Met pek en veren

SamsomHij kan er niets aan doen. Maar altijd als ik Diederik Samsom zie, dan denk ik aan iemand anders. Aan Jelle ten Rouwelaar, bijvoorbeeld, de keeper van NAC die zo op Samsom lijkt, en andersom. Of ik denk zelfs heel heimelijk wel eens aan Job Cohen, de voorganger van Samsom. Job wist niet wat een heel casino kostte, had de cijfers niet paraat, maar had alles in zich om boven zichzelf uit te stijgen als hij niet zo’n last van zichzelf had gehad.

Diederik Samsom lijkt me iemand die heel erg last heeft van zichzelf. Onstuitbaar, over-energiek, liever in de Kamer dan in de kamer thuis, en behept met een drammerige gelijkhebberij die ik al lang niet meer ben tegengekomen bij de sociaal-democraten. Empathie is niet het eerste woord dat je bij Diederik te binnen schiet. Niet voor niets had de partij hem deze campagneweken van de straat gehaald. Iedereen ging bij hem aan iets anders denken. Aan een andere partij vooral.

Gisteravond had ik in een split second even met hem te doen. Hij moest in Amsterdam voor zijn frontsoldaten toegeven dat hij verloren had. Weer verloren. Veel verloren. Heel veel verloren. Weggejaagd uit Groningen, verpletterd in de grote steden. Met pek en veren verwijderd uit de ooit zo sterke sociaaldemocratische wingewesten. Ik had niet met hem te doen uit misplaatste zieligheid. Maar wel omdat ik zag dat hij het niet zag. Wie snapt wie nu niet?

Diederik heeft altijd gelijk. Alleen de kiezer, die ziet het niet. Nog niet. Daarom is voor de Diederikken van deze wereld de mokerslag van gisteren juist een aansporing om nog harder over dezelfde rails te gaan rennen. Dan volgt de rest vanzelf wel. Want ik heb gelijk. Ik weet waarheen. En waarvoor. Maar drie nederlagen op een rij, dan moet het oproer toch gaan kraaien. Senator Adri Duivesteijn opende vanochtend de beschietingen. Hij had het over een leiding met tunnelvisie. Losgezongen van de achterban, zonder herkenbare visie.

Diederik Samsom ís nu Jelle ten Rouwelaar. De doelman van NAC probeert het vege lijf te redden en degradatie van NAC te voorkomen, en Samsom moet nu hetzelfde doen. Hij gelooft dat hij het herstel en al het zoet na het zuur morgen wel kan verkopen aan zijn inmiddels wat anorectische achterban. Hij gelooft dat de achterban hem uiteindelijk wel zal gaan begrijpen. Dat hij toch gelijk krijgt. Het lijkt me wankel. En in de verte zie ik de pek en de veren. En te weinig achterban. Maar ach, Diederik weet het natuurlijk weer beter.

In alle staten

DebatWe moesten vandaag thuis tegen RAP. Maar dat ging dus mooi niet door. Te weinig spelers. Te geringe opkomst. Dat is een mooi bruggetje naar de verkiezingen voor de Provinciale Staten woensdag. Daar zal de opkomst ook niet hoog zijn. En waarom zou je ook gaan stemmen? De politiek doet alsof die provinciale staten helemaal niet bestaan of in ieder geval er niet toe doen.

De partijleiders – het zijn weer allemaal heren – zijn slechts bezig met Den Haag, met het kabinet, wie steunt wat, een miljardje wel of niet bezuinigen, het afvangen der vliegen, en het heerlijk door elkaar heen toeteren.Kortom: Den Haag praat weer heerlijk met zichzelf. Daar komt geen provincie aan te pas. Anders dan het trapje om de Eerste Kamer te kiezen. Het opstapje naar Den Haag.

Geen voetbal vandaag, maar gelukkig wel de zondagbrief van Hans Spekman waarin de voorman van de PvdA met name het campagnevolk harten onder de riemen wil steken. Het is mooi gebeeldhouwd beton van Spekman. Hij had van Stadskanaal tot Heerlen een motivatie geproefd die dieper zit dan een verkiezingscampagne. Hij stelt dat sociaaldemocraten niet cynisch worden en somberen: een sociaaldemocraat legt zich niet neer bij zogenaamde voldongen feiten. Daar kan de mens weer even verder mee.

Het mooiste beeld dezer dagen was toch Ivo Opstelten in een wit VVD-campagnejasje. Hij stond met wat folders in Den Bosch, Hij wekte de indruk nog niet op de hoogte te zijn van zijn vertrek als minister. Net zoals de hele VVD niet goed op de hoogte is van de walmen van onbeschaamdheid die in alle staten ruikbaar zijn. De grootste onbeschaamdheid kwam van minister Schippers. Zij had de gotspe van het jaar door te stellen dat de VVD ‘..een kunstje was geflikt.’ Je moet maar durven om zo weg te praten van je partij van dubbel declareren, graaien en fraude.

De pest aan ouderen

OudJob van Amerongen is een dierbare vriend. Als er meer mensen zoals Job zouden zijn, dan zou Mokum en omstreken daar flink van opknappen. We spreken elkaar een paar keer per jaar. Hapje eten, wijn op tafel, en onszelf op tafel, en natuurlijk Ajax, de kinderen, onze PvdA en de toestand in de wereld. Ik ben trots op Job. Hij doet werk wat weinigen willen. Verpleegkundige in de ouderenzorg. Hij werkt zich zes slagen in de rondte. Voor een salaris wat bewijst dat we in Nederland de pest aan ouderen hebben.

‘We hebben dus de pest aan ouderen’ is de kop die Het Parool zette boven een groot ingezonden stuk van Job gisteren. Hierin fileert hij de ouderenzorg, de dikke middelvinger die wordt opgestoken naar mantelzorgers en de holle mantra van de participatiemaatschappij, synoniem voor ‘zoek het zelf maar uit.’ De ouderenzorg is de afvoerput van onze samenleving, waar iedereen veel minder betaald krijgt dan in andere zorg. We hebben de pest aan ouderen. Ouderen zijn alles wat wij niet willen zijn, maar toch graag ooit willen worden. Maar hopen dat er dan nog een paar Jobs zijn.

Recent vertelde Job mij over zijn zorgen over de ouderenzorg, over zijn eigen twijfel of hij dan maar dag in en week uit bij dat afvoerputje moest zijn, in een zorgwereld van bureaucratie, managersterreur, landje pik, bestuursbonussen en alles wat je verder eigenlijk niet wilt weten. Voor Job – de vriendelijkheid en voorkomendheid zelf – is het stuk in Parool bijna een noodkreet. Zo fel bijt hij meestal niet van zich af. Hij is boos, bezorgd en teleurgesteld, zoals helaas zovelen die zich voor wat zilverlingen het snot voor de ogen mogen werken.

Job is een sociaal-democraat in al zijn DNA. Bij elke misstand die wij bespreken, roept Job dan vrolijk ‘daar zou de PvdA eens iets aan moeten doen.’ Het is een grap. Maar het is Job ook ernst. Al 33 jaar lid, en voor zijn gevoel door zijn eigen partij en zijn eigen mensen in de kou van de afvoerput gezet. Dat verdriet mij. Job mag 60 uur per week werken en doet dat met alle liefde die hij heeft. Maar als zo iemand geen liefde meer voelt maar minachting, holle frases en de pest aan ouderen, dan gaat op een slechte dag ook bij hem het licht uit.

Iedereen de straat op

kuzu-568x378Het was niet helemaal de week van de PvdA, zal ik maar zeggen. Eerst het idiote rapport dat PvdA-bestuurders wil verplichten om 25% van hun tijd door te brengen onder het volk, voorheen de achterban. Iedereen de straat op. Een desperate poging het treurige electorale tij te keren.

Maar het credo ‘iedereen de straat op’ kreeg niet geheel onverwacht een geheel andere dimensie. De PvdA-kamerleden Tunahan Kuzu en Selcuk Öztürk stapten donderdag uit de partij en zijn nu voorgedragen voor royement. Twee zetels minder in de Tweede Kamer, en een ruzie waarvan de ruiten nu nog staan te trillen in hun sponningen.

Het is de zoveelste zet in het schaakspel tussen PvdA, haar achterbannen, en hoe de partijlijn in delicate balans verkeert met wat bijvoorbeeld Kamerleden van Turkse origine mogen doen of laten in ruil voor hun electorale aantrekkingskracht. De PvdA had zich laten waarschuwen voor ‘deze heren’, zoals vice-fractievoorzitter Martijn van Dam hen noemde.

Spekman en Samsom wilden niet luisteren, en plaatsten hen op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer. Pijnlijk voor hen dat ‘de heren’ er na twee jaar de brui aan geven, ofschoon Samsom meent dat hij ze heeft weggestuurd. Het wordt in zijn eigen partij ontkent. Het Parool sprak vandaag over ‘ontbindend leiderschap.’ Dat is een keiharde.

Maar het is een conclusie die past bij een partijleider van een ontbindende partij die de eigen politici nu onder dwang onder gewone mensen wil laten verkeren. Veel erger kan het niet worden. Hoewel. Vanaf 1 januari schijnt er het nodige te gaan veranderen in de zorg.

Dankzij de moeder van staatssecretaris Van Rijn weten we dat de urine nu soms al tot de enkels staat. De boosmakende hallelujah-campagne die zijn departement voert, doet het ergste verzen voor de mindset van de PvdA-bestuurders. Gelukkig zijn er binnenkort verkiezingen. Mooi moment om gewone mensen te laten spreken.

Zwarte Pieter

pieterhilhorst1-621x320Vandaag kwam de PvdA-Amsterdam naar buiten met een rapport over de voor de partij zo dramatisch verlopen gemeenteraadsverkiezingen dit jaar. De hoofdconclusie: lijsttrekker Pieter Hilhorst en de PvdA pasten niet bij elkaar. Dat is toch wel een erg pijnlijke conclusie. De verkeerde man op de verkeerde plaats.

Velen in de partij – ik hoorde erbij – vonden het maar niks: de PvdA in handen geven van een rookie en die dan ook nog belasten met de zwaarste wethouderspost in de slagschaduw van de naar Den Haag afgereisde Lodewijk Asscher. Het was vragen om problemen. En die kwamen er. Met verbanning naar de oppositiebanken als zwaarste straf.

Het leek wel of Pieter Hilhorst zich tijdens de campagne constant afvroeg waarin hij terecht was gekomen. Iedereen leek uit op zijn bloed, en toen de komma verschoof bij betaling van woonkostenminima was er geen houden en redden maar aan. De nieuwe leider was aangeschoten wild voordat iemand hem had kunnen uitleggen in welk spel hij speelde.

Zo werd en kreeg de nieuwe politiek leider de Zwarte Pieter. Het moet toch die ingeslepen wij-weten-wel-wat-goed-voor-u-is-mentaliteit zijn die partij en Pieter zo de bocht uit deden vliegen. De nieuwe trainer van Ajax die nog nooit heeft gevoetbald, u zou het niet pikken. En zo verloor de PvdA in Amsterdam misschien wel haar belangrijkste verkiezing. De leider vertilde zich en hij en partij waren eigenlijk helemaal niet voor elkaar bedoeld en bestemd.

Het oproer kraait

samsom2Deze week overleed Harry Verheij, verzetsman, februaristaker en vele jaren voor de CPN wethouder in Amsterdam. Een groot man uit andere tijden. Nog verder terug in de tijd was het in de hoofdstad de tijd van onderkoning Floor Wibaut. Gisteren kreeg ik van vrienden zijn biografie Wibaut de Machtige, met de M van machtige in kapitaal, en dat zegt alles.

Verheij, Wibaut (foto), het waren mannen van graniet, mannen die de wereld beter wilden maken dan hij toen zeker nog niet was. Nu klagen we vaak over gebrek aan grote mannen (laat staan vrouwen), en dat klagen is vooral sociaaldemocratisch van klankkleur.

Twee dramatische verkiezingen, desastreuze peilingen en het oproer kraait weer alom. Ik las dat het zelfs Code Rood is. Leuk gevonden. Veel van dat oproer is gericht op Diederik Samsom die feitelijk partijverraad voor de voeten wordt geworpen. Zo gaan we met elkaar om.

Wouter Bos liet deze week ook even zien hoe het moet. Ella Vogelaar – ze is al gevloerd – kreeg van Bos nog wat trappen na, goed voor diep rood. Des te gênanter als je ziet hoeveel sociaaldemocratische vrienden op die posities zaten (en zitten) bij corporaties waar miljarden is verpokerd. Maar daar hoorde je Bos niet over.

Het oproer kraait. Het electoraat haakt massaal af bij een partij die het een roept en het ander doet. Een partij die losgezongen is van eigen tradities en waarden. Was het maar waar dat de Brutus-aanslag-in-voorbereiding op Diederik Samsom het probleem dat PvdA heet zou oplossen. Dan zou ik direct van de partij zijn.

Wortel in de vuist

Jetta-Klijnsma-621x328Van Mark Rutte moesten we een nieuwe auto kopen. Goed voor de economie. Zelf rijdt hij nog steeds in zijn prehistorische Saab. Van staatssecretaris Jetta Klijnsma (zelfde kabinet, andere partij) moeten we een huis kopen. Want als het huis is afbetaald, kun je prima van je AOW leven, en heb je geen last van je pechpensioen.

Het is wat, die goedbedoelende politici. Leuk dat een sociaal-democrate mensen met pensioenproblemen aanraadt dan maar een huis te kopen. Het is er ook echt de tijd naar. Maar Klijnsma is nog veel creatiever. Zij kent ook mensen die een moestuin hebben. Dat levert veel groente en fruit op. Dus wie een pensioengat of -ravijn vermoedt of heeft: neem een moestuin.

Klijnsma schijnt slim te zijn. Zij is ook een soort sociaal geweten in de PvdA. Maar ergens gaat het dan mis. Dan komt de losgezongen lariekoek. Dan komen we met een moestuin. Sla je slag. Het is dit soort onbenul dat sociale media doet ontploffen en sociaal-democraten voor de zoveelste keer achter de oren doet krabben. In plaats van een roos nu een wortel in de vuist. Het kan verkeren.

Nee, dan Laurens Ivens, kakelverse wethouder te Amsterdam. Van de SP. De partij die de moestuin al lang in het logo heeft. Vroeger een balletje op jacht naar geld, maar inmiddels genezen, en hij levert zelfs salaris in. Ik dacht dat wethouder te Mokum niet zo slecht betaalde, maar bij de ANWB van Van Woerkom verdiende Ivens kennelijk (nog) meer.

Net als die moestuin zal Ivens ook niet precies bedoeld hebben wat hij zei in Het Parool gisteren over Emile Roemer en zijn werk als fractiemedewerker in de Tweede Kamer: “Ik schreef zijn teksten, hij sprak ze netjes uit, dat ging goed.” Nou, zo’n jongen komt er dus wel. Wethouder Wonen. Leeft met vriendin op 50m2 in de Indische Buurt. Nou, dan ben je van het goed tomatenhout gesneden. Vanaf heden te bewonderen in de Stopera.

Noord-Korea is er niks bij

d66.mobielMokummert weet wel hoe het zit met de gemeentepolitiek in zijn Amsterdam: ‘Noord-Korea is er niks bij.’ Het was zijn schelle observatie op de site van AT5 van de formatie van het nieuwe stadsbestuur. Winnaar SP blijft aan de kant, verliezers GroenLinks en VVD mogen de flanken van D66 bemannen.

Terwijl Mokum zich indrinkt voor de eerste koningsdag, gaat zeer waarschijnlijk gebeuren wat menigeen maar steeds ‘historisch’ noemt: geen PvdA-deelname aan het hoofdstedelijke stadsbestuur. We run this city heeft bijna 70 jaar gekleefd aan de PvdA. In de recente campagne leek het wel alsof de PvdA eigenhandig ooit die Dam in de Amstel had gelegd.

Voor een republiek viert Amsterdam wel erg uitbundig het jaarlijkse Oranjebal. Elk jaar kopen we weer terug wat we het jaar ervoor verkochten. Elk jaar is Mokum magneet op de provincie die hier graag – met ons – losgaat, gewoon omdat het kan, of beter: moet.

Morgen weer schattig krassende meisjes met viool, eieren gooien, een break dance hier en daar, en ook wij gaan gewapend met optimisme en nog goed speelbare cd’s en dvd’s en slechts één keer gelezen boeken de straat op, hopend op wat handel. Wie kan het niet goed gebruiken?

En intussen in Noord-Korea aan de Amstel? Daar blijven – zo lijkt het – GroenLinks en VVD aan het bewind, en verjaagt D66 de PvdA uit het centrum van de nieuwe coalitie. Andere tijden. Maar een Koninginnedag blijft gewoon een Koningsdag. Het dondert niet wie er regeert. Lang leve de lol.

Route 66

01 Hans van Mierlo spreekt Joop Den Uyl  bij D'66 congres 14-12-1969Mijn vader was van D’66, ik meer van Joop, en later ook nog wat blauwe maandagen PSP. Mijn vader hing posters van D66 voor het raam. Ik vond het niet kunnen. En toen hij tussen neus en nagerecht vertelde dat hij misschien wel in de gemeenteraad zou komen voor D’66, was een breed buldergelach zijn – onverdiende – lot. Nooit meer iets van gehoord.

D’66 was toen nog van HAFMO en van Jan Terlouw, nog voordat de krullenbollen binnen kwamen. D’66 piekte en daalde diep, en regeringsdeelname eindigde in tranendallen, tot bijna opheffing toe. Wie nu zeurt over electorale schommelingen: D’66 wist toen niet beter. NIks nieuws, dus.

En nu is D66 – zonder komma inmiddels – virtueel de grootste partij van het land. Zo raar kan het lopen. Route 66. De Gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart leken wel een stille staatsgreep, zeker in de grote steden. Van splinter en klein links broertje is D66 nu na bijna een halve eeuw in het centrum van de macht. Het kan verkeren.

Ooit waren D’66 en de PvdA vrienden op links. Toen hamerde D’66 nog hard op de democratiseringstrommel, en de PvdA vond zo’n kleiner broertje wel leuk en handig. Het spel is veranderd. En de partijen staan elkaar naar het leven. Vier jaar geleden was D66 al uit op de sociaaldemocratische scalp hier in Amsterdam, en nu zie en merk ik hoe de afkeer van beide partijen hardgrondig wederzijds is.

D66 en GroenLinks hebben nu een groen pact gesloten voor Mokum, maar missen nog een derde partij. Ik kan mij niet voorstellen dat de nazaten van Joop tekenen bij het kruisje. De SP zie ik ook niet als de heilspartij. Dus wordt het VVD. En blijft de PvdA voor het eerst sinds het pleistoceen buiten het College van B&W. Wint mijn vader toch nog.

Vijftig tinten grijs

wimkok1Terwijl de Chinese restaurants in Nederland door nieuwe wetgeving honderden koks tekort dreigen te komen, blijkt een Nederlandse kok juist de omgekeerde weg te gaan: Wim Kok is sinds enkele maanden niet besturend-commissaris bij de Chinese Construction Bank. En daar maak ik geen flauwe grappen over.

Slecht betaald is het niet die negen retourtjes China die Kok jaarlijks maakt. De Telegraaf rekende al met graagte uit dat het oude rode boegbeeld Kok € 4.700 per vergadering krijgt, en dat is toch behoorlijk ruim boven modaal.

Wim Kok – twee kabinetten lang voorzitter van Nederland – is de verpersoonlijking van het brave, grijze Nederland van een broodje ham en een broodje kaas, het doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, het was de timmermanszoon uit Bergambacht met paplepels tegelijk ingegoten.

Onder Kok verloor der PvdA wat er nog aan socialistische veren zat vastgeplakt. In het Paarse tijdperk werd de PvdA Kok en Kok de PvdA: het grijze midden, veilig koersen, niet te breed, niet te ver, dan kom je het verst. Onder Kok leek Nederland wel ‘af’, een sociaalliberale heilstaat het hoogst haalbare.

Na de politiek kwam het bedrijfsleven, en commissaris Kok gleed daar op glad ijs en kukelde in wakken. Hij praatte recht wat vroeger nog keurig krom was, en wat hij ooit mooi omschreef als ‘exorbitante zelfverrijking’ mocht nu rekenen op zijn fiat. Wiens woord men eet, wiens bonus men geeft.

Nederland onder Kok heette Paars maar was vijftig tinten grijs. Gelukkig bleek Nederland niet ‘af’. Langzaam poogt de PvdA wat veren terug te vinden. Het gaat van ‘au’. Benieuwd hoe het ‘onze Wim’ vergaat aan de Chinese vergadertafels. Of zijn stevig postuur, zijn opvallende, en zijn wat norse voorkomen indruk maken. Een broodje kaas en een broodje ham zitten er niet in. Als hij maar niet die grap van Gordon over nummer 39 met rijst maakt.