Een tandje bij

denbriel

Het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht is het beste ziekenhuis van Nederland, zo blijkt uit de AD Ziekenhuis Top 100. Dat is mooi, en een mooie opsteker voor de stad Dordrecht die vorige week in de Volkskrant onder de kop ‘Het verdriet van Dordrecht’ nog model stond voor de ingehaalde stad.

Waar gewonnen wordt, wordt ook verloren. Onderaan de lijst van het AD bungelt Medisch Centrum Leeuwarden, persoonlijk pijnlijk omdat mijn moeder daar al weer vele jaren her overleed. Maar zo gaat het leven. De directeur van Leeuwarden laat het er echter niet bij zitten. Hij zag plek 100 als ‘..extra reden om er een tandje bij te zetten.’. Dat wordt dus niks met zulk eng managmentgewauwel.

Maar wat ik plots met Dordrecht heb? Ik werk er. Sinds kort. Een paar dagen per week. Voor een half jaar. Bij het Dordrechts Museum, Het Hof, Huis van Gijn en het regionaal archief. In een oude stad die een uitvergroot model is van het Den Briel (of Brielle..) waar ik mijn jeugd grotendeels doorbracht. En aan die jeugd moest ik deze week weer denken toen onze jongste dochter Hedda 12 werd.

Want waar was ik toen? Ik was ook een brugpieper met een veel te zware tas die door zijn ouders van de Rijks H.B.S. te Den Briel werd gedeporteerd naar Spijkenisse omdat daar het lesrooster wel goed gevuld was. Plots zat ik niet meer om de hoek op school (zoals Hedda nu), maar 15 kilometer verderop. Het bleek een zegen.

En Dordrecht en Den Briel lijken niet alleen op elkaar, ze zijn ook verbonden in de tijd, zoals ik dat me mijn moeder was en ben en nu met mijn dochter ben en zal zijn. In Dordrecht wordt nu hard gewerkt aan Het Hof waar de geschiedenis verteld en zichtbaar wordt met als uitdagende claim  ‘Hier begint Nederland’, refererend aan een illegale Statenvergadering in 1572, niet toevallig hetzelfde jaar waarin – op 1 april – de Geuzen Den Briel veroverden op den Spanjaard.

Op 1 april verloor Alva zijn Bri(e)l, zo leerde ik al op de lagere school. En ‘In naam van Oranje doe open de poort, de watergeus ligt voor Den Briel..’. Prachtig vond ik dat als klein kereltje. De schaduwzijde was dat ik een nep 16e eeuws pakje aan moest voor de 1 april-viering. Dat was gênant. Maar iedereen moest. En zo is het historisch besef er goedmoedig ingeramd, van Brielle toen tot Dordrecht nu.

De prullenbak in

Het is crisis. En al lach je als premier nog zo je kaken stuk, niemand wordt er vrolijk van. Steeds breder wordt het gevoel gedeeld dat dit kabinet Rutte 2 niet de aanpak en niet het politieke draagvlak heeft om ons land weer richting tunneluitgang te leiden. Sterker nog: Nederland wordt kapotbezuinigd om het braafste jongetje van de klas te zijn in Brussel waar de ene brand na de andere woedt. Leg het maar eens uit.

Het begon zo leuk. Vette verkiezingswinst voor VVD en PvdA, en dus hup, samen in een kabinet, alsof er nooit een Rutte 1 was, en alsof het ontbreken van een meerderheid in de Eerste Kamer een technische formaliteit was. Hoe euforisch, hoe kortzichtig, hoe dom. In plaats van regeren loopt het kabinet links en rechts te leuren om steun, en dat wordt duur betaald.

Hans Wiegel weet het wel. Dit regeerakkoord, dit vodje, kan zo de prullenbak in. Het Friese rayonhoofd pleit voor een tussenformatie waarbij meer partijen aan boord worden gehesen en het regeren makkelijk wordt, toch fijn in tijden van pest en cholera.Wiegel mengt zich natuurlijk weer op het juiste Wiegelmoment, net nu de peilingen voor de regeerders all time low zijn. Zo gebruik je macht en invloed.

Spanje wordt verscheurd door corruptie en massale werkloosheid, Italië is weer en nog steeds onbestuurbaar, Cyprus wacht een bankrun, in deze heisa is het zelfs voor Geert Wilders lastig om nog iets te schreeuwen. Hij stond op de markt in Spijkenisse – de stad van mijn Middelbare School – om het protest aan te vuren tegen het kabinet. Hij is in breed gezelschap.

Rutte 2 lijkt geen lang leven beschoren, dat is onhandig, maar gevolg van macho-blinde-domheid. Misschien wordt het nog beter, maar komt het ook goed? Slechte peilingen en veel gedonder jagen het enthousiasme al rap een kabinet uit. Wij wordt weer ik en jij. Waar je eerst zocht naar de overeenkomsten en de eigen vrije ruimte, komen nu de tegenstellingen en de afgunst en de jij-bak boven. De prullenbak wacht. Hoe lang nog?