Yesterday

McCartneyIk geef toe dat ik wel eens gniffelde als er weer een bejaarde band het podium werd opgerold, maar ik geef het nu grif en ruimhartig toe: ik heb kaarten gekocht voor het – tweede – concert van Paul McCartney in de Ziggo Dome begin juni. Mijn eerste en zeer waarschijnlijk laatste kans om één van The Fab Four in levende lijve te zien.

Je mag voor The Rolling Stones zijn, maar The Beatles waren en zijn toch de maat der dingen in de popmuziek. The Stones waren ruiger, gruiziger en gingen en gaan langer mee, maar zijn muzikaal toch minder baanbrekend en belangrijk dan het op eenzame hoogte verkerende oeuvre van de mannen uit Liverpool.

Paul McCartney is de link met mijn jeugd, de singeltjes die ik mocht kopen, de film Help! die ik met mijn ouders in de bioscoop in Vlaardingen zag, de haarlengtes die inspireerden en de nummers die ik nu nog in slaap mee kan zingen. The Beatles veroverden niet alleen de wereld, maar veranderden ook de wereld. Hun invloed duurt al vele malen langer dan de relatief korte periode van immens succes.

Paul McCartney is heel erg mijn Yesterday en ik mag daar graag schaamteloos sentimenteel over zijn omdat het zoveel goede herinneringen op een prettige waakvlam houdt. Ik verwacht geen fantastisch concert op 8 juni, het is al goed genoeg als Paul het haalt en dat ik ga en er ben, en heel even heel erg fan ben van een man die staat voor een hele band die een hele belangrijke rol speelde in mijn jeugd. Vanaf daar is het leven een Long and Winding Road geweest waar The Beatles zelden ver weg waren. Ik verheug mij.

Stairway to California

LedZVoor een aantal heren op leeftijd die elkaar haten, viel het concert van The Eagles in de Ziggo Dome nog best mee. Het was de derde keer dat ik de band zag, en elke keer werd het minder, zoals gebeurt met het stijgen der jaren en de herinneringen aan toen steeds meer een zeurderige trip down memory lane worden.

Frank Zappa was heel helder: we’re only in it for the money. Dat zijn The Eagles nu ook. Vandaar waarschijnlijk dat de groep nogal mechanisch en liefdeloos overkwam, hoe technisch perfect alles ook klonk en de mannen nog als nightingales zongen.

De mega-mega-hit Hotel California was niet eens de uitsmijter, maar is naast wereldberoemd ook betwist. Gitarist Don Felder zou de riffs van het nummer bewust of onbewust hebben gevonden bij het nummer We used to know van Jethro Tull. De gelijkenis is ook werkelijk meer dan frappant.

The Eagles komen ermee weg. Dat lijkt Led Zeppelin niet te lukken. De band wordt – na ruim 40 jaar ! – in de V.S. aangeklaagd voor het jatten van hun opus magnum Stairway to Heaven van gitarist Randy California van Spirit. Nabestaanden van California hebben de zaak aanhangig gemaakt, eerder lukte dat niet vanwege ‘gebrek aan geld.’ Dat probleem zou nu wel eens verholpen kunnen worden.

We’re only in it for the money. Niets of alles is toeval. Op het titelloze vierde album van Led Zeppelin waar het prijsnummer Stairway to Heaven op staat, is ook het nummer Going to California te vinden. Hotel California. Randy California. Going to California. Zou dat de geheime boodschap zijn die verstopt zit in de symbols van Led Zeppelin IV?