Starr for a day

jimmynicolIn juni 1964 waren The Beatles twee dagen in Nederland. Het was het enige bezoek van The Beatles aan ons land. John Lennon kwam nog een keer. Voor zijn Bad Peace met Yoko Ono, in het Amsterdamse Hilton. Ringo Starr was hier nooit. Hij was ziek – ingestort in Denemarken – en vervangen door Jimmie Nicol.

Terugkijkend naar het Beatles-bezoek en hun rondvaart door de Amsterdamse grachten, is het gek om bij The Fab Four niet Ringo maar deze uitzendkracht Nicol te zien die halsoverkop was ingevlogen vanuit Londen voor wat 8 concerten met The Beatles zouden blijken te zijn, van de veilinghallen in Blokker tot Melbourne.

George Harrison was dikke maatjes met Ringo Starr, en moest die Nicol niet. Hij wilde liever de tournee cancellen, maar werd toch overgehaald. Nicol zou riant zijn betaald voor zijn invalbeurten, maar zeker is dat zijn uiterst korte claim to fame desastreus zou blijken te zijn voor Nicol. Het geld was goed, maar het leven na het korte sterrendom hard en pijnlijk.

Nicol – bijna 75 – leeft teruggetrokken in Londen. Hij heeft zijn Starr for a day nooit te gelde willen maken, uit respect voor The Fab Four, maar misschien toch ook omdat er niet zo heel veel te melden was, anders dan dat alles wat The Beatles deden en zeiden belangrijk was, al deed je maar een week of twee mee, zoals Jimmie Nicol.

Imagine

lennon.34

Stel je voor, een 34-jarige oudere jongere uit LIverpool komt auditie doen bij The Voice. Zijn Imagine doet het niet echt lekker bij de jury. ‘Een beetje te dramatisch,‘ volgens de een en ‘je probeert wel heel veel te vertellen in een kort tijdbestek.‘ Het gegeven is leuk. En raakt veel meer dan alleen het grappige filmpje dat het goed doet op YouTube.

De vraag is indringend: zou John Lennon nu bij The Voice een deuk in een pakje boter trappen, of roemloos en anoniem terug moeten richting Mersey. En de volgende kandidaat dan, Bob Dylan, met zo’n stem kom je echt niet in de volgende ronde.

Het is de SBS-RTL-ziekte van het pluggen en promoten van vierderangs talent als the next generation, terwijl het echt alleen maar gaat over uitgekiende PR en marketing, product placement en de dik betaalde sms’jes van kapitaalkrachtige pubers.

De werking is dodelijk. Al het zangtalent moet wel goed zijn want het krioelt van dit soort programma’s en er wordt massaal naar gekeken. De omgekeerde bewijslast. Het is goed want het is populair. Bij The Beatles was het andersom. Bij Dylan ook.

Mijn kinderen moet ik blijven uitleggen dat er ook programma’s zijn en bedacht kunnen worden waar niet elke week weer iemand naar huis wordt gestuurd op onterecht opgepijpt. Dat het onecht is, onwaarachtig, smakeloos, en slechts gefocust op wurgcontracten voor winnaars en het verrijken van de John de Mollen van deze wereld. Imagine: no need for greed or hunger, a brottherhood of man…