VVDeal

BonnetjeDe deal die officier van justitie Fred Teeven in 2000 sloot met crimineel Cees H. heeft nu vijftien jaar later een derde VVD-slachtoffer geëist. Na de crime fighters Teeven en Opstelten vertrok vandaag kamervoorzitster Anouchka van Miltenburg. De vraag is of het hier bij blijft. Fredje Teeven is na zijn val als staatssecretaris nu kamerlid en wederom wegstuurbaar, en ook de druk op premier Rutte en zijn rol – of het gebrek daaraan – in de bonnetjesaffaire neemt toe.

Tikje triest toch, die VVD. De zelfverklaarde partij van de misdaadbestrijding lijkt nu zelf op een boefjesclub vol jokkers, stuntelaars en doofpotters. En Justitie, het OM en de Politie verkeren onder VVD-bewind in schandalig heftige staat van afbladdering en wanorde. Het is van een ontluisterend niveauloos gestuntel.

Vanmiddag viel Anouchka van Miltenburg. Tussen het zaterdagse shoppen door kwam ze even langs om te vertellen dat ze niets verkeerd had gedaan, zo ontzettend leuk had gewerkt met het parlement waar ze zo dol op is, en ze leek vooral totaal niet te beseffen waarom zij over zichzelf was gestruikeld. Menig Kamerlid slaapt straks opgelucht in wetende dat deze brekebeen nu zonder hamer zit.

Intussen weet nog steeds niemand waarom Teeven in 2000 die deal met Cees H. moest maken. In ruil voor een miljoen of vijf zal deze crimineel toch het nodige verteld moeten hebben over wat hij van wat foute vriendjes wist. Wat ik dan toch wel weer grappig vind is dat er van dit soort skimmy deals na lang zoeken toch gewoon bonnetjes blijken te zijn. We zijn toch meer een land van kruideniers dan van crime fighters.

De wil van het volk

SteenbergenWie had er nu tot gisteren van Steenbergen gehoord? Vrijwel niemand, neem ik aan. Nou, dat is in één klap opgelost. Steenbergen staat op de kaart. En hoe. Gisteravond kreeg de wil van het volk vorm in een opgefokte meute die we normaliter alleen in voetbalstadions mogen verwelkomen.

Met dank aan Geert voor het leveren van de benzine, sloeg in West-Brabant de vlam in de pan. Het volk wilde ‘op vossenjacht’ (een verwijzing naar waarnemend burgemeester Joseph Vos) en bij een vrouw die voor de komst van vluchtelingen was mocht er van de heren best ‘een piemel in’. Dat niveau. Dat tuig. De wil van het volk. Tsja.

Ik weet dat je moet oppassen als je iets over Israël zegt, maar het kan toch geen kwaad lijkt mij als ik premier Benjamin Netanyahu ook tuig vind. Het is belediging van een bevriende regeringsleider, maar dat affront staat in geen verhouding tot zijn rehabilitatie van Hitler die niet verantwoordelijk zou zijn geweest voor de Holocaust. Het was hem ingefluisterd door een Palestijnse moefti. Het moest Angela Merkel toch een paar keer slikken hebben gekost om de vernietiging van miljoenen Joden toch echt als Duits te claimen.

Een paar keer slikken levert ook de fijnste fluimen op. Ik dacht dat conducteurs alleen geschopt en geslagen worden, maar in het openbaar vervoer is ook spugen een favoriet tijdverdrijf van het nodige tuig. Gelukkig (ach ja) worden de fluimen nu opgeveegd en bewaard en gematched met justitiële databanken. Daar kun je drie maanden celstraf voor krijgen. En een fikse boete. De F-side van Steenbergen kon ongestraft zijn gang gaan. Tuig vermomd als verzetsbeweging. De wil van het volk. Wat u zegt.

De eenzame schutter

GoghIn 2003 maakte Theo van Gogh de film 06/05 over de moord op Pim Fortuyn. Het was een goede thriller met een nooit bewezen samenzwering als leidmotief. Nu is er de film 2/11 over de moord op Van Gogh een jaar later, en ook nu wordt de officiële lezing van de eenzame schutter betwist.

Het zijn vaak de eenzame schutters – lone wolfsdie aandacht trekken en iets groots willen doen. Maar vaak ook wordt de lone wolf als scape goat gebruikt, de eenzame schutter die geslachtofferd wordt om een groter plot te verdoezelen. Kijk naar 22 november 1963, de moord op JFK in Dallas.

Van Gogh werd vermoord door Mohamed Bouyeri, beter bekend als Mohamed B. Minder bekend, want nooit echt uitgezocht, was dat B. allang voor de moord op Van Gogh bekend was bij de AIVD. Recente uitspraken van hoofdofficier van justitie Frits van Stralen daarover lijken de Tweede Kamer dan nu eindelijk te dwingen om – alsnog – serieus werk te maken van moord en complot en de ware rol van de AIVD, iets wat de verantwoordelijken niet wilden en niet deden.

2/11 van de ‘vrienden van Theo’ Gijs van de Westelaken en Theodor Holman probeert nu alsnog de onderste stenen boven te krijgen. De film is nu al een succes, alleen al doordat de Tweede Kamer nu een debat houdt over de moord. Misschien dat Den Haag dan alsnog doet waar het in 2004 en de jaren daarna geen zin in had of de kloten niet voor had. Benieuwd naar de film. En het debat.

Holleeder kwam van rechts

Holleeder-scooter800Ik mag niet klagen over mijn neus. Die is best groot. Maar toch niet zo imposant als die van Willem Holleeder. Niet voor niets is zijn bijnaam De Neus. En die krijg je echt niet omdat je zo goed kunt ruiken.Bij ons in Zuid kijken we niet op van een BN’er meer of minder, maar Holleeder op zijn scooter is en blijft bijzonder. Vanmiddag troffen we elkaar. In de Cornelis Schuytstraat.

Nou ja, we troffen niet echt. Hij kwam van rechts en had voorrang, maar verwarde mij door te stoppen. Was het beleefdheid? Of moest hij iets van me? Het antwoord was simpel: de telefoon ging. En die heeft altijd voorrang.

Toen Holleeder net vrij was, was dat groot nieuws. Hij dook overal op, schreef columns voor Nieuwe Revu, en liet zich van harte fotograferen met en door iedereen en Twan Huys maakte de crimineel salonfähig in zijn College Tour. Maar de laatste tijd is het stil rond De Neus. Het nieuws is eraf.

Ik heb hem – incluis vanmiddag – volgens mij al vijf keer gezien. Maar dat geldt niet minder voor Ronald de Boer, Bridget Maasland, Kluun, A.F.Th., Chantal Janzen en natuurlijk Nicolette van Dam. Frank Rijkaard tref ik altijd bij Albert Heijn. En toen NAN nog resideerde in de Schuytstraat, kon je naast Cruyff salami bestellen. Zuid is het schoolplein van BN’ers.

Iedereen is hier welkom. In betere tijden parkeerde Bram Moskowicz hier graag dubbel. En voor Holleeder is het ook maar een klein stukje van zijn Kinkerbuurt naar Zuid waar ik hem vandaag zag, zo tussen het bankje van Endstra en de Joffers waar hij op de neus kreeg van sportschoolhouder Dick Vrij. Zo saai is Zuid dus niet. Maar je moet er een neus voor hebben.

At Seventeen

pamHet is de nachtmerrie van iedere ouder dat je kind iets overkomt of spoorloos verdwijnt. Wie herkent niet dat ene moment van enorme paniek dat je kind opeens verdwenen is en dan drie minuten later vrolijk verstopt achter een boom zit. De vreselijkste gedachten flitsten door je hoofd.

Een veerboot vol kinderen zinkt, een vliegtuig verdwijnt, en het lot van twee Nederlandse meisjes in Panama wordt steeds duisterder. Maar zonder stoffelijk overschot is er toch altijd hoop, en in ieder geval nooit rust en geen kans om het verleden te laten rusten. En toen viel mijn oog gisteren op een klein stukje in Het Parool, keurig hoog in de marge van pagina 14.

Bijna 43 jaar na hun vermissing in mei 1971 zijn twee toen 17-jarige Amerikaanse meisjes teruggevonden, slachtoffer van een auto-ongeluk dat eindigde op de bodem van een creek in het lege land van South-Dakota.

Cheryl Miller en Pamella Jackson uit Vermillion bij Elk Point waren onderweg naar een schoolfeest. Op een gravel road ging het fout en hun Studebaker Lark stortte van de weg het water in. Niemand vond een spoor, tot een visser een tijd terug wielen van de auto boven de modderige waterlijn zag.

Cheryl en Pamella kunnen worden begraven terwijl niemand ooit nog had gedacht dat zij – sorry – nog boven water zouden komen. En de meisjes? At Seventeen – Janis Ian schreef er een ontroerend lied over – waren zij misschien wel op weg naar hun grote liefde, of zouden zij die daar ontmoeten. Who knows.

Pikant detail: hun klasgenoot David Lykken werd ooit verdacht van de verdwijning van en de moord op Cheryl en Pamella, maar werd vrijgesproken. Een lieverdje was Lykken zeker niet. Hij zit een 227(!)-jarige gevangenisstraf uit voor verkrachtingen en ontvoeringen.

I Don’t Like Mondays

brendaannspencerOp de kamerdeur van één van onze dochters hangt een poster van de dikke kater Garfield met de kreet Mondays Suck. Het is de kernachtige verwoording van het gevoel dat zovelen hebben bij de startdag van de school- en werkweek.

Op maandag 29 januari 1979 schiet de dan 16-jarige Brenda Ann Spencer in San Diego uit haar huis op kinderen die wachten tot ze naar binnen kunnen op de Grover Cleveland Elementary School. Met het semiautomatische geweer dat ze van haar vader voor Kerst kreeg, schiet ze twee volwassenen dood en verwondt acht scholiertjes en een agent.

Het motief van Spencer: “Ik hou niet van maandagen, dit brengt tenminste wat leven in de brouwerij.” Bob Geldof, voorman van de Ierse band The Boomtown Rats, pikt het verhaal op en maakt er het beroemde nummer I Don’t Like Mondays van dat in de zomer van 1979 de eerste plaats haalt in Engeland.

Wat een rare twist dat Geldofs middelste dochter Peaches gisteren – op een maandag – overlijdt onder nog niet opgehelderde omstandigheden. Vreemd is wel dat de laatste tweet die zij stuurde een foto is van haar met haar in 2000 aan een overdosis overleden moeder Paula Yates, die – naast Peaches Honeyblossom – met Geldof ook nog de dochters Fifi Trixibelle en Pixie Frou-Frou kreeg. What’s in a name?

Brenda Ann Spencer – 54 inmiddels, ze was vorige week jarig – zit een straf van 25 jaar tot levenslang uit. Haar volgende vrijlatingsverzoek wordt behandeld in 2015. Spijt heeft ze nooit betoond, excuses en omstandigheden in ruime mate aangevoerd. Benieuwd of je in de gevangenis nog wel dat maandaggevoel hebt, of dat elke dag een maandag is. Dat zou dan de ergste straf zijn.

Early Morning April 4

King.car.3Vandaag 46 jaar geleden werd Dr. Martin Luther King doodgeschoten op de gaanderij van The Lorraine Motel in Memphis, Tennessee. U2 maakte van the hit in 1968 in 1984 een hit met Pride (In the Name of Love) met de klassieke regels Early Morning April 4, Shot Rings out in the Memphis Sky.

Martin Luther (Maarten Luther) King was voorganger en boegbeeld van de zwarte beweging voor gelijke rechten in het in de jaren ’60 grotendeels nog tot op het bot verdeelde en openlijk racistische VS. Wereldberoemd werd hij door zijn prachtige ‘I have a Dream’-toespraak in Washington.

De moord op King is – net als de moord op JFK in 1963 en die op RFK vlak na King – altijd omgeven geweest door speculatie over complotten en meerdere schutters. Gerald Posner schreef er het prachtige boek Killing the Dream. James Earl Ray and the Assassination of Martin Luther King, Jr. over.

Memphis, moord en muziek, het Ierse U2 maakt de fraaie klank, klik en link op het nog steeds zo fraaie ‘Amerikaanse’ album The Unforgettable Fire, waarop ook nog een andere link met Memphis (Elvis Presley and America).

Want Memphis mag dan de plaats zijn waar King werd vermoord, maar in Memphis ligt toch vooral – op zijn landgoed Graceland – die andere King begraven: Elvis. En daar heeft Paul Simon nog een mooi liedje over.

De Hel van Deurne

nietbetreden.politieToen voetbal nog onschuldig leek en internationaal voetbal beperkt bleef tot interlandvoetbal, speelde Nederland jaarlijks twee maal tegen de Belgen, in België in de Antwerpse voorstad Deurne. Door een groot aantal Hollandse nederlagen op rij, kreeg het grote stadion aldaar de bijnaam De Hel van Deurne. Daar kon het spoken.

Ik moest daar aan denken toen vrijdag in ons Brabantse Deurne het deksel van de pan vloog en alle sentimenten rond Marokkaanse Nederlanders en Nederlandse Marokkanen een bloedig hoogtepunt beleefde. De Hel van Deurne was noordwaarts gereisd.

En we dachten nog Wilders eindelijk in de touwen te hebben. Hij was te ver gegaan met zijn ‘minder! minder!’. Hij was zo duidelijk fout, dat nu alles goed zou komen. Zie maar, zelfs zijn partijgenoten lopen bij hem weg. Het was veel en snel neergepende wishful thinking. 

Het Parool pende gisteren op de voorpagina: ‘Het ene moment moeten ze beslist hier blijven, een week later kun je ze gerust neerschieten als ze je zaak overvallen. Het Nederlandse gemoed is beweeglijk als water als het om de Marokkaanse medelanders gaat.’ Het klopt natuurlijk niet, maar er zit wel wat in. En Wilders zou Wilders niet zijn, als hij niet optimaal gebruik zou maken van dit presenteerblaadje. .

Intussen tuimelt het hele land over elkaar op zoek naar duiding, daders, daadkracht en dovemans oren. Wie het weet, mag het zeggen. Alle zenders en kanalen staan open. Er luistert helaas niemand. En vooral niemand wil een ander begrijpen of gelijk geven. Nederland staat lijnrecht tegenover zichzelf. Niemand weet hoe verder.

Niemand weet ook hoe verder met de al ruim drie weken vermiste Malaysia Airlines vlucht MH370. Als het een film was, zou je nu toch wel eens willen weten hoe het afloopt. De Maleisische autoriteiten doen er echter alles aan om ons straks zelfs nog een plot te laten geloven dat het toestel nooit vertrokken is uit Kuala Lumpur. Bizar. “Het is niet eens zoeken naar een naald in een hooiberg, zo zei een Australische vlieger, het is zoeken naar de hooiberg.” Ik zie enige parallellen. En veel open wonden.

Evil Ways

american_hustle4Het is eind jaren ’70. De Verenigde Staten likken de wonden van Watergate en Vietnam. Jimmy Carter is de nieuwe president die zich – na Nixon en zijn trawanten – graag afficheert als een Mr. Clean. Intussen hustlet iedereen zich door het leven heen met klein en groter bedrog.

Het fascinerende van de met lof overladen film American Hustle van regisseur David O Russell is dat niets of niemand is wat het of hij of zij lijkt. Het is net een groot schimmenrijk waarbij je telkens op het verkeerde been wordt gezet, goed niet echt van fout kunt onderscheiden, sympathieën telkens schuiven, en de plot eigenlijk ook weer uit een hoge hoed komt.

Christian Bale is een fantastische hoofdrolspeler, maar natuurlijk geen Amerikaan. Zijn enorme bierbuik is speciaal voor de film gekweekt. Amy Adams speelt een Britse achtergrond, maar komt uit Albuquerque, New Mexico. De sjeik die Atlantic City moet redden, is een Mexicaan. In de kofferbak die opengaat ligt nu eens geen lijk, maar een gloednieuwe magnetron. Het is steeds niet wat je denkt dat je ziet in American Hustle.

Het Amerika van American Hustle is het land van bedrog waar iedereen graag een graantje meepikt. Het is het land van de grote benzineslurpers, de te buigzame politici,  waar ambitie best wat mag kosten, en waar je bij grote projecten niet om de Maffia heen kunt. De enige FBI-agent die geen zin heeft om mee te doen in het spel van list en bedrog en set ups, wordt in elkaar geslagen door een verblinde Bradley Cooper (leuk, met mini-haarkrullers) en weggehoond.

American Hustle is een fantastische acteursfilm, rijk aan talent, waanzinnige wendingen, een fraai seventies decor, briljante pakken en brillen en kapsels, en met een prachtige soundtrack die mij direct terug sleurde naar mijn jonge jaren ’70 met zo perfect toepasselijke tracks van Steely Dan (Dirty Work), Santana (Evil Ways) en Paul McCartney ( Live and Let Die). Het verhaal schijnt deels waargebeurd te zijn. Schijnt. Maar welk deel? Gaat dat horen en zien.

Dat zeg ik. GAMMA

whosafraid2Het mocht gisteren op de voorpagina van Het Parool. De terugkeer van Barnett Newmans Who’s afraid of red, yellow and blue III in het Stedelijk Museum is aanstaande. Het imposante werk van Newman werd twee maal gemold. Eerst door een psychoot met een stanleymes, daarna door de verfroller van een Amerikaanse restaurateur.

Het is een bijzonder werk van Newman. Ik las ergens het zinnetje ‘abstract, gedurfd en van bovenmenselijke proporties’. Imposant is het in ieder geval. Het meet 544 x 224 centimeter. Voor Gerard Jan van B. – hij vond abstractie in de kunst ‘een plaag’ – was de omvang van het doek een zegen. Hij kon niet missen met zijn mes.

Van B. vond daarna zijn aangepaste versie een meesterwerk. In de Verenigde Staten werd een gerenommeerde mafkees gevonden, ofschoon hij bij het tekenen van het herstelcontract hoogstwaarschijnlijk een betrouwbare indruk maakte. Maar Daniel Goldreyer vernielde het vernielde doek voorgoed. Hij klooide maar wat, tastte de verf aan, en schilderde het doek onherstelbaar over met een roller van Walmart, de Amerikaanse GAMMA.

Er is veel over gezegd en geschreven maar ook gezwegen. Goldreyer wapende zich met een leger advocaten en enorme dwangsommen. Een rapport over zijn gepruts verdween heel lang in die bekende onderste la. Nu is het er uit. En nu komt ook het doek weer naar buiten en binnen. Het is niet meer hetzelfde, maar het is wel hetzelfde doek. In vier (!) jaar verklooid tot ‘..een karikatuur van het oorspronkelijke schilderij’.

En Van B. kon het niet laten. De werken van Newman trokken aan hem als een magneet en moesten kapot. Hij vergreep zich, op zoek naar ‘zijn meesterwerk’ Who’s Afraid dat op dat moment (nog) niet te zien was, aan Newmans blauwe zee Cathedra.

In 1980 brachten The Dire Straits hun album Making Movies uit, de hoes ervan was een vierkante versie van Who’s Afraid, maar dan zonder het geel. Het verhaal vertelt niet of Van B. in die jaren ook al alle platenzaken afstruinde om zijn mes in de LP’s van The Dire Straits te zetten. Misschien zit hier wel een aardig filmscript in.