu nog verder door dan die van Tarantino.

Want misschien is Amerika 1858 dan ook wel gewoon Amerika 20nu, waar iedereen gewapend is, waar random wordt gemoord, en het geweld een permanente angstdeken over het land legt. Tarantino zal het niet hebben bedoeld, hoewel je dat maar nooit zeker weet. In zijn Amerika van 1858 gutst het bloed van het scherm alsof moorden een computergame is. Django Unchained is Spaghetti Tarantino, een waanzinnige film, en volstrekt terecht dat dit in meerdere betekenissen originele scenario een Oscar kreeg.

Single Bullet Theory

Het was een klein bericht, aan de bovenrand van pagina 3 van Het Parool gisteren. ‘Almeerder raakt twee mensen met één kogel.’ Terrence A. schoot eind mei van dit jaar op het Stationsplein van Almere tijdens een ruzie twee mensen neer. De kogel doorboorde de man waar Terrence A. ruzie mee had, en raakte een omstander in zijn zij. De rechtbank in Lelystad vond deze dubbele moordpoging twaalf jaar cel waard.

Een kogel die twee mensen raakt. Het komt vast wel vaker voor. De beroemdste werd afgevuurd in Dallas, Texas, op 22 november 1963, en zou zowel president John F. Kennedy als de voor hem gezeten gouverneur John Connally meervoudig hebben verwond.

Die kogel is misschien wel de beroemdste kogel ter wereld, in ieder geval de meest besproken en het meest betwist. In het offciële onderzoek van de Warren Commissie naar de moord op JFK is de kogel bekend geworden als Commission Exhibit 399, of CE 399, The Single Bullet, door critici aangeduid als The Magic Bullet.

Volgend jaar is het een halve eeuw geleden dat Kennedy in Dallas werd vermoord. De controverse over door wie is nog steeds uiterst levendig. Centraal in de controverse staat of Lee Harvey Oswald de enige schutter en dader was (als hij het al deed), of dat er meerdere schutters waren, en dat er (dus) een samenzwering was.

In die controverse spelen het aantal afgevuurde kogels, de locatie(s) en de timing de hoofdrollen, naast de wereldberoemde ‘stomme’ film van Abraham Zapruder die de moordaanslag vastlegde. Anders dan Terrence A. kon Oswald niet worden berecht. Een dag na zij arrestatie werd Lee Harvey O. uit de weg geruimd door Jack Ruby, duistere nachtclubeigenaar met maffia-banden die met zijn ‘nobele daad’ Jackie Kennedy het leed van een traumatisch proces wilde besparen.

Er zijn nog steeds aanhangers van The Single Bullet Theory, maar het overgrote deel van de Amerikanen is ervan overtuigd dat er op die 22e november 1963 op en rond Dealey Plaza in Dallas meerdere  schutters waren en dat er dus een samenzwering was die – met de Warren Commissie als verhikel – snel en vakkundig richting doofpot ging.Volgend jaar november zal er weer een enorme exposure zijn over wat, wie en hoe op 22 november 1963.